Beiqíng Chéngshì (1989)

Deze film is alleen geschikt voor mensen met

A) enige achtergrondkennis van de Taiwanese geschiedenis (maar iets simpels als de 'proloog' van de Artificial-Eyevideo volstaat al)

B) een goed geheugen, of aders de bereidheid om alle namen op een blocnote bij te houden (serieus, deed ik ook)

C) veel geduld (want veel vaart heeft het niet)

Dit zal misschien veel mensen afschrikken, maar toch is de film zeker de moeite waard, voor wie de lengte kan verdragen en bij kan houden wie wie is (met of zonder blocnote). Het is uiteindelijk een mooi familiedrama en tijdsbeeld ineen, met goed acteerwerk en mooie muziek. 3,5 *

Hier wordt een beetje het eenzijdige beeld gegeven over Taiwan na de WO2. Hsiao-hsien Hou is niet neutral en heeft overduidelijk aversie voor China en sympathie voor Taiwan. Ik ben van mening dat een artiest neutral moet blijven en geen kant mag kiezen

Jammer, want deze film is verder een mooie kruising tussen The Godfather en The Deer Hunter. Mooie film, mooi uitgangspunt, alleen de achterliggende gedachte bevalt me niet. Iemand die (bijna) geen verstand heeft van politiek kiest na het zien van deze film natuurlijk de kant van Taiwan en de mensen van Taiwan. Eerlijk gezegd vind ik dat deze film misbruik maakt van de onwetendheid onder de kijkers en het publiek dat niet verder wil kijken dan de (subjectieve) gevoelens van Taiwanezen in Beiqing Chengshi.

Al met al: filmtechnisch een klein meesterwerkje (mooie opbouw, mooi verhaal), maar als geheel (politiek) totaal niet overtuigend.

**** / *****

Ben het niet eens met het idee dat een artiest neutraal moet blijven (onmogelijk) en ook niet met het idee dat Hou hier kiest voor Taiwan. Hou drukt juist met deze film de getroubleerde sitatie uit. Hou’s film over de meest cruciale fase in de Taiwanese geschiedenis (1945-1949, waarin Taiwan losraakte van China) wordt verteld aan de hand van en hechte groep mensen en weinig bommen en granaten. Daar hou ik van. City of sadness maakt zeer invoelbaar hoe het was om in Taiwan te zijn na de tweede wereldoorlog. Fucked over by de Japanners en ready to be fucked over by ‘Het Vastenland’. Daar heeft Taiwan altijd een haat-liefde verhouding mee gehad, zoveel is me duielijk geworden uit Hou’s films. Verachting van het regime, maar hoge achting voor de bakermat. Zoals verwacht is de film weinig uitleggerig en dat heeft het grote voordeel dat pamfletterigheid op grote afstand blijft. Toch is City of Sadness ook een frustrerende kijkervaring. Het is het inferentie-vermogen van de kijker die het verhaal construeert en soms gaat Hou daar naar mijn mening gewoon te ver in, omdat zelfs de oplettende kijker zich op sommige momenten afvraagt waarom iemand zit te huilen en waarom die dat doet. En in een film waarin toch een grote familie centraal staat en er een hoop mensen worden opgepakt, in elkaar geslagen enzovoort, dan moet je ook nog bijhouden welke Li Wen-voornaam bij welk Chinees hoofd hoort. Waarbij een belangrijk ezelsbruggetje is dat Li Wen-Leung niet wordt vertolkt door Tony Leung. Want die speelt namelijk Li Wen-Ching.

Mindere Hou.

Hij verliest hier toch echt een beetje de focus. Zoals wel meer van z'n oudere films een familiekroniek die zwalpt doorheen een teveel aan personages.

Visueel niet slecht maar zeker niet te vergelijken met z'n latere werk. Vond Leung ook niet bepaald opvallend goed in deze film, heeft ook een beetje een lullige rol als dove. Vervelend ook, aangezien hij alles moet opschrijven, wat we daarna dan nog eens moeten lezen via tekstjes op een zwarte achtergrond ook. Ik heb niks tegen traag, maar dan wil ik wel wat zien en niet de indruk hebben een boek op TV te lezen. Vond ik vervelende segmenten in de film.

Verder wel een interessante blik in het na-oorlogse gebeuren in Taiwan, al krijg je dat ook maar geschetst via de personages zelf. Daarom ook niet al te erg dat het een gekleurde vertelling is.

Film duurt te lang jammer genoeg, interesse is een aantal keer vervaagt, al zorgt Hou er wel voor dat ze nooit helemaal verdwijnt. Beetje meer focus, uurtje eraf en iets meer muziek ook. Duidelijk (en heb ik ook al eerder gezegd bij de oudere Hous denk ik) de beste scenes.

2.5*

Ik sluit me aan bij Onderhond, wel erg langdradig gedoe over o.a. familiebanden en allerhande intriges in de Taiwanese geschiedenis.

Met Queto ben ik het minder eens, want

Verder wat mij betreft ook wel wat vergelijkingen te trekken met een Meglio Gioventu, die ik dan wel tig keer beter en boeiender vind.

Merkwaardige mix van Chinese muziek en Giorgio Moroder-achtige 80's synths op de soundtrack trouwens!

-edit- overigens was de versie die ik zag een uur of 3 lang .

Ik ga mee met mijn voorgangers. Een soms moeilijk te volgen film, met een overload aan personages, die op papier interessant is, maar in de praktijk wat minder blijkt.

De film is ontzettend traag. Ik verwachtte van tevoren een beetje een film zoals Ozu ze regelmatig gemaakt heeft, maar dit is toch wel wat anders. Het acteerwerk is niet slecht en sommige stukjes geschiedenis zijn best interessant, ondanks dat ze vrij eenzijdig zijn. Verder is de muziek op sommige momenten ook nog best mooi.

Daar tussendoor zitten echter ook een aantal langdradige momenten. Cinematografisch zitten er zeker ook nog wel een paar mooie scènes in, maar in zijn geheel is de som der delen van alles net te weinig.

2,5*

Hiervoor had ik enkel wat recentere Hou's gezien en vooral visueel is er toch een verschil. Tempo blijft traag en de camera statisch, maar hoewel er in deze film ook nog mooi gekadreerd wordt, weet hij zijn shots en scenes in zijn recenter werk toch dat tikkeltje meer te geven.

Zoals hier al meerdere keren werd aangegeven is het verhaal soms wat moeilijk te volgen. Dit komt mede door de vele personages en hun relaties met anderen die niet altijd even duidelijk zijn. Ook de soms nogal vreemde narratieve sprongen maken het niet altijd even gemakkelijk. Verder denk ik wel niet dat het erg noodzakelijk is over een heleboel achtergrondkennis te beschikken omtrent de Taiwanese geschiedenis.

Tot slot vond ik de film qua stijl veel weg hebben van de films van Ozu, meer zelfs dan Kohi Jiko, wat een eerbetoon was aan deze regisseur.

Pas de eerste film van Hou die ik zie, en ben licht teleurgesteld. Het verhaal was interessant genoeg, maar het blijft toch vrij oppervlakkig. Niet eens zozeer door de hoeveelheid personages (ik vond dat eerlijk gezegd wel meevallen- in een gemiddeld Amerikaans gangster-epos zie je er meer), maar door de fragmentarische vertelstructuur. Er wordt vaak opeens van POV gewisseld, af en toe is niet helemaal duidelijk wat er aan de hand is, en het kostte ook even om de onderlinge verbanden en relaties door te krijgen.

De manier van filmen sprak me op zich wel aan: de camera wordt ergens neergezet en wat zich binnen het kader afspeelt zie je, zonder dat er gebruik gemaakt wordt van een camera die de handelingen volgt, close-ups, of andere kunstgrepen. Droog registrerend, wat me wel beviel, al heeft dat tot gevolg dat je soms nauwelijks ziet wat er 100 meter verderop precies gebeurt.

Al met al geen geweldige filmervaring maar wel benieuwd naar ander werk van deze regisseur.

Soms mooi met een serene rust en typische scènes (ergens aan het eind als twee jonge geliefden gewoon samen gaan eten) maar ook veel te lang en soms onbegrijpelijk. Deels omdat het een onbekende geschiedenis is, al leer je gaandeweg de film er wel iets van, en deels omdat Aziatische namen voor mij soms te veel op elkaar lijken. Dan worden situaties vanzelf onbegrijpelijk omdat ik eerst moet herinneren wie wie nu ook alweer was, en wat de relatie onderling was. De film is daarmee ook erg afstandelijk en dat maakt dat de lengte gaat tegenzitten. Een uurtje is dit prima kijkvoer, daarna wordt het langdradig en zelfs saai. 2,0*.

Doordat deze film twee keer in Kino was blijven er nu nog maar twee films van Hou Hsiao Hsien over die ik nog niet zag

Dit is een historische film over de nogal ingewikkelde ontstaansgeschiedenis van Taiwan. Taiwan was decennialang bezet door Japan. Na de Chinese burgeroorlog werd het een land waar een handvol Japanners, de oorspronkelijke bewoners en verschillende groepen Chinese verliezers (zeg maar de nationalisten). En allemaal hadden ze een ander beeld van het land. Daar gaat deze film over.

Iedereen in Taiwan had oorlog achter de rug, jarenlang. Er was hoop om weer een toekomst te krijgen maar al snel verzande Taiwan is een rechtse dictatuur. Vol met kapotgeslagen idealen. Een land dat met dwang een geheel werd. De film is niet makkelijk te volgen. Je wordt niet aan je handje meegenomen. In de film worden vijf verschillende talen gesproken. Dat hoorde bij het verscheurde land dat het was. Maar als iemand die geen van die talen spreekt hoor ik niet altijd het verschil. Al is er een soort vierdubbele talkscene waarin gesprekken live vertaald worden Er is ook nauwelijks tijdwaarneming.

Maar sowieso is Hou wellicht de regisseur die me stillistisch het vaakst erg aanspreekt. Fraaie nachtscenes buiten (al speelt de film vooral binnen. Hou laat scenes uitspelen en filmt prachtig subtiele bewegingen. Vaak lopen figuren ook het frame uit en in , Op een gegeven moment is er een scene met een baby en de film laat het kind baby zijn. Ook de baby gaat in en uit het frame.

Een van de mooiste scenes die ik dit jaar zag is het moment dat een man gewond binnenkomt Je ziet de hele gebeurtenissen door de reactie van de mensen in het huis. En pas veel later de man zelf.

In Taiwan werd martial law ingevoerd in de tijd dat de film speelde en daardoor was er geen vrijheid van meningsuiting. Toen deze midden jaren '80 terug kwam was er binnen hele korte tijd deze film.