Les Biches (1968)

Ik kende de naam Chabrol ergens van- nu blijkt dat de beste man ontelbaar veel films heeft gemaakt, haha. Deze komt trouwens gelijk binnen als oudste film van hem op deze site...

Deze film komt Dinsdagavond op tv: ZDF (Dui 2), om 01:35.

Om te prikkelen:

tijdens het opzoeken van een mooi plaatje voor deze film via zoeksystemen, kwam ik regelmatig op sites voor (serieuze!) bisexuele of lesbische films, of in ieder geval met een half ... karakter, waar deze keurig zijn plaats had gevonden tussen films als Basic Instinct en Bound... het is maar dat je het weet.

Hij schijnt nog best goed te zijn ook.

Ik ben op zich best een liefhebber van vage Franse films. Ook de semi-lesbische spanning is best te doen. (In deze film gebeurt behalve een paar erotische blikken verder trouwens in het geheel niets.)

het plot, zo ver het flinterdunne verhaaltje een plot te noemen is, is ook van het vage soort. De verhaalwendingen zijn amper te volgen en lijken niet echt beredeneerd.

Anyway.. het is geen superfilm, maar hij is op een bepaalde manier wel intrigerend. Rare karakters die samen in een loom ' Les Biches' rondhangen. (Ik neem teminste aan dat de film zijn titel heeft gekregen omdat het verhaal zich voor het grootste deel hier afspeeld.) Echt een film om maar gewoon een keer te bekijken en er een beetje je eigen ding van te denken.

2* voor zn campy vaagheid en omdat Stephane Audran zo mooi is.

Dit avant-garde meesterwerk is ook een van mijn lievelingsfilms die geregisseerd is door Claude Chabrol !

***** / *****

Zo’n veertig, vijftig jaar geleden was ik een enorme liefhebber van de films van Claude Chabrol. Ik heb in die tijd de meeste van zijn films dan ook gezien. Nu ik die één voor één weer voorbij laat komen, is mijn enthousiasme een stuk bekoeld. Op een enkele uitzondering na (Que La Bête Meure) vallen zijn films mij nu tegen.
Dat geldt in mindere mate voor deze schimmige psychologische oorlogsvoering tussen twee vriendinnen, wier lesbische relatie ernstig op de proef gesteld wordt wanneer er een man in hun leven verschijnt. De functie van de twee homoseksuele charlatans in het verhaal is mij niet erg duidelijk. Die kwamen veeleer erg storend op mij over.
De laatste film van de mooie Jacqueline Sassard, die kort na de première destijds volledig in de anonimiteit verdween.

Heb het een en ander van Chabrol gezien, maar dit was voor mij de minste. De drie sterren alleen vanwege de altijd oogverblindende Stéphane Audran.

Winter. Saint Tropez. Een menage a trois, een liefdes drama , een thriller maar in de stijl en toon van een lesbisch vampiers film. De opening, Audran in zwarte kledij, zware bleke make up, hautain, leunend op de brug, Sassard op de vloer, zwerver. De fotografie een soort sepia omhuld in mist. Met een score die je ook zou kunnen treffen bij een Hammer produktie.

Sassard wordt een copy wordt van Audran, ze zal haar plaats innemen, de kledij, de make up, haar stem. De tweede helft is dan ook ijzersterk wanneer die verwisseling begint te voltrekken. De langzame labiele Sassard (die stemmen) die in de spiegel kijkt en het einde wanneer Trintignant nietsvermoedend het huis inkomt. De film stopt daar maar opent de mogelijkheid dat hij nooit het verschil zal merken.

Er is ook een politiek statement : de bourgeoisie wordt vervangen door de lagere klasse maar niet als iets nieuws maar als copie. Letterlijk gezegd : revolutie is een daad van geweld, waarbij een klasse de andere verwerpt. Sassard is de arbeidersklasse dat de bourgeoisie van Audran verwerpt en de plaats inneemt.

Chabrol levert hier een bijzonder stijlvol en zeer gelaagd werkje af. Visueel schitterend (bij de beste van zijn meer dan 50 films) en inhoudelijk zeer interessant.