La Femme Publique (1984)

1 van de weinige (gelukkig) bloot posters op de site! :d

Later dit jaar een nieuwe US DVD! Eindelijk weer een film van Zulawski op DVD.

Heeft iemand al de nieuwe DVD binnen?

Gisteren de SE van Mondo Vision ontvangen; ziet er keurig verzorgd uit. Voor de dvd met La Femme Publique en allerlei extra’s heb ik bij een seller op Amazon.com € 27,65 betaald, inclusief de verzendkosten. Na besteld te hebben, lag het keurig verzorgde postpakketje binnen 5 dagen op mijn deurmat.

Reacties met foto's over deze uitgave van de film van Zulawski zijn o.a. te vinden op de website http://www.andrzej-zulawski.com.

Er zit maar weinig variatie in de films van Zulawski die ik tot nog toe gezien heb. Het blijft in ’L’Important ‘C'est d'Aimer’, Possession’, ‘La Femme Publique’ & ‘Mes Nuits Sont Plus Belles Que Vos Jours’ telkens weer steken in dezelfde heftige scènes vol romantische (on)mogelijkheden. Daaraan kan men gewend raken, maar nog een stap verder, dan zou het ook kunnen gaan tegenstaan.

Het camerawerk van Sacha Vierny in ‘La Femme Publique’ ziet er wat erg statisch uit in vergelijk met de camera van Ricardo Aronovich in ’L’Important ‘C'est d'Aimer’. Aronovich heeft veel shots lekker losjes van de schouder gedraaid, in tegenstelling tot Vierny, die meer gebruik maakte van een dolly om de camera over een locatie te laten bewegen. Het maakt de fotografie te statisch om met de zeer beweeglijke ensceneringen van Zulawski op eenzelfde levendige manier in harmonie te geraken. Jammer, want Vierny heeft o.a. in de film L’ Année dernière à Marienbad laten zien dat hij wel degelijk een groot vakman is. De soms prachtig slepende camerastijl van Vierny vol ingetogenheid in de film van Alain Resnais past niet echt goed bij de uiterst temperamentvolle regiestijl van Zulawski.

Daarentegen werkt het ingetogen acteren van Valérie Kaprisky in ‘La Femme Publique’ juist wel ijzersterk. Zij wisselt dan ook haar ingetogen spel soms af met een heerlijk dierlijke manier van acteren als reactie op een meedogenloze lijkende omgeving.

Het filmverhaal in ‘La Femme Publique’ blijft een beetje cryptisch. Uit het interview op de dvd met Zulawski blijkt een kritische blik op politieke filmers uit Duitsland in de jaren zeventig een belangrijk thema te zijn. Toen ik dat na het zien van de film hoorde, had ik zo iets van: het zal wel.

Het wordt nu tijd om eens wat ouder werk van Zulawski te gaan bekijken, zoals ‘Diabel’ & ‘The Third Part of the Night’. Tot nog toe blijft hij toch een erg aparte en boeiende cineast.

Valérie 'Amzing Body' Kapriskyn *3.0

Tja, Valérie Kaprisky die vele malen in haar nakie liep zag er best wel lekker uit, maar helaas was dat niet genoeg voor een goede film, integendeel zelfs. Ik kon mij niet in het minst inleven met de hoofd-personages, inclusief huppeldepup Ethel. Het plot vond ik totaal niks en ik kreeg op een gegeven zo genoeg van al dat geschreeuw van die acteurs, dat ik meermalen overwogen heb deze film verder voor gezien te houden. Te veel de nadruk leggen op het vele expliciete naakt waarbij het verhaal van ondergeschikt belang is werkt dus - enkele uitzonderingen daargelaten - niet voor mij. Ook Jess Franco maakte zich daar in zijn films veelvuldig schuldig aan.

1,0*

Precies. Beter kan ik het niet verwoorden. Ook al heb ik wat met Valérie Kaprisky. Ik kan gewoon niks met de stijl van Zulawski. Werd gek van dat geschreeuw.

Tegen beter weten in toch maar weer een Zuławski opgezet. Goed beschouwd heb ik aan het commentaar van wibro weinig toe te voegen. Valérie Kaprisky is een fors deel van de speelduur te aanschouwen in haar Eva-kostuum. Hoewel niet erg getalenteerd, levert dat soms oogstrelende plaatjes op. Die beelden worden evenwel aan elkaar gebreid met een verhaal, waarin hufterig gedrag hoogtij viert. Veel geschreeuw, weinig wol. Daarom is het nog een hele klus om ondanks Kaprisky's aanwezigheid de rit tot het einde uit te zitten.

Ik heb nu drie films van Andrzej Zuławski gezien, waarvan er niet één een voldoende scoort. Ik denk daarom dat ik het daar maar bij laat.

La Femme Publique is de 3e Franstalige film van de Poolse regisseur Andrzej Zulawski.

Zulawski stond erom bekend om jonge actrices te (her)ontdekken en ze op acteergebied volwassen te maken. In 1984 deed hij hetzelfde met de jonge Valérie Kaprisky. Zij speelde een jaar hiervoor nog in de Amerikaanse film Breathless tegenover Richard Gere en was derhalve al een bekende actrice in haar thuisland Frankrijk. In La Femme Publique speelt ze misschien wel de beste rol uit haar carrière en werd ze genomineerd voor een César.

Dat Valérie Kaprisky niet veel moeite heeft met bloot, liet ze al eerdere films zien. In La Femme Publique doet ze hier nog wel een schep bovenop, want het merendeel van de film loopt ze naakt rond. Vrouwelijk bloot is toch wel een handelsmerk van Zulawski, of het nou functioneel is of niet. En aangezien Kaprisky een nagenoeg perfect figuur heeft, hoor je mij als man hierover niet klagen.

Expressionisme en bombastisch acteerwerk is een ander handelsmerk van Zulwaski. De personages in zijn films zijn zelden normaal en dat is hier niet anders. Elk personage is wel emotioneel onstabiel. Net als de regisseur in de film zelf, vraagt Zulawski veel van zijn acteurs, maar hij haalt er ook wel het beste uit. Hij wordt dan ook vaak geroemd door zijn acteurs. Valérie Kaprisky gaf zelfs in interviews aan dat ze voor Zulawski letterlijk zou sterven als hij haar dat had gevraagd. Het toont maar aan hoe ver acteurs voor hem willen gaan.

Het verhaal over de jonge actrice Ethel, die volledig uitgebuit wordt door de dominante regisseur Lucas Kesling is een interessant gegeven. Het warrige subplot over de moord op een Baltische bisschop is helaas minder interessant. Niettemin is La Femme Publique zeker het aanzien waard, mede dankzij het uitstekende acteerwerk. Al is dit soort acteerwerk, zoals ik bij bovenstaande recensies kan lezen, niet aan iedereen besteed.