L'Oeil du Malin (1962)

En toen waren we al 75 minuten verder . Best een aardig thrillertje van Chabrol waarvan ik niet begrijp warom hij relatief onbekend is. Valt officieel nog in zijn NV periode en heeft ook wel enkele trekjes daarvan, zoals enkele visuele en auditieve geintjes en ook enigszins de keuze voor een jonge existentiële anti-held, maar over het algemeen toch eerder een duidelijke voorloper van zijn latere werk met de thema's en motieven die wij daarin terugvinden, zoals de synopsis ons diets maakt.

De meesten zal ook al zijn opgevallen dat de intrige wat weg heeft van plein soleil/ Ripley, ik neem aan geen toeval.

Behalve een afkeer van bourgeois schijnt Chabrol hier ook een afkeer van teutonen te hebben, die op hun brallerigst worden voorgesteld: beelden van het oktoberfest ontbreken niet. Nog eventjes wachten, maar je word er nu al dorstig van.

Score werd geleverd door Pierre Jansen.

Stijlvolle film die nogal veel van Tom Ripley leent. Ik begon me steeds meer aan die Albin te ergeren, wat een enge en verwaande gast. Ik snap ook niet dat het echtpaar deze stalker maar blijft ontvangen en hem als een vriend beschouwt. Het haalt het bij lange na niet bij The Talented Mr. Ripley, maar is toch de moeite waard eens te zien, al was het maar voor Stéphane Audran.

Mooi in beeld gebracht dit verhaal van de onuitstaanbare André of Albin. Vooral de uitstapjes, op het meer, in het bos en in München zijn fraai om te zien.

Vreemd dat André die als een soort correspondent in Duitsland werkt, geen woord Duits spreekt maar dat is misschien ook wel typisch Frans.

Zeg dat wel. Een van de meest onuitstaanbare types ooit in cinema.

Hoe hij ook de huishoudsters afsnauwde... man man man...

En dat hij überhaupt ook zelf een permanente huishoudster had, in zijn mini-appartementje. Behoorlijk krankzinnig.

Absoluut, het deed mij een beetje denken aan Het Mes soms, ook thematisch wel.

Haha

Niet de eerste keer dat ontrouw het thema is van Chabrol. Dit keer kan een jonge schrijver met een minderwaardigheidscomplex het niet verkroppen dat hij zijn meerdere moet erkennen in zijn Duitse naamgenoot die alles lijkt te hebben wat hij zelf begeert: een ongedwongen charme, een knappe vrouw, echte liefde, succes. Ik moest heel eventjes denken aan de Donkere Kamer van Damocles waarin Osewoudt ook zo'n betere versie van zichzelf ontmoet.

Maar zoals al benoemd is het meer een "talentueux Monsieur Ripley". Als een ware intrigant komt Albin het huwelijksgeluk verstoren, in een knappe opbouw, waarin de zeer aanwezige voice-over veel meerwaarde heeft omdat Albin's motieven zo verschillen van zijn acties. De hoofdpersoon is een verschrikkelijk onsympathiek figuur maar het is ook geloofwaardig dat hij met zijn jongensachtige voorkomen het echtpaar weet in te palmen. Ik neig er overigens naar om dergelijke psychologische films die hun protagonist zo onsympathiek maken juist hoger te waarderen, omdat die ergerlijke figuren vaak oneindig interessanter zijn dan de brave helden die zo vaak de hoofdrol vervullen. Daarom vond ik het wel enigszins jammer dat Albin op het eind helemaal instortte.

Kille film, waarin oppervlakkige personages niet noodzakelijke situaties creëren. Gisteren gezien, vandaag al niet meer op mijn netvlies.