The Mummy (1959)

Het grootste probleem van deze film is dat ie erg traag opgang komt - pas na ±60 minuten wordt het enigszins spannend. Een ander probleem betreft de set van Egypte, deze ziet er armoedig en verpest zo een groot deel van de sfeer. Het zelfde geldt voor de aankleding van Lee en de Egyptenaren. Gelukkig is niet alles slecht aan deze film, Christopher Lee, Peter Crushing en de rest van de cast spelen goed. In ieder geval goed genoeg voor 0.5 punten extra.

2.5*

Op naar Horror of Dracula en The Brides of Dracula.

Middelmatige mummy.

Naast het feit dat de mummy zelf nogal tegenvalt, is het script tevens zwak. Ook het studio-gehalte druipt van vrijwel elke scène af. Het zou allemaal weinig uitmaken wanneer er sprake zou zijn van spanning of interessante characters. Helaas is dit niet het geval.

Doorsnee.

"Seems I've spent the better part of my life amongst the dead"

Redelijke Mummy-film. Ik moet zeggen dat The Mummy (1932) iets sterker staat en dat ze beter daar een remake van konden maken in plaats van de twee vervolgen The Mummy's Hand (1940) en The Mummy's Tomb (1942) ook bevat de film een climax van The Mummy's Ghost (1944).

De set van Egypte is belabberd slecht. Ook is de tombe erg slecht gemaakt, de zogenaamde deur naar de tombe ziet er erg slecht uit en je ziet gewoon dat het een dunne houten deur is in plaats van een zware kalksteen deur. De set in Engeland is wel wat beter al vond ik dat moeras niet echt geweldig.

Peter Cushing zet hier weer een goed personage neer. Aan het einde met dat jachtgeweer ook, volgens mij is hij de meest Bad-ass acteur van de hele jaren '50. Christopher Lee is erg goed als de Mummy al moet ik zeggen dat ik Boris Karloff nog steeds de beste Mummy-vertolking vind.

Het verhaal is wel redelijk inelkaar geknutseld maar er had nog veel meer in kunnen zitten. Hammer had een veel betere Mummy-film kunnen maken en dat is erg jammer.

De muziek van Franz Reizenstein is wel goed en heeft een Egyptisch-sfeertje.

Redelijke film ben benieuwd naar de andere Hammer-mummy-films helaas spelen Lee en Cushing daar niet meer in.

Niet echt een hoogstaande film die er ook nog vrij armoedig uitziet en spanning mist.De Hammer sfeer en de muziek vergoeden nog wel wat maar niet genoeg om van een geslaagde Mummy verfilming te spreken.De versie uit 1932 valt boven deze te prefereren.Peter Cushing doet het overigens wel goed.

Modderige Mummie

Hammer had met The Curse of Frankenstein (1957) en Dracula (1958) al twee remakes van de legendarische Universal Studios monsters achter de rug en vanwege het succes van die films werd er een overeenkomst gesloten met Universal. Die overeenkomst betekende dat Hammer vanaf dan de rechten op de iconische films had en er dus naar believen remakes van konden maken. The Mummy is daar de eerste van.

En Hammer pakte het meteen serieus aan, want er werden elementen (namen van personages, verhaallijnen en zelfs shot voor shot remakes van bepaalde scènes) gebruikt uit de talloze vervolgen die de film uit 1932 had gekregen. Soit, ik ben eerlijk gezegd niet meteen zo'n fan van de mummies escapades in films omdat ik het gevoel heb dat ze toch altijd hetzelfde stramien (archeologen ontdekken een tombe en worden vervloekt) volgen en ook deze Hammer productie ontsnapt daar niet aan. Toch heeft ook dit deel weer zijn charme. Sowieso is het mooi meegenomen dat ik wel fan ben van de stijl van Hammer en me dus minder stoor aan de overduidelijke decoropnames dan mijn medestemmers op de site. De korte speelduur van nog geen anderhalf uur zorgt ervoor dat de film nergens inzakt en Terence Fisher, zeker geen onbekende voor de liefhebber, laat het allemaal vlot in elkaar lopen. Vooral de flashback naar de begrafenis van Ananka vond ik erg sterk.

Eerlijk is eerlijk, het is echter de cast die dit naar een hoger niveau weet te tillen. Met Christopher Lee is er eindelijk voor het eerst eens een mummie die effectief angst aanjaagt (die scène waar hij Mehemet Bey's rug breekt!) en niet lachwekkend is. Al zal hij zich de film ongetwijfeld beklaagd hebben, want Lee heeft tijdens het filmen zijn schouder uit de kom gehaald door het breken van een deur die blijkbaar nog stevig vast zat en kwetste zijn schouders en knieën doordat hij de buizen in het moeras niet kon zien. Peter Cushing is zoals gewoonlijk weer erg degelijk, is er eigenlijk wel een film waar hij dat niet is, en ook George Pastell mag er zijn als Mehemet Bey. Nogal weinig vrouwvolk voor een Hammer film, al zou dat met Blood from the Mummy's Tomb wel weer goedgemaakt worden, maar Yvonne Furneaux is daarbovenop ook nogal kleurloos.

Vermakelijk, dat zeker en vast, maar ik had eerlijk gezegd op een 4* film gehoopt. Het mummie genre blijft nogal inwisselbaar omdat het steeds hetzelfde uitgangspunt lijkt te gebruiken en zelfs Lee en Cushing kunnen dat euvel niet helemaal verhelpen. Ach, ik heb me toch weer goed geamuseerd.

3.5*

Deze Hammer bewerking van de klassieke Universal film schijnt qua verhaal meer gebaseerd te zijn op The Mumm's Hand (1940) en The Mummy's Tomb (1942).

Persoonlijk heb ik mummies op film nooit zo angstaanjagend gevonden en dat bleek deze keer ook weer niet zo te zijn. In verhalen kan je jezelf een voorstelling maken van hoe een mummie eruit zou zien en ik vond dat altijd veel angstaanjagender. Want echt eng of gevaarlijk vind ik de mummie in deze film ook niet.

Peter Cushing mocht weer de leiding nemen in deze Hammer film, met Christopher Lee die nog voorbij komt als een Egyptische priester. Ik ben van mening dat deze Hammer de tand des tijds wat minder goed heeft doorstaan dan bijvoorbeeld Fisher's andere werken. De film heeft een beetje een oubollige sfeer en dat komt de spanning helaas ook niet ten goede.

Ik raad aan om eerst eens Fisher's Dracula of Frankenstein films te bekijken en deze of laten voor wat het is.

Ik vind die Hammer horror films altijd wel wat hebben. Dat typisch Britse sfeertje vind ik gewoon, bij gebrek aan een beter woord, knus.

De sets mogen in deze Hammer wat klein aanvoelen, maar ik vind het af en toe erg prettig om sets te zien die kleinschaliger aanvoelen dan wat je tegenwoordig ziet. Het verhaal is al eerder verteld, maar hier voor het eerst (?) in kleur. De tombe die onze personages ontdekken is erg fraai en de groene gloed die er hangt gaf het iets spookachtigs. Voor de rest zijn het typische Hammer sets: grote landhuizen en een idyllisch dorpje met een herberg; gewoon mooi.

Zoals ik al zei is het verhaal al eens eerder zo verteld in de Universal films. Het is is het hier niet de Mummy zelf die de lakens uitdeelt, maar hij heeft echt een meester die zelf ook direct schuldig is aan wat moorden zodat het niet alleen de traag bewegende ondode is die voor de dreiging zorgt. De Mummy heeft hier wel weer een oogje op het enige vrouwelijke personage in de film (ze is het evenbeeld van zijn prinses, wat uiteindelijk voor zijn ondergang zorgt. Het is allemaal redelijk voorspelbaar maar de Hammer vibe zorgt bij mij wel voor een meerwaarde.

De Mummy wordt hier uiteraard gespeeld door Christopher Lee, die in zijn met doeken omwonden lijf en hoofd onherkenbaar is, maar gelukkig ook met zijn gezicht in beeld komt tijdens de fraaie flashbacks. De Mummy is aardig indrukwekkend; Lee moet voornamelijk communiceren met zijn ogen en lichaamshouding, en hij doet het goed; bovendien ziet het er redelijk imposant uit als hij beschoten wordt met een geweer.

Peter Cushing is zoals altijd zijn charismatische zelf; hij is hier zeker dapper en vernuftig, maar een minder stoere held zoals Van Helsing uit de Hammer Dracula-films. Voor de rest is de cast adequaat maar niet echt opmerkelijk, en is Yvonne Furneaux de typische mooie damsel in distress die in deze films bijna de norm waren. De dronkelappen zorgen trouwens wel voor wat humor in deze verder vrij serieuze horrorfilm. Er vloeit niet zoveel bloed als in de Dracula en Frankenstein Hammers, maar leek me toch een redelijk gewelddadige film voor die tijd.

Dist is absoluut geen meesterwerk, maar voor een zaterdagmiddag leuk tijdverdrijf.

Niet echt een remake van de Universal klassieker. De mummie is hier een stuk imposanter omdat hij hier op de flashbacks na echt een ingezwachteld monster blijft. De settings zijn verzorgd maar de scènes die zich in Egypte afspelen lijken me toch te zijn gemaakt in een studio. De scènes met de mummie zijn sowieso het indrukwekkendste, want het verhaal is maar een zwakke bedoening. Sowieso wordt er veel te veel gepraat en duurt het toch wat te lang. Het viel me al bij al nog wel mee in vergelijking met veel andere Hammer producties.

De settings van de flashbacks uit Egypte zien er goed uit ondanks dat je de indruk hebt dat het maar opnames in een studio zijn. Bijzonder kleurrijk en gedetailleerd. Christopher Lee krijgt qua uitzicht gelukkig wat screening tijdens die flashbacks want het grootste gedeelte loopt hij rond als een mummie.

Door zijn lengte zorgt Lee wel voor een imposante donkere verschijning. Peter Cushing is ook weer van de partij als de zoon van de archeoloog die de rust van de doden heeft verstoord en daardoor een vloek met zich mee draagt wat gevolgen heeft voor de familie. Yvonne Furneaux als vrouw van Cushing is een mooie verschijning en had toch iets meer aandeel in het verhaal mogen hebben. Vooral redelijk oppervlakkige uitwerking in haar dubbelrol als prinses. Meer avontuur dan horror in mijn ogen, maar ach zeker niet verveeld. 6/10

Na wat tegenslagen in de jaren van de oprichting (1935 tot 1937) experimenteerde Hammer Film Productions in 1955 wat met het horrorgenre, (The Quatermass Xperiment) dit werd onverwacht een groot succes. Ook een tweede film was populair. Met dit succes brak er een nieuwe periode aan en werd gestart met regisseur Terence Fisher die drie succesvolle horrorfilms regisseerde, deze Mummie was de derde.

Men gebruikt hiervoor op een paar dingen na niet de Boris Karloffs versie uit 1932 maar leent elementen uit The Mummy's Hand (1940) en The Mummy's Tomb (1942) en herschikt deze voor deze film. Enfin...het verhaal is bekent; Nadat het graf van de Egyptische prinses Ananka wordt ontdekt, zweert Egyptenaar Mehemet Bey wraak te nemen op de grafschenders.

Uiteraard is er goed werk van de betrokken acteurs. Horrorveteraan Christopher Lee is in vorm als zowel de priester Kharis als de uit het graf opgestane mummie. Ook medehorroracteur Peter Cushing als de aanvankelijk sceptische archeoloog John Banning is vanouds goed! Actrice Yvonne Furneaux als Isobel krijg helaas maar weinig schermtijd.

Ook de studio-sets zijn zoals je van Hammer kan verwachten indrukwekkend. Opnames van de graftombe, het moeras, het Engelse landhuis en kroeg maar het meest opvallende was een flashback naar de ceremonie in het oude Egypte. Het is een film waarmee regisseur Terence Fisher wederom zijn vakmanschap laat zien en een sfeervolle, spannende en geslaagde horrorklassieker aflevert.

Ik ben altijd wel te vinden voor horrorfilms uit de jaren '50 en '60. Ze hebben een unieke charme, uitbundige sets en kleurrijke beelden. Dat is hier niet anders want The Mummy uit 1959 van Hammer Film Productions is een feest voor het oog. De sets, voornamelijk die van het oude Egypte, zijn prachtig. De muziek is bombastisch en grandioos. Dat er dan nog eens kleppers als Christopher Lee en Peter Cushing de pannen van het dak spelen is de kers op de taart. Cushing heeft een natuurlijke charme en een fascinerende manier van praten.

Verhaaltechnisch is het beduidend interessanter dan de versie uit '32 met Boris Karloff maar nog steeds ondermaats. Jammer dat er een overdaad aan flashbacks is. Die zijn veraf het meest boeiende maar hierdoor komt de verhaallijn in Londen niet volledig tot zijn recht.

Sfeer, sets, Cushing en Lee: dat zijn de vier beste aspecten van The Mummy.

3,5*

Een mindere film, deze Hammer produktie. De kleurenfotografie springt eruit met een typische UK settings (pub, sanatorium, landhuis met interieurs van binnenhal, bureel, slaapkamer in uiteraard gotische stijl, landwegen met moerassen) maar het verhaal vond ik niet boeiend. Een te lange flashback (over de geschiedenis van de mummy) in het midden van de film deed ook geen deugd voor mijn kijkbeleving. Daarenboven is de vloek reeds vanaf het begin voor de kijker duidelijk zodat het aftellen wordt naar de confrontatie. The mummy sleept zich net zoals zijn onderwerp langzaam voort in een aangekondigde kroniek van de clash tussen wetenschap en bijgeloof.

The Mummy is op vele vlakken een typische Hammer horror, met bekende gezichten als Christopher Lee (al is ie lang niet altijd herkenbaar) en Peter Cushing, met een zeer Britse jaren '50-'60 setting, en capabel doch licht oubollig gemaakt. Het is niet vervelend, maar ik vond het toch vooral een wat trage, voorspelbare film volgens het bekende mummie-stramien. Het ziet er wel redelijk uit inclusief een paar scenes in het oude Egypte, maar het pakte me eigenlijk ook nergens. Wat meer verrassing of spanning had wel gemogen.

Best wel een vermakelijke Hammer productie. Met Christopher Lee in de rol van de zwijgende mummie al horen we hem wel praten in de flashback momenten. Het is een film met veel uitleg over de geschiedenis van de mummie waardoor het tempo eerder gezapig kabbelt. Het bevat enkele goeie aha momenten - wanneer Lee als mummie in actie is - maar deze zijn eerder schaars. Verder wel weer een heerlijke aankleding qua decors, kostumering, muziek … Hammer is fun en dat geldt ook voor de iets minder geslaagde films.

In 1895 ontdekt een groep Engelse archeologen in Egypte de tombe van prinses‑priesteres Ananka en brengt per ongeluk de gemummificeerde hogepriester Kharis tot leven met een oude boekrol. Terwijl de jaren verstrijken, jaagt de onverwoestbare mummie de ontdekkers één voor één op in Engeland, geleid door de fanatieke Mehemet Bey. De strijd bereikt zijn hoogtepunt wanneer Kharis geobsedeerd raakt door Isobel, de vrouw van een van de archeologen, omdat ze sterk lijkt op zijn verloren geliefde Ananka.

"The Mummy " is een goede kleurrijke Hammer‑horror met een eenvoudig maar doeltreffend revenge‑verhaal. Christopher Lee is sterk onderkoeld maar onheilspellend als Kharis, terwijl Peter Cushing de rationele egyptoloog speelt die het geheim ontdekt achter de “mysterieuze” doodslagen. De film speelt meer op sfeer dan op shock, met statige interieurs, goed uitgewerkte make‑up en een soepel tempo in het tweede deel. Het is wel traag in het eerste deel. Al voelt het verhaal op de grens van melodramatisch, toch houdt Fisher de spanning redelijk strak en de atmosfeer tastbaar. Het is geen innovatieve of voortdurend spannende klassieker, maar wel een verzorgde, sfeervolle mummiefilm die liefhebbers van de klassieke horror‑traditie zal bevallen.