All the Real Girls (2003)

Heel mooie romantische film met een prachtige soundtrack. Zooey Deschanel is een goeie aanwinst voor het indie genre.

Erg goed drama met een erg sterke rol van Paul Schneider. Een film die je gewoon gezien moet hebben.

4.5*

Gezien Snow Angels maar op zich blijft laten wachten eens vroegere handwerk van Green gaan kijken, helaas stelde me deze wat teleur. Goed geacteerd (Deschanel kan het nooit slecht doen bij mij, afgezien van die Shyamalan blunder) maar een verhaal dat mij emotioneel iets te koud liet, waar de film eigenlijk alleen maar om emoties draaide. 2,5*

Hmm. Apart. Dit is juist zo'n beetje de film die mijn vertrouwen in de post-2000 Amerikaanse indie herstelde, omdat ie mij bijzonder raakte. Wanneer een film in de prijzen is gevallen op Sundance wordt ik zo langzamerhand alleen maar argwanend, aangezien dat type Amerikaanse film in toenemende mate lijkt te zwelgen in zijn eigen hipheid, 'originaliteit' en emotionele zwaarte, tot het punt waar het je de strot uitkomt. Maar niet All the Real Girls; David Gordon Green heeft een uniek esthetisch instinct, en weet door middel van randdialogen en enkele cruciale scenes (ik denk hierbij met name aan de scene in het motel en de daaropvolgende zwempartij - wat wellicht een van de mooiste dergelijke scenes ooit gemaakt is - en de ruzie die volgt wanneer Noel aan Paul bekent met een ander geslapen te hebben ) een toch vrij clichematige plot om te toveren in een relatiedrama met onweerstaanbaar melancholisch appeal. Zooey Deschanel - de Parker Posey van de 2000s - is inderdaad een van de beste (en mooiste) jonge actrices van het moment, maar let bijvoorbeeld ook eens op de bijrol van Danny McBride (ook van Green's Pineapple Express); dat wordt nog een hele grote.
Het is bijzonder moeilijk de toon van de film correct te omschrijven, wellicht omdat de grootste verdienste m in een soort harmonisering van fundamentele tegenstrijdigheden zit. De film is, in al zijn visuele schoonheid, onpretentieus. Alledaags, maar een van de meest 'volwassen' treatments van dergelijk materiaal die ik gezien heb. Hypnotiserend, maar ontnuchterend. Als dit allemaal nergens op lijkt te slaan, is het omdat All the Real Girls het moet hebben van een 'elusive quality' die nauwelijks te omschrijven valt. Mijn enig advies is dan ook: gaat dat zien. Het is een van de beste films van de afgelopen paar jaar. The Notebook eat your heart out. 4,5*

Je hebt m'n interesse gewekt, Poison.

Mooi zo! Hoewel uit mijn ervaring nogal eens is gebleken dat mijn aanbeveling weinig garantie biedt voor andermans kijkplezier...

Nee dit was het toch niet. Om te beginnen is Paul Schneider volledig miscast als ex-womanizer die z'n leven wil beteren. Hij heeft een beetje een te suffe uitstraling daarvoor, z'n rol in The Family Stone (hoe klein ook) past beter bij hem en zo zie ik hem ook. Afgezien van een paar sterke scenes wist hij me niet te boeien.

Ook is het tempo van de film te traag en zitten er te veel onnodige scenes in. Na een shot van de fabriek of trein of plaatselijke beplangint heb ik het wel gezien. Als de film 90 minuten was geweest en iets meer vaart had gehad, had de film een voldoende gekregen.

Afgezien van Deschanel, Clarkson en McBride doet verder niemand het heel erg goed. McBride is net als in Pineapple Express leuk als sidekick, maar het werd me niet helemaal duidelijk of Zooey nu iets met hem had of niet. Als dat wel zo was, zou ik dat niet goed vinden, maar ik denk dat het expres in het midden is gelaten.

Deschanel doet het daarentegen wel goed en blijft een van de leukere (en knappere) actrices, ook in The Happening Maar zij kan deze film helaas niet redden.

2.5*

Tsja, ik dacht al toen ik mn oorspronkelijke reactie hier plaatste, 'dit ga ik hier nooit kunnen verdedigen.' Maar ik kan er niks aan doen, dit is een film die ik mee zou nemen naar een onbewoond eiland

All the Real Girls is een erg degelijke, mooie, poëtische en jawel, romantische film. Wanneer een film begint met Will Oldham, tussendoor nog eens Sparklehorse laat horen en andere indiebands, weet ik wel zo ongeveer waar ik aan toe ben. Een fijne film met enkele geweldige mooie en ontroerend spontane scènes (die ruzie tussen beiden op het speelveld, die ontgoocheling en het irrationele gebrabbel, erg raak), wat visuele pracht en een fijne geluidstrack. Net niet helemaal mijn ding, daarvoor mochten de mijmeringen en de intimiteiten nog iets verder gaan en vond ik de film soms niet genoeg gefocust. Maar al met al heb ik wederom genoten van een David Gordon Green film.

Film die qua sfeer naar mijn gevoel erg dicht aanleunt bij Snow Angels, maar toch iets minder indruk achterlaat. Vooral tijdens het tweede deel gaat het wat mij betreft een beetje mis met All The Real Girls. Realistisch misschien, die liefdesperikelen, maar soms nogal hysterisch en persoonlijk geef ik de voorkeur aan ingetogen, "serene" tristesse.

Zooey Deschanel is weer prachtig in één van haar eerste rollen en de combinatie van haar engelachtige gezicht en die hese stem doet me telkens weer compleet smelten, wat een vrouw. Paul Schneider heeft zoals AHWA al aangaf niet echt de uitstraling van een casanova, maar doet het niettemin verdienstelijk. Patricia Clarkson speelt min of meer dezelfde rol als altijd en de rest van de cast ben ik nu reeds vergeten.

Ook een tikkeltje teleurgesteld door de soundtrack, waarvoor de verwachtingen hoog lagen na het bericht van danuz. Inderdaad Will Oldham en Sparklehorse, maar daar houdt het eigenlijk op, had wat meer muziek mogen inzitten.

Zeker een boeiende prent, maar echt gedenkwaardig zou ik All The Real Girls niet noemen.

Dit is een bijzonder boeiende film met ijzersterk acteerwerk van Paul Schneider en Zooey Deschanel. De chemie tussen beiden is zeer fraai in beeld gebracht. Deze film heeft indrukwekkende beelden van het fraaie landschap en mooie muziek.

De film tussen het veelbelovende George Washington en het wat tegenvallende Undertow eindelijk ook eens gezien. En dit is nipt de beste film van David Gordon Green. Met vooral een prachtig middenstuk. Maar toch voor mij niet de briljante film die ergens bij deze regisseur zou moeten ziten.

De film begint met een prachtig nummer van Will Oldham, heeft daarna wat tijd teveel tijd nodig om milieu (een uitzichtloos dorpje in het zuiden van de VS) en personages (de jong volwassenen die in dat uitzichtloze dorpje zijn blijven hangen) te introduceren. Heeft een bijzonder mooi intiem middenstuk als de liefde tussen de twee hoofdpersonen het meest intens is maar is wat minder sterk als er dan toch een dramatische scheiding komt. En die dramatiek had de film niet eens nodig. Ik had liever een optimistsiche film over bevrijdende liefde gehad denk ik.

Minder stijltrucs in dan in de andere twee genoemde films, maar dat klopt wel hier. Mooie, niet helemaal evenwichtige, film. Ik vrees alleen nogal voor de laatste drie films van David Gordon Green. Ben bang dat hij daar de met Undertow ingezette dalende lijn voortzet.

3.5*

Je vergeet Mogwai en Explosions in the Sky, vond ik persoonlijk juist de beste nummers in deze mooie, menselijke film. Ook visueel heel sterk.

Aardige film waarin een vrouwenversierder gevoelens krijgt voor het zusje van zijn beste vriend. Een kleine, intieme film over twee mensen die verliefd worden op elkaar. Qua montage wat rommelig op het begin. Mooie dialogen en een mooie rol van Zooey Deschanel. Jammer genoeg komt Paul Schneider wat minder goed uit de verf.

Romantisch drama over een rokkenjager met een bedenkelijke reputatie, die op het moment dat hij druk doende is zijn leven te beteren, zichzelf als het ware geconfronteerd ziet met een koekje van eigen deeg.

Degelijke acteursfilm die iets te braaf binnen de lijntjes kleurt, vooral wat betreft de relatie tussen de beide protagonisten. Niet slecht, maar zeker geen topper.