La Chiesa (1989)

Redelijk.

Scenario is van Dario Argento. Asia speelt er ook in mee.

Warrige film van Michele Soavi, de understudy van Dario Argento, die overduidelijk diens stijlelementen heeft overgenomen. Dat betekent dat het visueel dik in orde is.

Inhoudelijk kun je je achter je oren blijven krabben. Als je tenminste nog enige consistentie in het verhaal wil blijven zoeken.
De, op het eerste gezicht, hoofdpersonen van de film worden decor[mechanismen] rond het eind.
Een eind waar alle remmen los gaan en in contrast staan met een spannend en 'aftastend' begin.

Wat dat betreft is deze film het beste vergelijkbaar met Argento's Inferno, niet alleen omdat daarin ook een bouwwerk centraal staat, maar vooral vanwege het dromerige duivelswerk. [met een ode aan Rosemary's Baby]

Kon je Inferno niet pruimen, dan zal The Church je ook niet veel bieden.

Uitstekende horrorfilm alweer van Michele Soavi. La Chiesa is een schitterende mix van sfeer, gotische settings en allerlei duistere, demonische creaturen. De plot is uiteraard niet meer dan kaas met gaten, maar alle onlogische wendingen en situaties zetten het surreële karakter van deze mystieke film dan weer extra in de verf. Naar het einde toe barst de hel los, letterlijk en figuurlijk, en wordt de kijker getrakteerd op een adembenemend visueel spektakel vol zwarte magie en bovennatuurlijke elementen. Dikke vette aanrader!
Check ook Deliria en Dellamorte Dellamore van deze regisseur, allebei pareltjes!

In tegenstelling tot "Deliria" en vooral "Dellamorte Dellamore" kon deze verwarde prent van Soavi mij niet bekoren. Die man heeft ongetwijfeld visueel talent, maar het script vond ik hier eerder slaapverwekkend en de zenuwen hebben geenszins door mijn keel gegierd. De Blue Underground DVD (regio 1) heeft voor zover ik het mij kan herinneren een Engelse en Italiaanse soundtrack, maar geen ondertitels, de out of print Anchor Bay regio 0 had alleen een Engelse soundtrack en de italiaanse DVD R2 heeft een Italiaanse soundtrack en geen ondertitels.
Ik vond "La Chiesa" ook zwakker dan "inferno". Tot nog toe heb ik deze film twee keer gezien, de eerste keer bij zijn bioscooprelease - nu al 18 jaar geleden - en de tweede keer op DVD. Ik wou hem toen nog een tweede kans geven omdat vooral "Dellamorte Dellamore" en ook "La Setta" zo goed waren meegevallen.

Na Soavi's uitstekende "Deliria" en originele "Dellamorte Dellamore" waren mijn verwachtingen voor "La Chiesa" erg hooggespannen. Helaas kon de film mijn verwachtingen niet inlossen. Nog erger: ik vond de film ronduit teleurstellend op zowat elk vlak.

Ten eerste is het verhaal niet interessant. Misschien gaat het hier om een persoonlijke smaak, maar het gegeven van oude geesten die iemands persoonlijkheid overnemen was zelfs in '89 niet meer origineel. In "The Evil Dead" of "Demoni" zorgde dit voor heel wat mooie momenten, maar hier blijf je toch echt wat op je honger zitten.Er gebeurt niet veel, wat aanvankelijk goed werkt omdat je daardoor een mooie sfeeropbouw krijgt, maar wanneer je na een uur nog altijd zit te wachten tot er iets boeiends gaat gebeuren dan kan je nog moeilijk spreken over een boeiende film.

Ten tweede is de film op audiovisueel vlak geen hoogvlieger. De Italiaanse cinema uit de jaren '70 en '80 heeft meermaals bewezen hier erg sterk in te zijn. Ook Soavi toonde zijn kunnen al in de beide bovengenoemde films. Daarom is het net zo pijnlijk om hier een zwakke soundtrack en visueel weinig uitdagende beelden voorgeschoteld te krijgen.

Ten slotte is "La Chiesa" zo'n typische film die veelbelovend start, maar die al snel alleen maar bergafwaarts gaat, waardoor je het laatste half uur met totale antipathie het reilen en zeilen van de personages volgt.

Ik zou "La Chiesa" niet meteen aanraden en is hoogstens interessant voor genrecompletisten met interesse in de Italiaanse genrecinema.

Klopt het dat deze film oorspronkelijk 'Demoni 3' had moeten heten?

Een moeilijke film. Hij begint behoorlijk pittig, met een vrij hevige slachtpartij door de historische sekte (het terugkerend beeld van het afgehakte hoofd dat onder de paardenhoeven vertrappeld wordt vond ik erg sterk). Vervolgens zakt de film in en vond ik het eerder een taak dan wat anders om me door de eerste 40 minuten te worstelen. Ik ga niet mee met Patat's kritiek wat betreft het audiovisuele aspect: ook al zitten er misschien inderdaad geen memorabele shots in en wordt er niet al te vaak met de belichting en het kleurengebruik gespeeld, maar er zitten enkele prachtige, erg vloeiende long takes tussen en in het algemeen vond ik het er allemaal erg verzorgd uitzien. Ook de soundtrack had zijn goede momenten, maar in het algemeen is het inderdaad geen hoogvlieger.

Na 50 minuten gaat de film 'loos' en zijn er voldoende gore-momenten, maffe 'kills' en andere zaken om je als kijker aan te vergapen. Het is dan wanneer je het gevoel krijgt dat deze film toch best origineel is en dat de makers heel wat creativiteit aan de dag gelegd hebben. Had hij iets beter uitgebalanceerd geweest en ontdaan van enkele storende factoren (zoals bv. enkele vreselijke momenten van over-acting en maffe overgangen), dan zat er misschien wel een bescheiden horrorpareltje in. Nu blijft hij voorlopig steken op een intrigerende horrorfilm die voor het grootste deel weet te boeien, maar ik zou hem niet meteen aanraden. Een stevige 3* is voorlopig voldoende.

3*

Je ziet zelden een film zonder duidelijke protagonist. En deze film illustreert helaas waarom dat is. (Er zijn er hier 4 die elkaar opvolgen)
Uiteindelijk moet het dus dat meisje zijn, maar zeker weet ik het niet. Toch niet heel slecht allemaal vanwege de intro en een aantal vermakelijke scenes.

Redelijk horrorfilmpje dat het vooraal van de sfeer moeten hebben. Veel vaart zit er niet in en de gore is spaarzaam. Verder goed verzorgde productie met fijne soundtrack. Qua concept deed het me heel sterk denken aan Prince of Darkness die ik toch wel stukken sterker vind.

Kleine 3,5*

De vergelijkingen met Inferno zijn treffend. Deze film heeft namelijk onder dezelfde omstandigheden te lijden, namelijk veel sfeer en mysterie, maar een incoherente plot. La Chiesa is vooral auditief een stuk fijner dan Inferno, de score van Goblin is op momenten magistraal, maar visueel schiet de film soms wat tekort. De setting is wel enorm sterk. Mooie grote kerk, die de gotische sfeer tot zijn recht laat komen. Maar helaas is er verder weinig tot geen binding met de personages en is de film over voor je het door hebt. Net als Inferno bouwt de film eindeloos op, naar iets wat weinig bevredigend werkt. Toch toont ook La Chiesa waarom Italo-horror zo fijn is: het in dienst staan van sfeer en muziek, waardoor in ieder geval van het medium film in zijn essentie genoten kan worden.
3*

Redelijk.

Eigenlijk alleen de moeite waard om zijn sfeer en muziek. Het verhaal is nogal chaotisch en springt van de hak op de tak. Kon hier weinig mee. 5/10*