Judge Priest (1934)

Deze nostalgische blik op de jaren '90 van de 19e eeuw is gebaseerd op de persoonlijke herinneringen van scenarist Irvin S. Cobb die in een voorwoord aangeeft dat de karakters in deze film 'geesten van het verleden' zijn. Centraal staat Judge Priest [Will Rogers], de rechter in een dorpje in Kentucky, waar de herinneringen aan de (verloren) Amerikaanse Burgeroorlog nog lang niet zijn uitgewist. Veel van de kritiek op deze film richt zich op de rol van Stepin Fetchit, die de rol speelt van Jeff Poindexter, een niet al te snuggere zwarte bewoner van het dorp: een schoolvoorbeeld van een karikatuur. Het onbehaaglijke gevoel wordt wellicht nog wat versterkt door het feit dat de zwarte karakters (Hattie McDaniel, die uitstekend blijkt te kunnen zingen, speelt één van hen) het allemaal geweldig naar hun zin lijken te hebben in de zuidelijke staat. Je kunt daar tegenover stellen dat de bewoners, ongeacht hun huidskleur, over het algemeen respectvol met elkaar om gaan. Bovendien weet John Ford de vaak kleurrijke (sic!) karakters prima tot leven te brengen waardoor er toch genoeg te genieten valt. De keuze om Henry B. Walthal, die de legendarische rol speelde van 'the little general' die de Ku Klux Klan opricht in The Birth of a Nation (1915), de rol te laten spelen van een dominee die een sleutelrol speelt in een rechtszaak, is slim. Het is jammer dat films met Will Rogers moeilijk te vinden zijn, want hij schittert in de titelrol: een even wijze als eigenwijze rechter die niet bang is tegen de stroom in te gaan in de naam van rechtvaardigheid, en zijn keuzes altijd weet te verdedigen met wijze woorden. Maar dit komische drama zal een modern (politiek correct) publiek ongetwijfeld blijven verdelen.

Tijdverspilling. De laatste twintig minuten zijn nog enigszins gedenkwaardig, maar alles wat eraan vooraf ging was van een bedroevend niveau. Slecht tot rampzalig acteerwerk met veel bizarre overacting, oninteressante personages, een traag en inhoudsloos verhaal en filmtechnisch zo ouderwets als wat. Je begint op den duur zelfs uit te kijken naar de stereotiepe vertolkingen van de zwarte acteurs, want zij zijn letterlijk de enigen die de boel wat kleur geven. Deze film kan je gerust overslaan.