Dead Man (1995)

Vond t maar een saaie bedoeling, regisseur heeft duidelijk hele oude Westerns bekeken en net gedaan of hij er zelf eentje maakte. Zwart-wit waar composities waar ik niet bepaald blij van word. Wat grappige mannetjes en momentjes hier en daar, maar voornamelijk grijsheid en saaiheid. Boe! 2*

Na het boeiende begin is het beste er helaas wel af. Er volgt daarna vooral veel van hetzelfde. Jarmusch' humor kan ik altijd wel waarderen, maar deze film is wat te saai en kent te weinig grappige momenten. De muziek is wisselvallig, net als de personages trouwens.

Inmiddels mijn 5e Jarmusch, 2x kleur en 3x zwart/wit. Ik heb tot nu toe in ieder geval veel meer met zijn kleurenfilms dan met zijn zwart/wit films.

2.0*

Niet helemaal overtuigd. Ik mis vooral de humoristische ondertoon die ik in andere films van Jarmusch terug zag. Niet dat het niet aanwezig is, maar het is wel erg schaars. Naarmate de film vorderde des te meer het allemaal wat eentonig aanvoelde en dat elektrische deuntje wekte op een gegeven moment aardig wat irritaties op.

Raar, het deed mij juist in een diepe slaap vallen.

Vreselijke tenenkormmende soundtrack! Dat geluidje word te pas en te onpas erin gegooid en voegt niks toe. Verder vond ik de film erg nikszeggend. Persoonlijk vind ik dit de minste film die ik gezien heb Jarmusch

Maand terug gezien en heb eigenlijk nu al weer zin om hem te herzien. Dit effect hebben maar een paar films op mij dus ik sluit niet uit dat het oordeel hoger uit komt na de herziening. Fascinerende film dit.

Wazige maar gave film, typisch Jarmush ook. Dat wil zeggen bizarre personages,die constant onderweg zijn, bevreemdende dialogen, een nogal apart gevoel voor humor, een film die zich via een sukkeltempo ontwikkeld en prachtig zwart/wit camerawerk.

Dead Man is een poetische trip, een spirituele reis naar...? Ja naar wat eigenlijk? Toen ik de film zat te kijken deed het me wel een beetje aan Stalker denken. Een reis naar het ultieme weten waar alle eenvoudige stervelingen op deze aardkloot aan begonnen zijn op de dag dat het levenslicht werd gezien. Maar ook iets wat in de hectiek van het (westerse) leven vaak is verloren gegaan. Zoiets dus
Jarmusch bekleedt zijn reis wel met meer humor en verwijzingen naar de populaire cultuur, zijn personages krijgen quotes uit gedichten en songteksten.
De reis begint in Machine, wat al "The end of the line" wordt genoemd. Een smerig, donker Charles Dickens-achtig western stadje. De verwezenlijking van het aardse doucheputje, zweet, hoeren, drank, geweld, modder. Door het noodlot moet Blake dit oord verlaten en onder begeleiding van zijn spirituele gids, de Indiaan Nobody, en achternagezeten door een drietal geschifte premiejagers onderneemt hij een gewelddadige reis naar een beter iets, een spirituele verlossing. Volgens mij door de kijker vrij in te vullen wat dit dan is...

Depp is prima in zijn rol als schuchtere accountant die zich ontpopt als een van de meest gezochte outlaws van het Wilde Westen. Een veel meer ingetogener rol dan zijn capriolen uit Pirates of Fear and Loathing, deed me bv meer denken aan zijn optreden in Edward Siccorhands. Verder zijn de andere rollen echt lekker bizar. Zo'n Indiaan Nobody, die vooral in gedichten en raadsels spreekt, een fabrieksdirecteur die tegen zijn opgezette beer praat, een premiejager die met een knuffelbeer slaapt, Iggy Pop in een jurk die zijn eigen interpretatie geeft van Goldie Locks. Hoe verzin je het? Maakt niet uit, heb er veel plezier aan beleeft.

Het zwart/wit camerawerk van Robby Muller is fantastisch, blijkt toch iedere keer weer een vruchtbare samenwerking op te leveren samen met Jim Jarmush. Daarbij komt de muziek van Neil Young, die ik och wel erg mooi vind passen in deze Dead Man. Het breekt ook met wat bij een western zou horen en werkt daarom extra bevreemdend.

Meer dan prima film dit. 4 dikke sterren voor mijn 1111e stem op de site.