Un Amour de Swann (1984)

Er zijn verschillende tot mislukken gedoemde pogingen gedaan om de veeldelige romancyclus van Marcel Proust (A la Recherche du Temps Perdu) te verfilmen. Deze film (scenario Harold Pinter) beperkt zich min of meer tot eén boek, en blijft daardoor redelijk transparant.

Ik ben geen Proustkenner, maar heb Un Amour de Swann gelezen, en wat zal ik zeggen : de film is met grote zorgvuldigheid gemaakt, Jeremy Irons is in zijn element en dus goed... Echt opwindend vond ik het niet - ik ben hiermee niet overtuigd van de geschiktheid voor film van de romans.

De zorgvuldigheid van deze productie komt prachtig tot uiting in de kleding, decors en locaties. Het tempo van de film geeft ook alle tijd om daar op te letten. Wat het scenario betreft: de Proust Screenplay van Pinter heeft alleen op papier bestaan op verzoek van Joseph Losey. Schlöndorff maakte de film op een scenario van Peter Brook en de nu 75-jarige en nog steeds producerende Jean-Claude Carrière.

Als ik het goed gelezen heb beperkte deze verfilming zich alleen tot 't eerste boek van Proust: Du Côté de chez Swann van de Temps Perdu-reeks?

Ja, de film behandelt het eerste deel, Du Côté de chez Swann, van de 15-delige pil. Al is 'La Recherche...' een verbeelde autobiografie vertelt vanuit de persoon Marcel, in 'Du Côté de chez Swann' beschrijft Proust de liefdesrelatie tussen Swann en de moeder van zijn jeugdvriendinnetje.

Bedankt. Die indruk had ik al.

Een verhaal dat schreeuwt om Pinter en Losey, maar aan Schlondorff, Carriere en Brook is het ook van harte toe vertrouwd. Het is geen opvallende film. maar het bruist wel constant van ingehouden emotie. In zijn ingetogenheid en bescheidenheid vele malen beter dan la recherche du temps perdu en vergelijkbare kostuumdrama's.

Even heel precies: Het boek 'Een liefde van Swann' is slechts een onderdeel van 'Du Côté de chez Swann' (het tweede deel.) Ik heb het boek al heel lang in mijn bezit, maar nooit uitgelezen. Ik vond de zinnen te lang, mijn geduld was te kort. Na het zien van de film ben ik van plan het alsnog uit te lezen. Wat bezielt een man om zo achter een vrouw aan te jagen? Ze lijkt meer geïnteresseerd in status dan in liefde en isoleert Swann sociaal. Toch is hij geobsedeerd door haar. Is het alleen geilheid? Meestal vind ik de verfilming van een boek minder dan de oorspronkelijke bron, maar nu lijkt de film een opstap naar een moeilijk toegankelijk boek. Ik heb genoten van de sfeertekening, waarbij een film meer mogelijkheden biedt dan een boek. Wat dat betreft is Proust misschien wel bij uitstek geschikt om verfilmd te worden.

Natuurlijk prachtig dat het Volker Schlöndorff gelukt is (een deel van) A la recherche du temps perdu te verfilmen. En nog wel met Jeremy Irons, Ornella Muti en een vrijwel onherkenbare Alain Delon. Prachtig van kostuums, decors, sets, locaties en fotografie. Oogstrelende plaatjes. Maar het blijft wel een bloedeloos plaatjesboek. Swann (Jeremy Irons) is een vervelende kwezel en dat speelt Irons prima. Mutti is het ogenschijnlijk onschuldige meisje, maar in werkelijkheid een geraffineerde hoer. Maar kan dat ons wat schelen? Voelen we ons enigszins verwant met beiden? Geïnteresseerd dan? Niet of nauwelijks.

Mutti is hier op haar mooist en we mogen ook nog even genieten van haar welgevormde tieten. Hoogtepunt in een film waarin verder weinig gebeurt.

Wie kan de film aan mij leveren??