A Skin Too Few: The Days of Nick Drake (2000)

Sfeervolle documentaire, zij het als enig minpunt, te kort. Als fan van Nick Drake was ik in het geheel niet teleurgesteld. Met een artiest als Nick Drake is het belanceren op het randje van zwelgen in melancholie of sfeer/liefdevol registreren. M.i. is dat laatste hier het geval.

A Skin Too Few is in z'n geheel op YouTube te bekijken.

Kon niet slapen, dus net nog even gekeken.

Maar zelfs op dit tijdstip had er nog wel een groot aantal minuten bijgebleven.

En wanneer we puur naar de docu kijken (dus niet naar het mysterie Nick Drake en al de prachtige muziek) is deze onvoldoende.

Maar de volgende keer dat ik zijn cd opzet zal ik zeker denken aan de korte verhaaltjes die verteld zijn

Een zeer sfeervolle schets over het leven van Nick Drake. Het grauwe en sombere gevoel past precies bij de depressiviteit die hem eigen was. In een korte tijd komen een aantal anekdotes voorbij, zonder al te diep op zijn leven en persoon zelf in te gaan. Dit draagt bij aan het mysterieuze van Nick. Zijn tragische dood idem.

Een rustige korte docu die me steeds weer kippenvel bezorgt, niet in de minste plaats door de muziek van Nick.

Mysterieuze muzikant.

Een uiterst sfeervolle documentair over de veel te vroeg overleden muzikant Nick Drake. De film ademt liefde uit voor het destijds miskende talent, middels prachtige beelden en ingetogenheid die de droefgeestige man zo goed lijken te passen. Het gebrek aan voldoende erkenning is iets wat de labiele componist waarschijnlijk nog depressiever heeft gemaakt dan dat hij al was. Hij schreef er niet voor niets een liedje over. Vooral het feit dat er commercieel gezien niet van zijn muziek viel rond te komen lijkt heden ten dage bijna onvoorstelbaar. Nick Drake heeft pas na zijn dood succes gekend.

Veel meer komen we echter niet te weten over deze mysterieuze troubadour, die zijn tournee al vroegtijdig moest beëindigen. Want aan podia had de nerveuze Drake een broertje dood. Hij werd er alleen maar nerveuzer van. Waarom? En wie waren de doven die door zijn concerten heen kletsten? Voor antwoorden is dit document simpelweg veel te kort. En dat kan een goed, maar ook een slecht teken zijn voor een portret. Hier kunnen we rustig stellen dat er meer gefilmd had moeten worden. Er blijven te veel vragen onbeantwoord en er zijn waarschijnlijk anekdotes in overvloed.

Gelukkig blijven de schitterende liedjes altijd voortbestaan. Ook al is er helaas weinig meer dan drie albums en wat bootleg-materiaal. Wat betreft dat laatste mag elke muziekliefhebber best hopen op het uitbrengen van de liedjes van Molly Drake, Nicks moeder en tevens muzikale voorbeeld zo te horen. Ook de twee producers, die duidelijk van grote invloed zijn geweest op het werk van de man die melancholiek in muziek een nieuwe dimensie gaf, hadden wel wat meer tijd verdiend. Ach. Nick Drake. Verdomme toch..

Goed.

Things about Music (6): A Skin Too Few, the days of Nick Drake. | musicisequaltotheworld - musicisequaltotheworld.wordpress.com

korte bespreking van de documentaire.

Een sfeervolle documentaire omtrent de veel te vroeg gestorven folkmuzikant Nick Drake. Deze kreeg ruime tijd na zijn overlijden eigenlijk pas de erkenning die hij bij leven al verdiende, want wat heeft hij toch een prachtige muziek gemaakt. Het enige minpunt van deze documentaire is verder dat hij te kort is. Het verhaal van Nick Drake leent zich voor een documentaire waarin nog wel iets dieper naar achtergronden had mogen worden gegraven. Hoewel ik het geheel reuze interessant vond, en er wat relevante mensen aan het woord kwamen met hun verhalen, beklijft mij het gevoel dat er meer in het vat had gezeten. Er zijn nog teveel onbelichte zaken waar ik nét wat meer over had willen weten. Zoals ik hierboven al in een reactie las, voor echte antwoorden is dit document te kort. En dat is jammer, want de opzet is goed. De fraaie beelden, die veelal gepaard gaan met de schitterende muziek, geven bijvoorbeeld precies die somberheid en depressiviteit van Nick Drake's leven weer. Heel treffend gedaan. Toch 3,5 Ster. Misschien zat er wel niet meer in het vat, daar er buiten de muziek maar zó weinig van de man beschikbaar is. Dit beperkt zich helaas tot wat foto's en een handvol bewegende beelden uit zijn kindertijd.