134.868 gebruikers | 85.640 films | 31.032 regisseurs | 3.506.677 berichten | 4.927.586 stemmen
La Vérité (1960)
12 stemmen | gemiddelde 3,54
mijn stem:
Drama
130 minuten
geregisseerd door Henri-Georges Clouzot
met Brigitte Bardot, Charles Vanel en Paul Meurisse
Dominique Marceau moet terechtstaan voor de moord op de dirigent Gilbert Tellier. Haar advocaat en de aanklager voeren een verhitte rechtszaak. Iedereen vraagt zich af waarom de mooie Dominique de man zou hebben willen ombrengen. Door middel van getuigenissen van onder meer haar vorige geliefden en familieleden en kennissen van Tellier wordt een diepere kijk achter de gebeurtenissen gegeven.
[permalink] geplaatst op 19 maart 2010, 20:18 uur
Meestal heb ik toch wel voorkeur voor een bepaalde plek in een bioscoopzaal. Vandaag eens dichterbij het doek gaan zitten vanwege Bardot. Het is volgens mij pas de tweede keer dat ik BB op een groot doek zie (de eerste keer was Le Mépris in 1993). Op deze wijze was ze overrompelender - zo dacht ik.
Bardot was zeker de moeite. Het is zeker niet de beste film waarin ze speelt, maar haar beste rol zou het best kunnen zijn (naast Mépris en Metzengerenstein). Film lijdt wat onder de structuur. Clouzot was natuurlijk niet voor niets de Franse Hitchcock. Dus het narratieve thriller element was overheersend. Ditmaal een rechtszaak doorsneden met flashbacks. Die laatste waren vele malen interessanter en beter dan die eerste (wat plichtmatig woorden steekspel tussen de verschillende partijen - en belangrijker: weinig Bardot). Verder een vilein noodlotsdrama, niet zo cynisch als we van Clouzot mochten verwachten, maar wel gedoemd in meerdere opzichten. Bardot is én verleidelijk, catastrofaal én getormenteerd O ja en mooi - inclusief Jeanne Moreau pruillip. Fijn!
Bardot was zeker de moeite. Het is zeker niet de beste film waarin ze speelt, maar haar beste rol zou het best kunnen zijn (naast Mépris en Metzengerenstein). Film lijdt wat onder de structuur. Clouzot was natuurlijk niet voor niets de Franse Hitchcock. Dus het narratieve thriller element was overheersend. Ditmaal een rechtszaak doorsneden met flashbacks. Die laatste waren vele malen interessanter en beter dan die eerste (wat plichtmatig woorden steekspel tussen de verschillende partijen - en belangrijker: weinig Bardot). Verder een vilein noodlotsdrama, niet zo cynisch als we van Clouzot mochten verwachten, maar wel gedoemd in meerdere opzichten. Bardot is én verleidelijk, catastrofaal én getormenteerd O ja en mooi - inclusief Jeanne Moreau pruillip. Fijn!
