The Prime of Miss Jean Brodie (1969)

Maggie Smith won een Oscar voor haar rol als Miss Brodie, ten koste van Jane Fonda in They Shoot Horses, Don't They? (mijn vorige toevoeging). Deze film komt vannacht op tv bij de BBC (om 1.20 uur). Waarom staat ie niet in het tv-lijstje?

Ik had wel een klein beetje moeite met Brodies excentriciteit in het begin. Dat zat 'm vooral in haar accent. Ik ben geen kenner van accenten, laat staan Schotse, maar volgens mij is Smiths accent niet echt Schots. Ook het geluid van al die hoge meisjesstemmen is een wat vreemde sensatie.

Smiths spel is echter zeer overtuigend naarmate de film vordert. Ze weet me te irriteren en ze weet me aan het lachen te brengen. De dialogen zijn zeer snedig en geven mij niet een gevoel van een toneelverfilming. Het is ook geen toneelverfilming maar het is wel gebaseerd op het toneelstuk dat is gemaakt naar het boek. Het boek las ik in mijn jeugd, maar ik denk dat ik het toen toch niet helemaal begrepen heb.

Juist in deze tijd van het blind achter leiders aanlopen is deze film ongelooflijk actueel.

De acteerprestatie van Pamela Franklin verbijsterde me - zo evenwichtig en zuiver gespeeld. Alleen daarvoor al de moeite waard.

ik vond het wel toneel achtig overkomen, maar niet storend. het verhaal boeide me enorm en nog is steeds actueel.

Tegenvallende acteerprestatie van Maggie Smith als Miss Jean Brodie, leverde weliswaar een Oscar op, maar ik denk hier toch over-acting.
Verhaal zelf is natuurlijk wel goed, bonte vooruitstrevende, moderne lerares op conservatieve meisjesschool, althans dat is de eerste indruk. Bij de lof voor Mussolini beginnen de wenkbrauwen al enigszins te fronsen en blijkt het hele verhaal nog wel wat donkerder dan de standaard meisjesschool-film. 't is natuurlijk wel een Muriel Sparks-verfilming!
Tijdsverloop is ook wat onduidelijk aangegeven en samen met de wat irritante hoofdrol wordt de totaalscore nogal matigjes.

Interessante film over een curieuze, eigenzinnige lerares op een meisjeskostschool. Maggie Smith vult haar excentrieke rol kundig in, al is het "leuke" van de maniertjes er op d’n duur wel af. Het gedweep met Mussolini en Franco past prima bij haar buitenissig personage, maar is niettemin best pijnlijk. Ondanks dat een onderhoudende film met goed acteerwerk van Pamela Franklin en een aangenaam weerzien na lange tijd met Celia Johnson (Brief Encounter).

Uitstekende film over een lerares met een vrije geest op een meisjesschool die haar leven heeft gewijd aan haar leerlingen. De film begint redelijk luchtig (met hier en daar ook wat subtiele humor), maar wordt naarmate het verhaal vordert steeds serieuzer van toon. Een aantal sterke scenes en een oscar-winnende rol voor Maggie Smith, maar het is toch Pamela Franklin die in de tweede helft de scenes weet te stelen.

Misschien niet precies mijn soort film, maar je komt zo af en toe eens wat tegen. En in dit geval was dat het boek, waarvan ik een week of wat nadat ik dat kreeg zag dat er ook een film van was gemaakt. Idealiter zou ik dan liever eerst het boek lezen, maar deze keer ging dat andersom.

Maggie Smith heeft een paar erg mooie scenes, zeker. Maar ook een paar die me wat vreemd overkomen. Of dat dan is doordat het verhaal in een echt andere tijd speelt, en in een omgeving die me vreemd is? Niet onmogelijk. Het is tenminste niet precies meteem duidelijk waarom precies haar prestatie een Oscar waard was - de rest van de cast heeft ook een paar erg mooie scenes, tenslotte. De vaak wat ondergewaardeerde Gordon Jackson bijvoorbeeld. Of Pamela Franklin.

En nu het boek nog lezen. Lang zal dat niet duren overigens, het is maar dun.

Film die niet alleen mij op het verkeerde been zette blijkbaar. Want alles lijkt te wijzen op een film a la Dead Poets Society, als in excentrieke leraar brengt kinderen levenslessen bij aan conservatief instituut met een zure rector aan het hoofd. Maar dan heeft ze het opeens over haar bewondering voor Il Duce, en trouwens, daarvoor maakt ze al een onaardige opmerking naar een nieuwe leerling die trots wilde vertellen over haar scouting. Mevrouw Brodie heeft vooral oog voor kneedbare, onzekere jonge meisjes, op wie zij een blijvende indruk wil maken.

Haar fascistische sympathieën worden seeds duidelijker, terwijl ook haar invloed op haar vaste groep meisjes steeds ongepaster wordt nadat ze die richting haar minnaar drijft. Zo ontpopt The Prime of Miss Jean Brodie zich gaandeweg als meedogenloos en onthutsend portret van een vrouw die moreel ergens de verkeerde afslag heeft genomen. Smith excelleert, ze zit soms misschien tegen het randje van komische overacting maar weet toch geloofwaardig te blijven. Prima spel ook van de jonge cast, met speciale vermelding voor Pamela Franklin, die ondanks de lof die ze kreeg nooit echt zou doorbreken en haar acteerambities al vrij vroeg in de wilgen hing.