Michele Soavi

Soavi, de protégé van Argento, die quasi dezelfde stijlkenmerken van de Grootmeester hanteert, maar toch z'n eigen stempel op z'n films drukt. Voor mij een schitterend regisseur, al heb ik nog maar drie van z'n films gezien: Deliria, La Chiesa en Dellamorte Dellamore. Visueel verbluffend, maar ook inhoudelijk sterker dan de doorsnee Italiaanse genrefilm.

Vooral Dellamorte Dellamore is met z' uiterst originele uitgangspunt en sprookjesachtige inkleding een dikke aanrader voor zij die kennis willen maken met deze verrassende regissuer.
Deliria is meer een Italiaanse variant op de Amerikaanse slasherflick, met andere woorden niet zozeer spannend maar vooral cinematografisch en qua gore erg te pruimen.
La Chiesa is dan weer totaal iets anders. Een fantastisch verhaal met allerlei onlogische gebeurtenissen en plotwendingen, die binnen het hele gebeuren net omwille van hun gebrek aan logica de mystiek en de occulte sfeer tot een maximum opvoeren.

En wat voor nieuws! Verhaal doet aan La Chiesa denken.

Ondertussen ook La Setta gezien en m'n eerdere gevoel bij deze geweldige sfeer-regisseur werd alleen maar bevestigd. Soavi, een meester in het creëren van surrealistische en dromerige films. Als hij op dit elan voortgaat met zijn nieuwe project (Catacombs Club), dan kan het bijna niet fout gaan.