menu

Hier kun je zien welke berichten Verhoeven als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Za Vedno (2008)

Alternatieve titel: Forever

2,5
Deze Sloveense film is vooral koud, slap, saai en nergens boeiend. Je hebt het allemaal al eens eerder gezien en vooral beter. Het is dan ook niet vernieuwend of spraakmakend te noemen. We hebben hier te maken met een kruisbesmetting tussen Mike Nichols Who's Afraid of Virginia Woolf? en Danny DeVito’s The War of the Roses. Door het theatrale acteerwerk is de film minder geslaagd als de hierboven genoemde films. Je merkt een ietwat geforceerde houding tussen de vrouw en de man. Daardoor is het acteerwerk niet noemenswaardig te noemen.

Wat de regisseur wel duidelijk maakt in de Q & A na de film is dat hij het een belangrijk onderwerp vind dat we niet moeten onderschatten. Hier in Nederland lijken wij er wel goed mee om te gaan. Maar misschien is er in Slovenië nog een taboe om over je huwelijk te spreken.

Vervolgens stelde ik deze vraag na de film aan de regisseur. Waarom de man geen ring droeg en de vrouw wel? Ik kreeg te horen dat de acteur het vergeten was om te doen. Hoe bedenk je het? Ik had er zelf al een boodschap achter gezocht terwijl die er dus niet was. Voor de rest was er bij de Q & A niet veel informatiefs te horen.

Zemestan (2006)

Alternatieve titel: It's Winter

3,5
Vooral de dialoog en het acteerwerk in combinatie met de montage en de poëtische liederen vond ik de sterkste punten van de film. Regisseur Rafi Pitts gebruikt namelijk échte mensen en een beroemde Iraanse actrice en koppelt dat wonderschoon aan elkaar. Dat zorgt voor een aantal interessante nieuwe inzichten / lagen. Wij als westerling kennen haar status niet dus wij denken dat het gewoon een actrice is of een vrouw die van de straat geplukt is terwijl de mensen in Iran - die naar de film gaan vanwege haar - bedrogen uitkomen want die komen in een film terecht die verdacht veel lijkt op hun eigen leven.

In één van de krachtigste sleutelscènes van de film zoekt Mahrab (Ali Nicksaulat) toenadering tot de jonge weduwe (Mitra Hajjar). Je ziet zijn onzekerheid en verlegenheid. Dit gaat verder dan acteren want de jongeman lijkt diep onder de indruk te zijn van haar en durft haar dan ook nauwelijks aan te kijken. De omgekeerde wereld zou je bijna zeggen. Zou dat komen omdat hij weet dat hij tegenover een beroemde actrice staat of is dit van te voren ingestudeerd? Ik ga voor het eerste want in een interview op de DVD vertelt Rafi Pitts namelijk dat Ali Nicksaulat en actrice Mitra Hajjar elkaar op de set niet mochten zien tot die scène. De scène die je ziet in de film was dan ook meteen de eerste keer raak.

Het deed me een beetje denken aan die beroemde ontmoetingsscène in The New World tussen Colin Farrell en Q'Orianka Kilcher. Malick hield de acteur en het meisje uit elkaar op de set totdat hij vond dat de tijd rijp was voor de kennismakingsscène zodat de vonk ook echt overvloog.

Zero (2009)

3,0
Intrigerend debuut van de Poolse regisseur Pawel Borowski, die vierentwintig verhaallijnen behandeld rondom haat, vreemdgaan, wraak, wellust, wanhoop, jaloezie, geweld en noodlot. De camera springt via een telefoongesprek of een wandeling op straat van personage naar personage, begeleid door een sturende rock-soundtrack. En daar wringt de schoen. Allereerst komt niet iedere verhaallijn goed naar voren. Sommige verhaallijnen worden plotsklaps afgesloten, zoals het ongeluk van de barman en andere verhaallijnen lijken alleen bestaansrecht te hebben omdat ze voor iets staan, bijvoorbeeld puur een uitbeelding van het noodlot. Het tweede wringmoment zit hem in de sturende rock-soundtrack. Constant wordt hetzelfde deuntje opgezet als we van het ene verhaallijn naar het andere gaan. In twee uur tijd gaat dat niet alleen vervelen, maar gaat het, geen je gewoon tegenstaan. Het werkt op een gegeven moment gewoon niet meer, omdat je het al zo vaak gehoord hebt. Desalniettemin is Zero een interessant debuut waarin geloofwaardig geacteerd wordt, met een vertelwijze die prikkelend werkt en die een originele kijk biedt op het moderne bestaan. Overigens verwijst de nul uit de titel naar de cirkel van een klok. De klok weerspiegelt de verbondenheid die alle personages delen in deze film, die zich in 24 uur afspeelt.

Zimbabwe (2008)

3,0
Vierde en laatste dag van het filmfestival begon ik lekker vroeg met een actueel arbeidsmigratie drama op de grens van Zimbabwe en Zuid-Afrika. De hoofdrol wordt vertolkt door een negentienjarig weesmeisje die hoe gepast ook Zimbabwe heet. De grootste teleurstelling kwam wel doordat het geluid van de Pathé enorm hard aanstond en dat de film werd geprojecteerd door een beamer, wat waren die pixels enorm groot en het hinderde me om de film kundig te kunnen beoordelen.

Helaas is het verhaal van de film al tig keer verfilmd dit keer wordt het gespeeld door mensen van de straat en maakt het net effen meer schrijnend, heftig en naturel. De drie kinderen staan er alleen voor omdat moeder, vader, broer en zus zijn overleden zijn aan aids. Ze gaan naar de tante die wil hun niet helpen. Zus wordt vervolgens overgebracht naar buurland Zuid-Afrika waar ze moet gaan werken in het huishouden van de Blanken. Je krijgt van alles te zien tot aan verkrachting en doodslag. Niet al te prettig om de ochtend mee te beginnen. Wel een hele belangrijke film omdat het zeer actueel is en tijd wordt dat er iets aangedaan wordt. Darrell James Roodt de regisseur laat duidelijk de gevolgen zien van illegale arbeidsmigratie. Aan beide zijden van de grens leven Zimbabwaanse onder erbarmelijke omstandigheden in wat ooit een sterk Afrikaans land was. Toch smaakte het naar de zoveelste protestaantekening. Al met al een film die een dubbel gevoel achter liet toch geef ik het de voordeel van de twijfel.

Zui Yao Yuan De Ju Li (2007)

Alternatieve titel: The Most Distant Course

2,0
Waardeloos en vooral nietszeggend. Op momenten ook nog extreem uitgetrokken scenes. Cinematografie is ook verre van interesant. Daardoor valt er eigenlijk niets te ''genieten'' van deze film dan wachten op dat einde. Dat uiteindelijk gebeurt.

De regisseur zou eens kritisch naar zijn eigen film moeten kijken en onder ogen moeten zien dat de film veels te lang rekt zonder echt een punt te maken. Film maken blijft een uitzonderlijk talent en dat kun je nu eenmaal niet worden door alleen maar naar films te kijken van Grote Cineasten. Waar de film bijvoorbeeld in het begin naar verwijst (posters).