Umi ga Kikoeru (1993)

Wat is Ghibli ?

Bedankt voor de uitleg jongens!

Een verwijzing naar Tonari no totoro was ook genoeg geweest, daar staat een link naar Ghibli


Deze film vond ik behoorlijk tegenvallen. Heel dun verhaaltje. Weinig emotie. Muto deed mij bij vlagen denken aan My Sassy Girl, maar die film vond ik juist erg goed! Zou kunnen dat ik dergelijke romantiek uit de Aziatische hoek toch meer waardeer met echte mensen.
Tekenkwaliteit is overigens wel in orde.
2,5*

Prachtig klein niemendalletje, dat je sluimerend laat genieten van twee vrienden en een meisje, en hun onderlinge relatie.

Animatie is niet echt vloeiend, maar wel goed, de muziek zeer aangenaam en de sfeer uiterst relax. De pesonages zijn zeer mooi uitgewerkt, en bezitten een aangename portie mysterie en zijn bij momenten realistisch ondoorgrondbaar.

Een zeer fijne film, aangeraden te zien op een druilerige zaterdag/zondag namiddag. 4*

Niet gezien op een druilerige zaterdag of zondag namiddag maar wel goed bevallen.

Fijn rustig filmpje met leuke personages en goeie muziek.

Ik hou het op 4*

Wow, een junior high-school verhaaltje, joepie. Gefilmd vind ik het celluloid-verspilling en getekend wordt het er ook al niet veel beter van. Ik beschouw dit maar als een slippertje van Ghibli, want over het algemeen komen er wel goede films vandaan.

Leuk filmpje, maar haalt het toch echt niet bij pareltjes als Only Yesterday en Whisper of the Heart. De sfeer is beduidend minder goed voelbaar, en dat is nu juist waar het om draait. Dat wil niet zeggen dat het geen goede film is. Het tempo is lekker rustig, en Tokyo wordt, met weinig shots, mooi neergezet. Al met al wil ik hier wel 3,5* aan weggeven.

Het was te verwachten eigenlijk, maar hier vond ik helemaal niks aan. Een dom verhaaltje dat het niveau van een soap maar zelden overstijgt (de scenes in Tokyo vond ik wel goed, maar daar houdt het op) zonder echt interessante personages. Het leidt ook helemaal nergens toe, dat geeft niet maar dat maakt het nog meer tijdverspilling als het ware . De animatie is vrij slecht en doordat het verhaal zich voor een groot deel binnen afspeelt zijn ook de geweldige achtergronden afwezig. Geen slechte film, maar gewoon overbodig.

Een erg prettige film was dit Lekker rustig met mooie momenten, geen super mooie beelden of verschrikkelijk emotionele scenes, meer normale scenes uit het simpele leven met erg kleine fijne wendinkjes. Door de hele film hangt een heerlijk feel-good gehalte en de hele sfeer van deze film voelt alsof hij alleen in Japan gemaakt had kunnen zijn. Zo'n verhaaltje getekend in een Amerikaanse of Europese stijl zou geheel ongeloofwaardig zijn, juist omdat het niet bepaald spectaculair is.
Dit was ook nog eens precies het soort film waar ik al een tijdje naar opzoek was, een heerlijk luchtig drama. Deze film raad ik dan ook aan voor mensen die houden van uiterst luchtige films, of films met een feel-good sfeer, of mensen met een brede anime smaak die het ook leuk vinden als er niet zo veel bijster bijzonders gebeurt

De animatie had eventueel misschien beter gemogen, maar ik vond dit ook gewoon prima zo. De muziek was overigens ook best fijn gedaan (niet overheersend, maar helaas ook weer niet ontzettend speciaal). De film krijgt voornamelijk voor de sfeer en misschien ook voor de lichte herkenbaarheid een dikke 4,5. Heb de hele film met een glimlach op mijn gezicht gezeten.

Mooie, rustige film met mooie muziek en een origineel verhaal.

Weet iemand trouwens waar de Engelse titel op slaat? Bij mijn weten komt er geen zee, of verwijzing naar zee, in voor.

Deze Ghibli ontbrak tot nu toe op DVD in het Westen. 25 januari 2010 brengt Optimum (die van de Engelse Ghibli reeks) de film dan ook eindelijk hier uit. Weet iemand of er ook een NL-se release aanstaande is?

Goed nieuws!

Thematisch en stilistisch inmiddels helemaal overvleugeld door Shinkai een film als deze. Maar doet daar in eerste instantie wel aan denken. Mist de (kinderlijke) magie van meeste Ghibli werk (van Miyazaki dan toch - het is wél meer vergelijkbaar met Takahata's werk). Op zich is dat helemaal niet erg, maar daardoor ontbreekt wel een zekere speciaalheid aan de film. Het kabbelt aangenaam, maar wordt nergens bijzonder, ook al is er tijd om de drie personages uit te diepen.

Het meest jammerlijke bij een dergelijke kleine, geconcentreerde film is dat Rikako (het meisje) een onuitstaanbaar type is. Onderhond noemt het mysterieus en realistisch ondoorgrondelijk. Kan ik wel inkomen, maar het was wel vaak van de wispelturige en onaangename soort.

Dus wellicht alleen voor druilerige middagen en niet voor zatedag avond. Die andere Mochizuki vond ik toch wel wat beter

Maar dat is nu net waar het om gaat in deze film. Rikako is wispelturig en egocentrisch en toch vallen de jongens als een blok voor haar. Hier zit naar mijn mening ook wel de beperking van deze anime. Zoals bij de meeste anime's is veel aandacht besteed aan de decors maar zijn de gezichten van de karakters nogal inwisselbaar. Het blijft voor de kijker dan ook een raadsel dat Rikako zo populair is, terwijl de andere meisjes die er vrijwel exact hetzelfde uitzien niet worden opgemerkt.
Verder vond ik het een mooie film van een aangename lengte. En het blijft altijd een verademing bij het zien van anime, dat een tekenfilm blijkbaar geen opeenstapeling van grappen hoeft te zijn.

Ik ben het eigenlijk grotendeels eens met Mochizuki Rokuro. Als je eenmaal aan de films van Shinkai ( maar ook zeker The Girl Who Leapt Trough Time van Hosada ) geproefd hebt dan is elke minuut uit deze film een bittere teleurstelling op zowel thematisch als stilistisch vlak.

Het personage van Rikako is echt onuitstaanbaar irritant en eigenlijk alleen maar te rechtvaardigen als ze later flink op haar bek gaat. Maar helaas niets van dit alles, de hoofdpersoon is en blijft verliefd op een monster, die zich nooit te buiten gaat aan enige vorm van warmte of gastvrijheid, danwel interesse toont in haar medemens maar louter haarzelf hoort ratelen en alleen maar aanklopt bij andere mensen als er voor haar winst te behalen valt. Dat alles maar slikken onder het mom van, liefde maakt blind?!

Nee, een mooie naïeve film over iemands ondoorgrondelijke verliefdheid op een mysterieus figuur is het ook al niet geworden. Een zeer matige Ghibli productie, wat héét, de slechtste Ghibli film die ik tot nog toe gezien heb. Een 2*

Aardige film, die lekker wegkijkt, ook door de korte speelduur. Ik lees veel kritiek op de vrouwelijk hoofdpersoon hierboven, kan me er iets bij voorstellen, ze is ook totaal niet mijn type, maar ik kan me ook goed voorstellen dat ze juist erg aantrekkelijk kan zijn voor sommige jongens vanwege haar eigenzinnigheid. De mannelijke hoofdpersoon laat ook niet over zich heen lopen, wat ervoor zorgt dat dit lang niet zo zoetsappig is als andere romantische Ghibli films en dat beviel me eigenlijk wel.

De animatie was wat minder vloeiend, hoewel genoeg moois gezien. Soundtrack vond ik wel een beetje tegenvallen. Niet heel erg bijzonder en soms zelfs een beetje melig. Maakt toch dat ik 3,5* in plaats van 4* uitdeel.

De beoordeling van Ocean Waves lijkt voor een groot deel afhankelijk te zijn van hoe de kijker denkt over Rikako, de vrouwelijke hoofdpersoon. Persoonlijk vond ik de film oersaai voordat ze in beeld verscheen. Het eerste kwartier kabbelde voort zonder ook maar een beetje mijn aandacht te trekken. Dat komt vooral omdat de twee mannelijke protagonisten weinigzeggende jongens zijn waar bijna niemand denk ik een boeiende film omheen had kunnen weven. Zodra Rikako eindelijk haar entree maakt en haar eerste dialoog krijgt vat het geheel eindelijk vlam. De reacties rond Rikako zijn hier nogal gemixt merk ik: mysterieus, realistisch, onuitstaanbaar. Allemaal terechte benamingen, maar niemand zal haar saai vinden. Ik ben het vooral met Onderhond eens dat ze realistisch ondoorgrondbaar is (iets wat bij de twee jongens wat minder uit de verf kwam als je het mij vraagt) en doordat we haar ook nog eens bekijken door de ogen van een jongen die zich overduidelijk tot haar aangetrokken voelt wordt het allemaal nog mysterieuzer. Mijn type vrouw is het ook niet, maar dat doet er niet bepaald toe en de film weet eigenlijk bijzonder goed begrijpelijk te maken waarom iedereen toch zo door haar geobsedeerd raakt, ondanks dat ze nogal onhebbelijk is.

Jammer genoeg blijven er teveel scènes over waarin zij niet in het middelpunt staat. Zodra dat gebeurt zakt de film meteen in. Dat de twee jongens wat saai zijn is al een minpunt, maar dat het gevoel dat ze grote vrienden zijn niet echt overkomt is gewoon een misser. Daarbij werkt het einde het eerdere verhaal tegen. Ik voelde het al aankomen: een einde waarin Taku na een lange tijd Rikako weer ziet en er vervolgens niets gezegd wordt. We horen van anderen dat ze haar leven gebeterd heeft en dat ze kennelijk iets voelt voor Taku. Het einde waarin de twee elkaar slechts zien en niets zeggen voor de credits beginnen is niet alleen een enorm open-einde-cliché, maar vooral een manier om juist een complexe, maar razend interessante scène te omzeilen: wat heeft Rikako te zeggen. Hoe is ze nu? Hoe kijkt ze terug op hoe ze eerder was? Wat in vredesnaam heeft ze te zeggen? Nu moeten we het doen met een feel-good-reünie van twee potentiële geliefden, waarmee het personage Rikako afgezwakt wordt (haar felheid en eigenzinnigheid wordt voor het gemak vergeten) en daarmee ook de realistischere, toch wel wat donkerdere ondertoon van de gehele film.

Dit alles maakt Ocean Waves een van de minste films uit de Ghiblistal. Jammer, want het is verder goed gemaakt. Het lagere budget is te zien, maar niettemin wordt bewezen dat deze animators prima in staat zijn om een geweldige sfeer te scheppen, of het nu gaat om het creëren van een verschillend gevoel voor Koichi en Tokyo of gewoon hoe het klinkt en voelt om door een grote hal te lopen. Zoals wel vaker waan je je echt in een Ghibliwereld, iets wat weinig films, animatie of speelfilm, zo sterk kunnen zeggen. Ik denk dat Ocean Waves met misschien wat extra werk en een wat langere speelduur wel wat meer had kunnen worden.
3*

Na het heerlijke Porco Rosso komt Ghibli met weer iets compleet anders: Ocean Waves. Dat er een compleet ander team achter zit wordt al snel duidelijk, want ditmaal geen sprookje maar een realistisch liefdesverhaal. Aangezien ik zelf juist onwijze fan ben van die geweldige werelden die de studio voortgebracht heeft, is het in dat opzicht wel jammer dat men nu voor een film die misschien wel beter tot zijn recht zou komen als speelfilm. Ditzelfde probleem had ik bij Only Yesterday.

Toch is het thema altijd interessant. Jeugdliefdes moet voor iedereen wel een herkenbaar iets zijn, en dan zit je met deze film goed. Twee goede vrienden en er komt 1 meisje tussen in. In zo'n film draait alles om hoe geloofwaardig de karakters zijn. Ik denk dat hier de grootste scheiding tussen liefhebbers en critici zit.
Dat de personages interessant zijn staat als een paal boven water. Maar in mijn ogen zijn er wel wat struikelblokken. Rikako is een ignorant bitch en Taku durft alles te slikken wat ze doet. Dat hij haar leuk vind is dan ook al snel duidelijk, wat ook wat spanning wegneemt. De rol van het derde karakter is eigenlijk een beetje lastig te verklaren. Hij voelt alsof hij er een beetje bijgeplakt zit, duikt zo nu en dan op en is dan weer verdwenen.. Alleen op het einde speelt hij weer een beetje van belang. In mijn ogen een misser.

Sowieso voelde het einde een beetje onbevredigend. Het komt allemaal veel te snel en als kijker wil je veel meer achtergrondinformatie die uiteindelijk helemaal niet komt. Ik hou daar nooit zo van .
Wat wel een dikke voldoende scoort (naar Ghibli traditie) is de sfeer en de muziek (van good old Joe). Heerlijke deuntjes die je zo nu en dan nog het gevoel gaven naar iets speciaals te kijken. Maar helaas moet ik constateren dat het allemaal niet heel erg speciaal is. Zonde.