Le Diable Probablement (1977)

Uitstekende film van Bresson weer, voor zover ik heb kunnen ervaren.

Le diable probablement behoort tot de critici niet tot Bresson’s beste werken, maar is volgens hen wel absoluut een van zijn meest donkere, bleke en cynische films.

Ook deze film is zeer minimalistisch en sober ingekleurd en ook hier wordt elk gevoel van menselijke emotie en van sentiment vermeden. Wat overblijft is een even schrijnend als diepdonker portret van verloren zielen in een verziekte samenleving.
Bresson’s filmstijl, met tot in de gruwelijke perfectie uitgevoerde, zeer gecontroleerde bewegingen, uitspraken en shots en frames, zorgt (bij mij) voor een overweldigende, intense ervaring.

Bresson heeft de beelden ontdaan van zowat alle kleur, waardoor wat overblijft de bleke en kille sfeer perfect ondersteunt. De beelden zullen absoluut blijven hangen bij mij. Sublieme beelden van het Parijse straatleven, de beelden in de kerk, de perfecte bewegingen en shots- Bresson is een Meester van de cinematografie.

De film handelt over de vervreemding van de mens in een wereld die ten onder gaat aan geld, de veroorzaker van alle kwaad in de wereld. Le diable probablement is een krachtig statement over de weigering van de protagonist, Charles, zich neer te leggen bij een leven zonder spiritualiteit, zoals hij dat overal om hem heen ziet, en bij een leven zonder betekenis.
Net als in Mouchette antwoordt de hoofdpersoon met de ultieme daad van verzet, na een neerwaartse gang waarin Bresson de gratie zoekt in de lijdensweg. Ook Charles doet een even wanhopige als uiterst oprechte poging om zijn zoektocht naar de spirituele waarheid alsnog te doen slagen.
Wat wel belangrijk is om te weten is dat voor Bresson elk verlies van een mensenleven een verlies voor de mensheid, en de wereld in het geheel, was.

Le diable probablement blijft zeker op mijn videoband staan. Ik pretendeer niet alles (perfect) te hebben kunnen volgen, maar heb van tevoren mijn best gedaan om zoveel mogelijk een beeld krijgen van deze film. Ik bekijk deze film nog eens goed voor een juist oordeel en cijfer, maar vast staat dat Le diable probablement vér boven de massa is verheven en dat zelfs deze mindere film van Bresson de liefhebber zal doen overweldigen en verontrusten.

Le diable probablement zal zeker op mijn netvlies gegrift blijven staan. Schitterend en huiveringwekkend.

DVD release in April in de UK (Artificial Eye).

De eerste helft verloopt moeizaam, maar wordt ruim gecompenseerd door drie geweldige segmenten. Verder niet veel anders dan andere films van Bresson. Er wordt onderkoelt in geacteerd en veel tijd wordt gevuld met ergens naar toe lopen of ergens binnen komen. Hierdoor wordt een apart soort emotie aangesproken. Bresson is nog steeds de enige die deze manier van filmen consequent en succesvol heeft doorgevoerd.
Interessante film weer. Maar ook pijnlijk.

Deze film blijkt een tijdbommetje waarvan ik sommige scenes (w.o. het gebruik van onthutsende real life footage zeehond! ) en de gehele sfeer van de film nooit meer zal vergeten. Een van de beste films uit de jaren 70.

Ma maladie c'est voir clair

Ook ik moest er in de eerst helft wat inkomen, maar uiteindelijk is deze film een tamelijk overweldigende ervaring. Ik ben dit weekend nog en grotere Bresson-liefhebber geworden dan ik al was. Door de gecontroleerde en onderkoelde sfeer komen twee kleine momenten tegen het einde vrij hard aan. Hetmoment dat Charles even stilstaat als hij muziek uit een huis hoort komen en het feit dat Charles al wordt doodgeschoten als hij nog een soort van statement wil maken.

Indrukwekkend.

4.5*

Thematisch moest dit inslaan als een bom, na wij dachten. Het blijft wikken en wegen met Bresson. Dacht ik dat met Journal d'un Bresson eindelijk tot in mijn diepste was doorgedrongen, lijkt hij hier toch weer af te ketsen. Het komt nauwelijks binnen, en het blijft een poppenkast. Jammer maar helaas, en het had een match made in heaven moeten zijn!

herkenbaar effect bij Bresson... wil binnenkort ook meer van hem zien en hoop dat het kwartje ergens gaat vallen

Eindelijk een film van Robert Bresson die ik echt kan waarderen!!
Geen lichte kost zoals gebruikelijk bij Bresson (Michael Haneke maakt comedy's vergeleken met Bresson), maar dit keer zijn de personages wat meer inleefbaarder en minder afstandelijk.
1977: de hippies zitten aan de drugs, het milieu gaat naar de kl*ten en het enige perspectief is een functie bij een groot bedrijf.
Hoofdpersonen zijn allemaal hoog opgeleide studenten en zoeken een uitweg, waarbij Charles het leven helemaal niet meer ziet zitten.
Prachtig gefilmd dit keer en geladeerd met wat schokkende beelden als het doodknuppelen van zeehonden-baby's en zwaar gehandicapte kinderen als gevolg van kwik-vergiftiging als foetus...een avond amusument is wat anders, maar in z'n zwartheid is het zeker een mooie film, een herkenbare film en een film die weinig van z'n actualiteit heeft verloren.

Dat klinkt mij als een aanbeveling in de oren.