The Happy Prince (2018)

Vanaf 19 juli in de bioscoop (September Film)

Indrukwekkend regiedebuut van Rupert Everett die tevens het scenario schreef en de rol van Oscar Wilde op zich nam. Stephen Fry was werkelijk perfect als Wilde in de biografische film uit 1997 en Everett doet geen poging die legendarische vertolking te evenaren. Er zijn enkele korte flashbacks van voor de roemruchte rechtszaak die leidde tot Wildes veroordeling tot 2 jaar gevangenisstraf en dwangarbeid wegens 'sodomie', maar deze film richt zich op de periode na zijn vrijlating. Wilde is nog even rap van tong, maar fysiek is hij slechts een schim van de flamboyante, succesvolle toneelschrijver die hij op zijn hoogtepunt was. Hij is veroordeeld tot een leven als armoedige balling in Europa, waar hij vooral te vinden is in groezelige cafés en bordelen. Hoewel hij vastbesloten is zich te herenigen met de moeder van zijn kinderen [Emily Watson], krijgt hij ook opnieuw contact met zijn ex-minnaar Alfred "Bosie" Douglas [Colin Morgan].

Met hulp van cameraman John Conroy weet Rupert Everett op effectieve wijze de duistere, deprimerende leefomgeving vorm te geven, alsmede de geestelijke en lichamelijke gesteldheid van Oscar Wilde zelf. De productie, de kostuums en de make-up dragen bij aan Everetts genuanceerde, meesterlijke vertolking. Ook de rest van de cast komt tot zijn recht, inclusief Tom Wilkinson die in zijn kleine rol als priester het laatste sacrament toedient op een manier die past bij de humor die zo kenmerkend was voor Oscar Wilde. Een prachtige 'labour-of-love'.

De film gaat vooral over de laatste jaren van dandy en decadente schrijver Oscar Wilde; zijn verval in die laatste jaren, waarin Oscar arm en ziek in het riool ligt en een betaalde seksrelatie met een jongen van de straat onderhoudt, fascineert en doet denken aan Mann’s Death in Venice (eveneens een oudere schrijver die niet meer tot schrijven komt en in een vakantieoord geobsedeerd raakt door een jongen en doodziek wordt) en ook een beetje aan La Grande Bellezza. Jammer genoeg beslaat dat tragische einde niet heel veel film want de film blikt vooral terug op het (behoorlijk succesvolle) leven van Oscar en dan vooral hoe hij werd geknakt (‘geruïneerd’) door de gevangenisstraf – de publieke vernedering – wegens homoseksualiteit en daarna als balling een luxeleven leidt in Europa terwijl twee jonge mooie mannen vechten om zijn liefde. En hoe Oscar dan vooral aldoor bedelt om geld nu hij niet meer schrijft en parasitair op anderen leeft van wie hij de giften onmiddellijk lijkt om te zetten in drank, cocaïne en jongens (het leven is lijden - "het hart is gemaakt om te worden gebroken" - dus kun je het beste het leven draaglijk maken door drank, drugs en seks, zo lijkt Oscars levensfilosofie te zijn).

Al met al is dat levensverhaal niet zo heel boeiend (Oscar beseft dat hij zijn eigen neergang vooral aan zichzelf te danken heeft: “Ik ben mijn eigen Judas.”). Afgezien van dat het wel mooi is gefilmd, moet de film het vooral hebben van de stroom van mooie, poëtische one-liners die Oscar debiteert en die zo kenmerkend zijn voor deze auteur (bv. “Net als de Heilige Franciscus ben ik getrouwd met de Armoede. Alleen is mijn huwelijk niet zo gelukkig.”) maar waarvan de verdienste – zo ben ik bang – geheel die van Oscar Wilde is en niet van de mensen die zijn betrokken bij deze film. Die mooie zinnen geven vooral zin in het gaan lezen van Oscar Wilde zelf. Dat doet de film dus wel weer goed.

Wat is het toch een heerlijk gevoel om het filmtheater te verlaten en je te realiseren dat je een goede film hebt gezien. Met de camera vaak dicht op de huid van Oscar Wilde loopt het sprookje van 'De gelukkige prins' - of is het een droom? - als rode draad caleidoscopisch doorheen de film. Niks geen begin - midden - eind, maar niet-chronologisch vertelt de film de laatste twee jaren in het leven van Wilde. Meanderend, zoals de zwaluw uit het sprookje over de wereld zwiept en terugkeert op de plekken die hij kent.

Wilde is onder invloed van cocaïne, morfine en lijdt aan syfilis, dus logisch en chronologisch denken lukt hem niet meer. De film volgt hem hierin, traag, loom en literair. De taal is van Wilde, niet plechtstatig maar bijna terloops gesproken door Rupert Everett die vrijwil de gehele film in beeld is, op scènes van zijn vrouw in Engeland na, in een enscènering die nu eens niet aan een nagespeeld kostuumdrama doet denken, maar als vanzelfsprekend authentiek overkomt.

Ik houd niet van kostuumdrama's, ik houd niet van acteurs die historische personages zo nadrukkelijk náspelen, dus mijn reserve was groot toen ik plaatsnam in het filmtheater. Was niet nodig. Rupert Everett heeft nu al een klassieker neergezet.

Erg mooi gemaakt, deze film. De cinematografie deed in bepaalde scenes denken aan schilderijen van Toulouse Lautrec, Vincent van Gogh (aardappeleters) en wellicht nog van een Italiaanse schilder waarvan ik de naam niet weet. Prachtig scenario met al die one-liners van Wilde. Rupert Everett speelt Oscar Wilde met verve. Hoewel Oscar een stuk ouder is dan zijn twee liefjes, snap je uiteindelijk wel waarom die jonge mannen dol op hem zijn. Zo'n heerlijke dandy met zijn lyrische gedrag. Het eerste deel van de film was ietwat aan de donkere kant. Dat stoorde een beetje. Later wordt het wat lichter en beter te volgen. Ook de montage van deze film is briljant! Een dikke vier sterren van mij!

"I have never given adoration to anybody, except myself". Deze quote vat wel enigszins de persoonlijkheid van Oscar Wilde samen, die in The Happy Prince wordt geportretteerd in zijn laatste levensjaren, nadat hij een gevangenisstraf van twee jaar met dwangarbeid heeft ondergaan wegens onzedelijke handelingen met jonge mannen. Rupert Everett vertolkt Oscar Wilde in deze prent geloofwaardig als de eloquente, nichterige dandy die hij was vóór de gevangenis en de gebroken en enigszins verbitterde man erna, die veel te jong overlijdt aan de gevolgen van een hersenvliesontsteking.

Het is smullen van de scenes waarin Wilde zijn geliefden vilein probeert af te troeven (en andersom), waarbij er gedurende de hele film rijkelijk wordt gestrooid met oneliners. De cinematografie is ook sterk: het kleurgebruik en de locaties scheppen een sombere en dan weer weelderige, uitbundige sfeer, precies zoals het leven van Wilde was. Uiteindelijk is het vooral triest om te zien hoe Wilde ten onder gaat aan zelfdestructie, ook al draagt hij zijn lot met waardigheid. Nog triester is eigenlijk het feit, dat aan het einde van de film wordt vermeld, dat Wilde in 2017 (postuum) eerherstel heeft gekregen en dat daarmee dus de veroordeling uit 1895 is weggepoetst. In 2017 pas! Zo lang moest dat in een beschaafd land blijkbaar duren...

The happy Prince wordt op zondag 9 september vertoond op het filmfestival van Oostende in aanwezigheid van Rupert Everett.

The Happy Prince is een film waar in blind in ben gegaan. Ik ben niet goed bekend met het werk van Oscar Wilde en van Rupert Everett weet ik alleen dat hij een stem in Shrek heeft gedaan en in Delamorte Delamorte heeft gespeeld.

De film verteld het verhaal van de laatste dagen van de beroemde schrijver Oscar Wilde. Wilde is in Engeland veroordeeld vanwege zijn homoseksualiteit en heeft zich na zijn gevangenschap als banneling teruggetrokken in Europa, waar hij in Italië en Parijs rondzwerft.

Je kan aan Rupert Everett's acteerprestaties afzien dat dit een echt passie-project is geweest. Hij geeft een sterke vertolking van de rol en aan alles is duidelijk hoezeer hij met Wilde is geobsedeerd.

Cinematografisch was er ook niets mis met de film. Mooi geschoten en op een sterke manier afgewisseld tussen meerdere stijlen van belichten. Met name de scène in de kerk was prachtig belicht met oranje strijklicht.

Uiteindelijk is The Happy Prince vooral een degelijk Brits drama over de sombere laatste dagen van een beroemde schrijver met als terugkerend motief het verhaal van de zwaluw en de gelukkige prins.

Een prima debuut.

Ah, Alan Turing (van het Enigmaproject ten tijde van WOII) was hetzelfde lot beschoren. In 2009 excuses van premier Brown, in 2013 pas gratie verleend door de Queen. Mooi verfilmd trouwens in The imitation game met Cumberbatch.

Zijn er nog zo van die miskende genieën in de Britse geschiedenis?

Ik kan ze zo gauw niet opdissen Fisico

The Imitation Game staat nog op mijn lijst om te zien

Redelijke film over de toneelschrijver Oscar Wilde die na zijn gevangenschap in Frankrijk zijn laatste dagen slijt. De film kent wat opstartproblemen en het valt hier en daar wat in herhaling. Ietwat aan de saaie kant (wellicht is het wat boeiender als je beter bekend bent met het leven van Oscar Wilde). De film ziet er verder wel mooi uit, met ook een prima aankleding. Rupert Everett weet te overtuigen als Oscar Wilde en tekent hier ook voor zijn regiedebuut.

Interessant relaas over de onfortuinlijke laatste jaren van de beroemde (toneel)schrijver Oscar Wilde. Een man die enorm van sokkel is gevallen doordat hij onzedelijke handelingen had gesteld met een andere man. Wat volgt is een torenhoge val waarvan hij niet meer is hersteld. De man is letterlijk en figuurlijk uitgespuwd en vernederd. En zijn verblijf in de gevangenis heeft hem fysisch en mentaal gekraakt. Geen monotone chronologische vertelling waardoor het boeiend blijft om te volgen. De flamboyante Wilde werd uitstekend vertolkt door Everett die er ook zichtbaar van genoot om Wilde te mogen vertolken.

De verschillende karaktertrekken van Wilde komen vlot aan bod. Wilde was een romanticus, een snob ... maar vaak ook heel kwetsbaar en eenzaam. Everett is naar verluidt gefascineerd door Wilde en dat zie je heel duidelijk aan de zorg en liefde die hij in deze film heeft gestopt. Frappant is het ook dat het pas nog maar een paar jaar is dat Wilde in ere is hersteld. Schandalig eigenlijk en een mooi statement van Everett die zelf homoseksueel is.

Prachtige rollen van Rupert Everett en Colin Firth, maar de film kon me maar matig boeien.

Vond het allemaal een beetje te lang uitgesponnen.

Weliswaar is dit een tragisch verhaal dat in sommige landen nog zeer actueel is, helaas !!

Klassefilm. Had ik niet verwacht. Fry heb ik niet gezien, dus dat kan ik niet vergelijken, maar Everett zet in ieder geval een overtuigende Oscar Wilde neer. Durft 'lelijk' te zijn. Oogstrelende plaatjes die in een zucht weer voorbij zijn: de spuwende vulkaan, de koets die in de schemering over de rivierkade ratelt, Oscar Wilde en zijn Tadzio-liefje op het perron met op de achtergrond een lantaarnopsteker die met zijn lange stok de lantaarns aansteekt. Op zijn sterfbed zegt Wilde: 'De dood is de broer van de slaap.' Mooi gezegd, deed me denken aan een soortgelijk zinnetje uit Twee Steden van Charles Dickens: 'De nacht is de vriendin van de misdaad.'