Bei Qing Cheng Shi (1989)

Deze film is alleen geschikt voor mensen met
A) enige achtergrondkennis van de Taiwanese geschiedenis (maar iets simpels als de 'proloog' van de Artificial-Eyevideo volstaat al)
B) een goed geheugen, of aders de bereidheid om alle namen op een blocnote bij te houden (serieus, deed ik ook)
C) veel geduld (want veel vaart heeft het niet)

Dit zal misschien veel mensen afschrikken, maar toch is de film zeker de moeite waard, voor wie de lengte kan verdragen en bij kan houden wie wie is (met of zonder blocnote). Het is uiteindelijk een mooi familiedrama en tijdsbeeld ineen, met goed acteerwerk en mooie muziek. 3,5 *

Hier wordt een beetje het eenzijdige beeld gegeven over Taiwan na de WO2. Hsiao-hsien Hou is niet neutral en heeft overduidelijk aversie voor China en sympathie voor Taiwan. Ik ben van mening dat een artiest neutral moet blijven en geen kant mag kiezen

Jammer, want deze film is verder een mooie kruising tussen The Godfather en The Deer Hunter. Mooie film, mooi uitgangspunt, alleen de achterliggende gedachte bevalt me niet. Iemand die (bijna) geen verstand heeft van politiek kiest na het zien van deze film natuurlijk de kant van Taiwan en de mensen van Taiwan. Eerlijk gezegd vind ik dat deze film misbruik maakt van de onwetendheid onder de kijkers en het publiek dat niet verder wil kijken dan de (subjectieve) gevoelens van Taiwanezen in Beiqing Chengshi.

Al met al: filmtechnisch een klein meesterwerkje (mooie opbouw, mooi verhaal), maar als geheel (politiek) totaal niet overtuigend.

**** / *****

Ben het niet eens met het idee dat een artiest neutraal moet blijven (onmogelijk) en ook niet met het idee dat Hou hier kiest voor Taiwan. Hou drukt juist met deze film de getroubleerde sitatie uit. Hou’s film over de meest cruciale fase in de Taiwanese geschiedenis (1945-1949, waarin Taiwan losraakte van China) wordt verteld aan de hand van en hechte groep mensen en weinig bommen en granaten. Daar hou ik van. City of sadness maakt zeer invoelbaar hoe het was om in Taiwan te zijn na de tweede wereldoorlog. Fucked over by de Japanners en ready to be fucked over by ‘Het Vastenland’. Daar heeft Taiwan altijd een haat-liefde verhouding mee gehad, zoveel is me duielijk geworden uit Hou’s films. Verachting van het regime, maar hoge achting voor de bakermat. Zoals verwacht is de film weinig uitleggerig en dat heeft het grote voordeel dat pamfletterigheid op grote afstand blijft. Toch is City of Sadness ook een frustrerende kijkervaring. Het is het inferentie-vermogen van de kijker die het verhaal construeert en soms gaat Hou daar naar mijn mening gewoon te ver in, omdat zelfs de oplettende kijker zich op sommige momenten afvraagt waarom iemand zit te huilen en waarom die dat doet. En in een film waarin toch een grote familie centraal staat en er een hoop mensen worden opgepakt, in elkaar geslagen enzovoort, dan moet je ook nog bijhouden welke Li Wen-voornaam bij welk Chinees hoofd hoort. Waarbij een belangrijk ezelsbruggetje is dat Li Wen-Leung niet wordt vertolkt door Tony Leung. Want die speelt namelijk Li Wen-Ching.