The Sandlot (1993)

Als kind heel vaak gekeken en wat een heerlijke film over een stel boefjes.

Baseball en het beest

Nostalgische film over een groepje jongeren die de tijd van hun leven hebben, en nog simpel en onschuldig naar de wereld rondom hen kijken. Dat mis je toch als je volwassen bent . Doet door de jeugdherinneringen, de mooie zomers van de sixties en de jongerenvriendschappen veel aan Stand by Me denken. De band tussen de kinderen komt niet zo sterk over als in Reiners film, want hier wordt teveel tijd besteed aan het hele gedoe met die hond en te weinig aan de band tussen de jongeren onderling. De humor daarentegen is wel flink aanwezig en het zijn de niet-baseball gerelateerde fratsen die nog het leukst zijn bvb Squint die zich laat reanimeren door de rondborstige badmeesteres en de pruimtabak scène op de kermis. . Als baseball-film is het niet zo spectaculair maar het zal kinderen wel even stil houden..

Cujo en Stand By Me in de blender met The Little Rascals: The Sandlot (ook wel bekend als The Sandlot Kids) is een persoonlijk jeugdsentiment, deze videoband ging vroeger geregeld mee naar huis vanuit de videotheek. Maar zelfs na een herziening blijft deze amusante familiefilm nog overeind staan. Zomerse film met typisch jaren 60 sfeertje over een hoop jonge wijsneuzen. De film gaat voor 95% over honkbal, maar zelfs als je niets met die sport hebt kun je je prima vermaken. Hoofdpersonen Guiry en Vitar zijn erg sympathiek en de overige kids spelen geinige kleurrijke typetjes, met name Renna en Leopardi, die twee jaar later samen in The Big Green zaten. Dat was ook al zo'n jeugdsportfilm, maar ging dan over voetbal.

3,5 sterren.

Ik had deze moeten zien toen hij uitkwam, en ik zelf nog een dertienjarig John Miltonnetje was. Maar tot vandaag had ik nooit van deze film gehoord. Best oké, maar staat wel in de schaduw van Stand By Me, dat toch echt wel sterker is.

3*

Leuke film, die zichzelf niet heel serieus neemt. Kijkt lekker weg, of je nou jong of oud bent. De film levert een heerlijke 'feel good'-sfeer, waardoor het jammer is dat ik deze in 1993 niet heb gezien. Er is geen jeugdsentiment hier. Daarentegen wel een heerlijke verwijzing naar het verleden, toen de enige zorgen nog waren dat je bal belandt in de tuin van de buurman (in mijn geval was het een voetbal, maar in principe hetzelfde "probleem" als een honkbal).

Zelden zo’n aandoenlijke en sympathieke film gezien. Van een plot is geen sprake, maar de losse scenes kijken heerlijk weg met een warm kleurenpalet, de film beschikt over een geweldige soundtrack en alle jongens zijn geweldige typetjes met een leuke onderliggende chemie. Ook het camerawerk is verrassend sterk met veel mooie verhoudingen en slowmotion shots om The Sandlot kracht bij te zetten. Deze ga ik zeker nog vaker opzetten in de toekomst als ik behoefte heb aan een comfort film.