The Scarlet Pimpernel (1934)

Bij de naam Scarlet Pimpernel moet ik altijd denken aan die hilarische Blackadder aflevering

Heel dat Scarlet Pimpernelverhaaltje heeft me nooit kunnen boeien en ook dit deel was teleurstellend. Het verhaal was nogal saai, de sfeer nogal verwaand en verder wordt er gepronkt met nogal zielige kostuums. Alleen weggelegd voor liefhebbers van het boek of geïnteresseerden van Frankrijk in de 18e eeuw.

Klassiek verhaal meerdere malen verfilmd. Past in het rijtje De Graaf van Monte Christo, de 3 Musketiers, Zorro, enz.

Het verbazende van deze versie is dat hij toch nog verbazend genietbaar is. En dat voor een film die meer dan 70 jaar oud is! Leslie Howard speelt de hoofdspeler met zeer veel flair en ,zoals het een Engelse lord betaamt, zeer verwaand en tegelijkertijd charmant.

Zeer geschikt voor regenachtige middag.

Kapitale fout van de makers is dat het geheel gericht is op het geheim blijven van de identiteit van the Scarlet Pimpernel, terwijl dat natuurlijk maar een bijzaak behoort te zijn. Ik was benieuwd naar bevrijdingsacties, bizarre ontsnappingen en wilde achtervolgingen. Daar krijgen we veel te weinig van. Slecht was het niet en vooral het begin en eind was best leuk. 3 sterren dan maar.

Denk zelf niet dat een fout is. Waarschijnlijk hebben ze het oorspronkelijke boek heel getrouw willen verfilmen. En het is ook best grappig dat een wat verwijfde aristocraat de dappere leider blijkt te zijn van een groep mensenredders. M.i. geen bijzaak.

Het maakt me niet uit of ze het boek hebben gevolgd of wat de reden was, nu is het gewoon niet boeiend genoeg voor de hele film. Hier had veel meer ingezeten. Je zegt het eigenlijk zelf al; 'best grappig'. Dat is toch niet bevredigend genoeg voor ene gehele film? Hetzelfde als Batman heel de film gaat over het geheimhouden van zijn identitiet in plaats van zijn acties. Daar zit toch niemand op te wachten?

Je vergelijking vind ik niet helemaal juist. Je kunt een film uit 1934 niet op deze manier vergelijken met een moderne film. Voor een film uit 1934 is dit een hele behoorlijke avonturenfilm.

Vrijwel (?) alle films uit die tijd zijn naar moderne begrippen te traag en worden daarom vaak beoordeeld als saai of niet boeiend genoeg. Een dergelijke beoordeling is n.m.m. weinig verrassend.

Filmliefde is ook het houden van de goede elementen van een film en althans te proberen een film in zijn juist historische context te plaatsen. En niet alleen te focussen op de meest voor-de-hand-liggende beperkingen.

Natuurlijk is mijn vergelijking wel juist. Het heeft dan ook he-le-maal niets te maken met hoe oud de film was, kijk zo vaak zulke oude films (en ouder) en je hoort mij zelden dat ze saai zijn (behalve als ze dus saai zijn). Ze hebben gewoon de mogelijkheden van het verhaal niet ten volle benut.

Er zijn echt genoeg oude avonturenfilms met een geweldig hoog tempo. Thief of Bagdad (en dan mag je kiezen tussen de film uit 1924 of 1940), the Adventures of Robin Hood (1938) Captain Blood (1935), Mutiny on the Bounty (1935), King Kong (1933), Gunga Din (1939), maar in feite nog tal van anderen. Dit zijn de eerste die me uit mijn hoofd te binnen schieten uit de zelfde periode. Gelieve eerst even te kijken bij mijn stemmen of zo, voordat je allemaal foute aannames doet, dat ik niet van oude films houd. Afgaande op de stemmen hier heb ik er een stuk meer gezien dan jij (maar waarschijnlijk moet je nog op een aantal films stemmen).

Vind jouw opmerking een paar berichten terug (en dat voor een film van 70 jaar oud!), juist fout, omdat dat er NIETS mee te maken heeft. Ik ben juist de gene die tijd waarin de film is gemaakt buiten beschouwing weet te laten, juist omdat ik net zo makkelijk films van nu als films van toen kijk.

Dat sommige oude films volgens jou kennelijk wel kunnen concurreren met moderne films, vind ik geen argument om alle oude films te vergelijken met modere films.

Het saaiheidscriterium vind ik niet erg betrouwbaar, omdat het nogal subjectief is. Van veel films wordt gezegd dat ze saai zijn, ook van boeiende films.

Mogelijk kunnen we elkaar wel vinden in de beoordeling voor oudere films, maar het gaat mij toch echt te ver om jouw stemgedrag uitgebreid te bestuderen.

Overigens stem ik zelf liever helemaal niet. Voor mij is het niet zo belangrijk.

Als dat je te veel werk is (kost je nog geen 30 sec.), doe dan ook geen uitspraken over hoeverre ik in staat ben iets in de historische context te plaatsen. Heb juist vanuit de andere kant vaak de discussie gevoerd, alleen is het hier niet van toepassing omdat het een tijdloos aspect van een film betreft; namelijk focus en het goed vertellen van een verhaal.

Juist omdat ik net zo makkelijk een oude als een nieuwe film opzet, kan ik ze vergelijken. Juist bij oude films is het verhaal vaak nog veel belangrijker (in tegenstelling tot nieuwe films waar het visuele steeds belangrijker wordt). Als dat dus niet optimaal benut wordt, blijft er in dit geval weinig over. Mijn voorbeeld van Batman benadrukt dus juist extra de kwalijkheid van het geheel. Zelfs bij een nieuwe film, met alle mogelijkheden buiten het verhaal (het technische), blijft er weinig over van het project als het verkeerde aspect van (het verhaal) de nadruk krijgt. Dat komt omdat men dan blijft hangen in oninteressante conversaties, terwijl het avontuurlijke karakter juist vergeten wordt.

Je kunt het saaiheids argument niet betrouwbaar vinden, maar ik gebruik het zelden in mijn kritiek. Alle meningen zijn verder subjectief, dus wat je daar nu mee wil aantonen. Ik noem Batman trouwens alleen maar zijdelings als voorbeeld, zo geweldig vind ik de Batmanfilms niet eens.

Waar ik overigens benieuwd naar ben is of je de films die ik noem gezien hebt of misschien andere tips hebt.

Wat betreft de historische context van een film hebben we misschien een andere opvatting. Maar je hebt wel gelijk. Uit jouw stemgedrag valt inderdaad op te maken dat je niet doet aan leeftijdsdiscriminatie van flims. In jouw stemtabel staan een flink aantal klassiekers, die je ook nog hoog waardeert.

Eigenlijk doe ik zelf wel een leeftijdsdiscriminatie. Een zwart/wit of een vroege kleurenspeelfilm heeft vaak iets magisch, voor mij meer een filmische werkelijkheid, dan de meeste moderne films.

Ik vind nog steeds wel dat je bij de beoordeling rekening kunt houden met de leeftijd van de film, omdat de filmtaal zich in de loop van de filmhistorie heeft ontwikkeld. De moderne regisseurs kunnen de inzichten uit oudere films gebruiken, terwijl de filmtaal ten tijde van die oude films vaak niet volledig ontwikkeld was. Ze moesten die taal (vaak voor een groot deel) zelf uitvinden.

Inderdaad, alle kritiek is subjectief, maar ik probeer altijd wel minder subjectieve argumenten te vinden. Dat is wel moeilijk.

Je bent wel een filmhebber, dat is me inmddels wel duidelijk geworden .

Ik herinner mij uit mijn jeugd dat ik “The Scarlet Pimpernel” een spannend jongensboek vond, goed voor allerlei fantasieën over heldhaftig optreden tijdens de Franse revolutie. De verfilming vind ik minder geslaagd. Na een tam begin probeert de film in de tweede helft alsnog spannend te worden, maar dat lukt maar half. Speelt allicht mee dat ik Leslie Howard meestal een veel te theatrale acteur vind, prima geschikt voor Shakespeare e.d. maar veel minder op zijn plaats in avonturenfilms. De exotisch ogende Merle Oberon daarentegen heb ik altijd al een plaatje gevonden. Dat vind ik nog steeds.

Rood guichelheil is de Nederlandse vertaling van het plantje in de titel. Blakeney (Leslie Howard) is een held met uitsluitend nobele eigenschappen. Wat hem boeiend maakt, zijn z'n vermommingen en het feit dat hij zich in Engeland dommer en oppervlakkiger voordoet dan hij is. Met listigheid is hij de Franse revolutionairen te slim af.

Een interessant personage is Lady Blakeney (Merle Oberon), omdat ze met haar Franse achtergrond moeilijk een kant kan kiezen. Ze voelt zich aangetrokken tot de idealen van de Franse Revolutie, maar zwicht zodra ze in haar echtgenoot de Scarlet Pimpernel herkend heeft. De Revolutie wordt als negatief en bloeddorstig voorgesteld ondanks haar uitgangspunten vrijheid, broederlijkheid en gelijkheid.

Leslie Howard leeft zich uit in deze veelzijdige rol. Merle Oberon is bevallig met een duister kantje. Nigel Bruce speelt de prins, een van z'n vele karakterrollen.

Het heeft nog een beetje het statische van verfilmd theater, maar dankzij de goede acteurs en het script blijft het genietbaar tot het einde. De kans dat iemand echt een regime verschalkt door zich als oud vrouwtje te vermommen, is klein. Het is een ouderwets avontuur, escapisme met de nodige dosis spanning, humor en romantiek, en een moraal van huwelijkstrouw en vaderlandsliefde.

Fraai staaltje cinema uit 1934 en nog steeds het kijken meer dan waard.

De opvolger The Return of the Scarlet Pimpernel (1937) - IMDb staat nog niet op deze site, heb ik zojuist toegevoegd (akkoord: proberen toe te voegen).

Iets minder van kwaliteit. Bovendien een trendbreuk door andere cast.

Verder oordeel bij beiden zal ik nog wel plaatsen.

Off topic:

"Guichelen" ("dwaas doen") is achterhaald taalgebruik, oud-Nederlands, wordt niet meer gebruikt, hangt samen met "goochelen", dat nog wel wordt gebruikt. "Heil" een medicijn, hier dus tegen "dwaas doen".

Als ik me niet vergis , is er in de wereld van vandaag een duidelijk tekort aan een dergelijk medicijn.