menu

Hier kun je zien welke berichten Verhoeven als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Salvador (1986)

4,0
Mijn eerste film van het nieuwe jaar is er één die ik niet snel zal vergeten. De doorbraak van Oliver Stone kwam pas na een aantal scenario’s dat volle zalen trokken. We denken aan Midnight Cowboy en Scarface. Deze film die volstaat van een linkse aanklacht tegen de Amerikaanse ondersteuning van wrede Zuid-Amerikaanse Dictators staat vandaag de dag nog makkelijk zijn mannetje. We volgen een journalist die niet alleen alcohol problemen heeft maar ook problemen om een vaste werkgever te houden. Hij heeft veel pech in de Verenigde Staten en gaat naar El Salvador om gebeurtenissen vast te leggen van het militaire dictatorschap. Doordat hij aan beide kanten goede vrienden heeft zitten kan hij foto’s maken terwijl andere journalisten vluchten of barbaars afgemaakt worden. We krijgen een goed beeld van de gebeurtenissen in 1980 -1981 te zien en lijkt een ongewonnen strijd van de Amerikanen. James Woods lijkt zijn rol te hebben waar hij alles mag en kan doen. Al rokend, drinkend, vloekend en asociale maar een hart op de goede plaats weet hij bij de kijker toch op sympathie te rekenen. Vooral als je merkt dat hij daadwerkelijk werkt aan de goede zaak en iets duidelijk probeert te maken. Tuurlijk aan de andere kant hebben we te maken met de standaard Stone-clichés één man tegen het systeem, snelle maar altijd goede montage, grote harde woorden en vol met energie geschoten films. Deze geschiedenisles was er eentje die door merg en been ging. Tijd voor World Trade Center die iedereen me aanraad.

Saw V (2008)

Alternatieve titel: Saw 5

2,5
De acteurs stelden stuk voor stuk teleur. Kijk maar eens naar de politieman de hele film loopt hij rond alsof hij moet schijten. Althans er zat hem zeker ''iets'' dwars.
De regisseur, was volgens mij de cameraman van de vorige twee delen, stelde ook teleur. Ik bedoel, ik wist echt gegevenmoment niet meer waar we zaten. Want de puzzelstukjes kwamen in een rap tempo op je af. En er moet ook nog eens een nieuw verhaal verteld worden. Nieuwe spelletjes uiteengezet worden. En dan die onzin met zijn vrouw. Is ze zwanger? Het zag er wel naar uit. Wat zit er in die zwarte doos?

Dus met een klein beetje geluk is er straks ook een baby Jigsaw. Dat zou wat zijn! En dan plaatsen we de tijd opeens twintig jaar later. En we hebben een nieuwe serie van martelfilms. Hoe zullen de spelletjes er dan uit zien? Gaan we dan over op dieren?

Het begint stilaan wat weg te hebben een aflevering van een serie. Beetje bij beetje kreeg je meer te weten van de wereld van Jigsaw. Maar ik vraag me af hoe lang dit nog doorgaat?

Trouwens het begint wel langzaam aan een traditie te worden om ieder jaar in januari in plaats van een nieuwjaarsduik te nemen maar gewoon een Saw film met het hele gezin te gaan kijken. Lekker, gezellig, martelen voor het hele gezin.

Sconosciuta, La (2006)

Alternatieve titel: The Unknown Woman

1,0
Giuseppe Tornatore laat zien dat regisseren een vak apart is. Hij laat de acteurs bijvoorbeeld bewust overacteren (tot het schreeuwerige) om onze aandacht te vragen voor een Europees probleem.

The Unknown is gewoon oversentimenteel, slecht gemonteerd, heeft een warrig verhaal dat heel slecht geconstrueerd is waardoor Tornatore op het einde van de film met lachwekkende plotwendingen op de proppen moet komen. En waarom gebruikt Tornatore van die afstotelijke kleurfilters om het heden met het verleden te verduidelijken? En waarom zo veelvuldig gebruik maken van clichés? En Ennio Morricone bewijst eens te meer dat overdaad aan muziek een film kan killen.

Onbegrijpelijk waar die superlatieven vandaan komen...

Seom (2000)

Alternatieve titel: The Isle

3,0
Ki-duk Kim blijft een regisseur die stilistische cinema weet te perfectioneren. Neem het kleine aantal romantische scènes die zeer indrukwekkend in beeld zijn gebracht. Bijvoorbeeld dat ze samen het huisje op het water verven en naar elkaar verlangen maar dat niet tegenover elkaar durven te zeggen.

De titel van de film verwijst niet alleen naar het eiland waar ze op zitten maar ook naar hun eenzaamheid, iedereen zit in zijn eigen wereldje, op hun eigen stekje, hun eigen eiland.

Helaas kon de film me niet zo bekoren als anderen van Ki-duk Kim dat vooral kwam door de narigheid van de film. Denk dan vooral aan de vishaakjes, het dierenleed en de verkrachtingen. Geef mij maar liever Bin-jip en The Bow dat zijn films van Ki-duk Kim die ik ten allen tijden terug kan zien.

Seraphim Falls (2006)

3,0
Er zijn drie dingen in de film die je goed moet interpreteren om het einde te kunnen begrijpen.

Allereerst de titel van de film. Seraphim Falls verwijst naar een engel (Seraph). De titel zou je dan kunnen interpreteren als twee gevallen engelen (Brosnan en Neeson) die elkaar bestrijden in de hemel (sneeuw) maar uiteindelijik in de hel (woestijn) terechtkomen.

Het tweede punt zijn twee karakters die zich openbaar maken in de laatste akte van de film. Eerst het karakter van Wes Studi die Charon wordt genoemd. De naam Charon komt uit de Griekse Mythologie en was de veerman die de zielen der overledenen over de dodenrivier De Styx overzette naar het rijk van Hades.

Vervolgens krijg je dan Anjelica Huston. Haar karakter heet Louise C. Fair, oftewel Lucifer. Zij is dus de duivel en de woestijn staat symbool voor de hel.

Uiteindelijk kun je niet meer spreken van een aards duel. Je kunt niet spreken van een rooskleurig einde. Het is een naargeestig, surrealistische confrontatie waar de duivel wint.

Shadow Dancer (2012)

3,5
Kleine stap terug naar zijn meer dan veelbelovende speelfilmdebuut The King. Het grootste nadeel was het overtollige en krakkemikige gebruik van symboliek. Waar regisseur James Marsh in The King veel met Bijbelse symboliek en metaforen werkt in combinatie met een wat associatievere en intuïtievere montage is die in Shadow Dancer veel platvloerser bezig. Zo speelt die vrijwel constant met de kleuren 'blauw' (IRA) en 'rood' (M15) in de kleding van het protagonist Colette McVeigh - voortreffelijk gespeeld door actrice Andrea Riseborough. Zie bijvoorbeeld hier, hier en hier voor wat voorbeelden. En in de laatste akte van de film krijgen we achtereenvolgens van twee antagonisten te zien dat ze hun handen in onschuld wassen. Kon dat echt niet subtieler?

Sham Moh (2009)

Alternatieve titel: At the End of Daybreak

3,0
At the End of Daybreak vond ik nogal wisselvallig van toon en onevenwichtig van sfeer. Neem bijvoorbeeld de sfeervolle beelden in het paskamertje met de muziek daaronder, dat sloeg ook redelijk vaak over naar onvervalste dierenmishandeling of plotsklaps een brute moord. Het ene moment waardeer je de sfeer en op een ander moment doet regisseur Yuhang Ho iets onheilspellends dat helemaal niet in de film thuis hoort. De film was in dat opzicht totaal niet consequent. Dat merk je ook als Yuhang Ho alle losse eindjes op het eind van de film aan elkaar probeert te knopen. Toen de politie erbij kwam was het voor mij eigenlijk gedaan. Het werd me op het laatst gewoon te narratief voor een nihilistische film uit Maleisië.

Shanghai Trance (2008)

Alternatieve titel: City of Trance

3,5
Onbegrijpelijk waarom deze film werd neergesabeld door pers en publiek. Voor mij is het een onvergetelijke film over generatieconflicten en relatieproblemen. Dat David Verbeek af en toe iets teveel nadruk legt op de problemen van de (hoofd)personen is hem vergeven. Vooral omdat de mise-en-scène dik in orde is. Let vooral eens op de sound-design en de kadrering. Her en der voelde het aan alsof hij de meester (Hsiao-hsien Hou (Millennium Mambo)) een draai om de oren gaf.

Waarschuwing! Hiervoor moet je in de stemming zijn want je kunt al heel snel de neiging hebben om het af te zetten vanwege de traagheid. Maar daar heb ik niets van gemerkt. Hopelijk wordt deze film ooit nog eens uitgebracht op dvd.

Shopgirl (2005)

3,5
Naar een komisch vehikel gezien te hebben op de avond vond ik het tijd voor een serieuze rol van Steve Martin. Een rustige kalme rol waar hij meer een dramatische kant mag spelen. En dat mag hij zeer zeker vaker gaan doen en waarschijnlijk krijgt hij door dit soort films veel meer krediet bij publiek en critici. De film is zelfs naar een gelijknamig boek van hem, sinds wanneer schrijft Martin dan zou je bijna zeggen.

De hoofdpersoon die door een voice-over wordt geïntroduceerd zoekt naar liefde, naar hunkering en naar de medemens. Deze film die veel lijkt weg te hebben van Me and You and Everyone we Know dat vooral kwam door de sfeer, qua vertellen van het verhaal en de achterliggende boodschap is misschien wel net zo bizar, mooi en tegelijkertijd een intens mooie liefdeverklaring voor de mens in relatie met de medemens. Deze zeer bijzondere filmervaring zorgde ervoor dat ik meegenomen werd naar een alledaagse schoonheid van de mens. De film bijvoorbeeld kent geen echte diepgang of karakterontwikkeling maar dat is nergens een probleem omdat de hoofdpersoon Mirabelle zo intens mooi haar rol in kleurt binnen het gestelde kader. Zo is er een heuse chemie aanwezig tussen haar en de beiden kerels en weet ze niet echt wie te kiezen omdat beide heren verschillenden minpunten kennen en herkennen. Door prachtige beelden werd ik op sommige momenten gehypnotiseerd en de muziek gooide daar ook een schepje bovenop door deels verwijzingen te doen naar de karakters en hun problemen die ze niet zichtbaar wouden tonen voor de ander.

Als grote verrassing kwam deze film uit de bus en hoop van harte dat in Steve Martin meer serieuze rollen zitten. Dit stilistische portret van mensen met hun dagelijkse emotionele problemen komt dicht bij in de buurt van de echte mens waardoor wij als kijker beter kunnen identificeren dan andere vreselijke romkoms. Muurbloempje zekers weten!

Silence de Lorna, Le (2008)

Alternatieve titel: Lorna’s Silence

4,0
En alweer een sterk stukje sociaal drama van de Belgische broeders Dardenne. Dit keer het verhaal rondom Lorna die een snackbar wil openen. Hiertoe neemt ze deel aan een plan van de gangster Fabio, die haar wil laten trouwen met Claudio en daarna met een Russische maffioso. Om een tweede huwelijk mogelijk te maken moet Claudio echter vermoord worden. Claudio is een drugsverslaafde waarvoor Lorna gevoelens krijgt. Natuurlijk loopt alles anders dan ze hoopte en zal ze moeten vechten voor haar bestaan.

De meeste indruk maakte Jérémie Renier die we eerder al zagen in L’Enfant dit keer speelt hij een drugsverslaafde waarbij de aders op de armen en de afgevallen kilo’s prachtig vormgeeft in zijn vertolking. Intens en buitengewoon geloofwaardig, wie zagen we dat eerder doen?! Nieuwkomer Arta Dobroshi hoeft daar niet voor onder te doen. Ze laat dat vooral goed zien in één van de laatste scènes van de film. Ze probeert uit het duistere wereldje te stappen maar draait compleet door en rent in een vluchtpoging het bos in. De film eindigt met de vraagtekens of het ooit goed zal komen met haar.

Deze regisseurs hoeven echt niet onder te doen voor een Mike Leigh of een Ken Loach. Die met dezelfde thema’s en verhalen de mensen in de wereld bewuster proberen te maken. Hebben wij zo iemand maar in Nederland! 7.8

Slepe Lásky (2008)

Alternatieve titel: Blind Loves

3,5
Voor ‘’Blind Loves’’ werd eerst een korte documentaire vertoond, genaamd "Dreznica", die in super 8-amateurbeelden uit de jaren zeventig is geschoten. De film is zo gesneden om de ervaringen uit herinneringen van blinden te verwezenlijken. De film wordt begeleid door een voice-over van allemaal blinden die spreken over hoe zij tegen een bepaalde kleur aankijken. Maar wat een afschuwelijk ding was dit zeg. Geen moment kwam ik in de short, die niet alleen spuuglelijk, maar ook afschuwelijk gemonteerd was. Je kunt het ongeveer vergelijken met de TMF- en MTV-clips. Je ziet niet meer dan flitsen van mensen, maar wat ze aan het doen zijn kun je je niet afvragen omdat je dan alweer in een volgende shot bent en dat volgt elkaar zo snel op dat je er hoofdpijn van krijgt. De regisseuse kwam voor de short en na de short uitvoerig aan het woord. Over het waarom en vooral hoe je ernaar moest kijken. Ik wenste dat mens een prettige terugreis naar Brazilië en dat ze daar maar een kantoorbaan gaat opzoeken, want het was voor mij de allerslechtste short die ik ooit gezien heb, volgens mij moet je blind zijn om dit op waarde te kunnen schatten.

Omdat mijn hoofd nog steeds bij de short zat, ging ik met een chagrijnige kop "Blind Loves" kijken. Het eerste half uur betrapte ik me erop dat ik niet naar de documentaire aan het kijken was, maar nog steeds met m’n hoofd bij "Dreznica" zat. Wat een vreselijke uitwerking had die short. Het is bijna niet te geloven zo erg! Gelukkig kwam ik na een half uur tot rust en zag ik in dat het niet veel zin had om nog door te zeiken.

"Blind Loves" gaat over blinden die op zoek zijn naar liefde. Je krijgt niet alleen hun zoektocht te zien, maar ook hun teleurstellingen en hun verwachtingen in het leven. Zo zien we een ouder echtpaar, een onzeker meisje van 16 jaar die al chattend op zoek is naar een vriendje en twee volwassen mensen die heel graag bij elkaar willen zijn maar waarvan de ouders dit niet willen. Stuk voor stuk zijn het mensen die blind zijn geboren en dus een visuele handicap hebben maar die ontzettend hunkeren naar de liefde van een ander.

Regisseur Juraj Lehotský gaat met heel veel respect met de mensen om en weet ze op hele intieme manier liefdevol in beeld te brengen. Nergens wordt het gebracht met vals sentiment. Zijn poging om blinden te vangen die op zoek zijn naar liefde heeft hij uitermate gevoelig en krachtig weten om te zetten naar het witte doek. Een film die op Valentijnsdag eigenlijk groot zou moeten worden uitgebracht in Nederland en andere landen. Een film die met heel veel liefde is gemaakt en die ook nog eens over de liefde gaat. Hopelijk wordt deze parel aangekocht zodat meer mensen de kracht van de liefde mogen aanschouwen van blinde mensen!

Slovenka (2009)

Alternatieve titel: Slovenian Girl

4,0
Slovenian Girl bewijst maar weer eens dat je een regisseur altijd een tweede kans moet geven. Twee jaar terug zag ik van Damjan Kozole het matige overspeldrama Forever. Nu komt hij ijzersterk terug met Slovenian Girl, dat gaat over een Oost-Europees meisje dat een dubbelleven leidt als studente en callgirl. Dit staat op tragische wijze symbool voor Slovenië, dat duidelijk twee gezichten kent, maar ook symboliseert het harde leven dat de Sloveense bevolking ervaart onder het slecht functionerende en onpersoonlijke kapitalistische systeem. Dit alles is aangrijpend en respectvol in beeld gebracht, waarbij Damjan Kozole gelukkig ook iets te zeggen heeft over de Europese Unie, wat naar mijn mening nog te weinig gedaan wordt in de hedendaagse Cinema

Söhne der Großen Bärin, Die (1966)

Alternatieve titel: The Sons of the Great Mother Bear

3,0
Die Söhne der Großen Bärin was een onbedoeld komische western. Neem bijvoorbeeld de shoot-out op het einde van de film die compleet verkeerd gemonteerd is. Vrijwel de complete zaal lag in een deuk. Meerdere shots zag je geregeld terugkomen, hoofdpersoon die sterft en weer plots terugkeert uit de dood, Engelse vertaling die niet synchroon loopt met de beelden, compleet verkeerde woordkeuzes (HOW!), de slechteriken die bij bosjes omvallen, de sidekick hippie-indiaan en dan heb ik het nog niet gehad over het symbolische einde. Oftewel een erg leuke voorstelling.

Sound of Insects - Record of a Mummy, The (2008)

4,0
Dé film waarvan ik het meeste verwachtte. Dat komt mede doordat het gegeven zo ontzettend intrigerend is. Het gegeven is gebaseerd op de novelle ''Miira ni narumade'' van de Japanse auteur Shimada Masahiko, die zich op zijn beurt liet inspireren door dit ongelofelijke maar waargebeurde verhaal. Een man besluit na veertig jaar leven dat hij zelfmoord gaat plegen door zichzelf te laten uithongeren. De grote vraag is natuurlijk: waarom doet hij dat?

Verwacht hier geen film die zich houdt aan de speelfilmconventies, want Peter Liechti zoekt niet naar de essentiële levensvragen. Eerder zoekt hij de ervaring op hoe het moet zijn om zo de dood tegemoet te treden. Een indringende en soms echt pijnlijke ervaring waarbij je gedwongen wordt alle dagen af te lopen met de mysterieuze man. Hij brengt de man nooit tot leven in een vorm van een acteur maar weet het wel pakkend vorm te geven in de voice-over.

Dat het een bijzondere filmervaring ging worden had ik van tevoren al verwacht. Maar de film wist me helaas nergens echt in extase te brengen, iets wat ik van tevoren wel had verwacht. Dat komt ook doordat er vrijwel continu een stem te horen is. Met deze stem komt Peter Liechti een beetje in de buurt van hoe het zou moeten zijn geweest om de dood zo te betreden. Verder gebruikt hij alleen maar beelden van de natuur met heel af en toe wat oude archiefbeelden zoals de man met de zeis. Ik heb nog nooit zo gefascineerd naar insecten, takken, bomen, struiken, water et cetera gekeken en geluisterd. Het leek me zo akelig om daar te sterven. Zoals de stem van de voic-over op een gegeven moment zegt: ik kan me niet meer bewegen en ik voel me zo alleen, ik wil hier weg. Of bij dag veertig, waarneer de man zich afvraagt hoe het komt dat hij nog leeft en of er geen mensen naar hem op zoek zijn. Als hij dadelijk maar niet gevonden wordt. Veel vaker klaagt hij over de pijn van het lichaam. Ontzettende hoofdpijn, last van de maag en dat hij de benen na een twintigtal dagen al niet meer kan bewegen. Daarbij komt ook nog eens kijken dat hij door die pijn maar heel weinig slaapt en dus steeds bij bewustzijn is. Een rustig en kalm einde tegemoet gaan zit er niet in. Na dertig dagen hoort hij veel vaker de geluiden van insecten, waarnaar de titel van de film verwijst, en vanuit daar probeert hij nog een enkele pogingen te ondernemen om van de dood te ontsnappen. Maar dan is er al geen weg meer terug.

Het was een unieke ervaring, maar ik had het na een dag of vijftig wel gehad. Ik was psychisch redelijk op en fysiek zat ik er behoorlijk brak bij. Op de één of andere manier herpakte ik me wel maar ik voelde me er niet echt goed bij. Het was een rijke ervaring en een film die ik zeker nog wel eens wil bekijken op het grote doek, zonder de druk dat ik nog zoveel films moet afwerken die dag. Gewoon de film ervaren zoals Peter Liechti die bedoeld heeft. Als het goed is heeft het filmmuseum de film aangekocht. Ik zal dus mijn uiterste best gaan doen om deze film binnen te halen.

En zelfs bij het schrijven over deze film wordt het me niet goed. Ik heb een ontzettend blok in mijn maag en af en toe zie ik die verschrikkelijke beelden voor me waarover de man spreekt in zijn voice-over. Geen fijn gevoel en dat laat dan maar zien dat de film een behoorlijke impact heeft gemaakt. Het is ook geen film die ik zou aanraden bij iemand, want daarvoor maakt hij veel te veel indruk.

Sous les Bombes (2007)

Alternatieve titel: Under the Bombs

2,5
Regisseur Philippe Aractingi suggereert met Under the Bombs een authentiek reportage drama. Maar de film wringt op het gebied van ongevraagd exploitatie van persoonlijk leed en een opstapeling van cliché momenten. Voor degene die geïnteresseerd is hoe snel iemand omgepraat kan worden van vegetariër naar carnivoor dan is dit werkelijk waar een aanrader. Voor de rest snel vergeten want we hebben gelukkig al de instant klassieker Waltz with Bashir.

Spoorloos (1988)

Alternatieve titel: The Vanishing

3,5
George Sluizers Spoorloos is één van de betere Nederlandse thrillers die ik tot nu toe gezien heb. Waarbij vooral het begin van de film uiterst sterk in beeld wordt gebracht. De scène in de tunnel als het jonge koppel zonder benzine komt te staan was behoorlijk angstaanjagend. Vervolgens dan de verdwijning van het meisje waarbij hij helemaal geobsedeerd wordt door haar verdwijning of eventuele dood. Hij kan haar maar niet loslaten. Zelfs jaren later niet als hij een nieuwe vriendin heeft. De verdwijning blijft in zijn hoofd spoken, zijn geweten blijft hem aanspreken op het voorval. Totdat hij de kans krijgt om de dader te ontmoeten en alle vragen beantwoord kunnen worden.

Een stevig verhaal met een uiterst heftige climax. De muziek, de sfeer en het acteerwerk was allemaal in orde. Toch bleef de film me niet helemaal boeien. Misschien dat het kwam omdat ik anders gehandeld zou hebben dan de hoofdpersoon, of omdat de film al heel snel een grimmig beeld schets van de moordenaar.

Dus geen onaardige thriller, vooral het begin van de film sprak me wel aan met de muziek en de beklemmende beelden in de tunnel. Alleen Jammer dat Sluizer zonodig een remake van zijn eigen film moest maken in Amerika. Het was niet nodig en totaal overbodig.

Station Agent, The (2003)

4,0
The Station Agent is een rustig voortkabbelende film die op gang komt met een sterftegeval waardoor Finbar McBride uit het niets gedwongen wordt om te verhuizen naar een oud stationsdepot. Finbar McBride vindt het geen probleem omdat hij geniet van de rust in de natuur en omdat hij graag kijkt naar treinen die langskomen en vertrekken. Eenmaal aangekomen wordt hij door meerdere mensen lastig gevallen en het lijkt erop dat hij niet met rust gelaten wordt.

De rollen zijn aangenaam geacteerd. Van het kleine meisje tot aan Joe die eindeloos blijft discussiëren. Gelukkig geen film die een sentimentele broederschapboodschap bij de kijker erin probeert te duwen. Het is een oprechte en soms harde wereld waarin Finbar McBride in bivakkeert. Het wordt ons getoond door de ogen van een gevoelige kleine man. Een verrukkelijke Independent Movie waar niets mee aan de hand is en daardoor een aanrader is voor iedereen die houd van pure cinema zonder opgewezen vinger.

Stir of Echoes (1999)

3,0
Een aardige bovennatuurlijke thriller die het vooral moet hebben van Kevin Bacon. Zonder Bacon was dit waarschijnlijk niet veel bijzonders geweest. Ik miste vooral een duistere sfeer en een sterk uitgebouwd gegeven. Het gegeven had zeker potentie maar er wordt te weinig mee gedaan. Zo waren er leuke visuele vondsten zoals de nachtmerries of de kleur rood maar om nu te zeggen dat ik er bang van werd. Nee, niet echt. Misschien komt het ook doordat er nauwelijks karakterontwikkeling plaats vindt en alles wordt ingezet op de climax. Die zag ik dan weer niet aankomen. Leuk voor een keer. 6.5

Storytelling (2001)

3,5
Is alweer de derde aanraking met Todd Solondz ik verwachtte eigenlijk al geen topper meer. Maar alle gekheid op een stokje dit is voor mij zijn betere film op alle fronten. Hij is gelukkig niet zo confronterend zoals Happiness die bijna alle schokkende onderwerpen aan de man bracht zoals incest. Dat geeft je altijd een soort walgelijk gevoel en dat is ook precies wat de maker wil. De regisseur heeft de film onderverdeeld in twee kopjes: genaamd fictie en non-fictie. Humor noemen sommige het maar is het niet gewoon confronterende ironie. Zoals deze scène:
Mickey en de zwarte werkster. Waarbij Mickey vraagt waarom ze huilt waarbij de werkster zegt dat ze nooit tijd voor zichzelf heeft. Mickey ontkent dat en gaat zo maar door. Maar Mickey komt voor heel iets anders hij had daarvoor wat drinken gemorst. En zegt dus op het einde van het gesprek tegen haar: Ik heb wat gemorst kunt u dat nou opruimen. Dit is niet alleen hard en confronterend maar de maker laat precies zien hoe de maatschappij in elkaar zit. Deze film is dus eigenlijk een soort van pamflet tegen de maatschappij van nu. Hoewel het fictie gedeelte voor mij een soort opwarmertje is komt de film vooral tot leven in het non-fictie gedeelte.

Dus laat je niet voor de gek brengen dat dit een komedie is want er zit wel degelijk een onderliggende kritische boodschap onder.

Strangers on a Train (1951)

Alternatieve titel: De Maniak

3,5
Zoals gewoonlijk is het scenario verdomd sterk. Iets wat een film kan maken of kraken. Ook nu begint de film vrij onschuldig om uit te lopen tot een moordend op hol geslagen carrousel. Hoe verzin je het?! De twee hoofdfiguren die elkaar voor het eerst ontmoeten in de trein, net zoals de kijker, blijken beiden iemand te hebben die ze liever kwijt willen hebben. De één heeft zijn vrouw liever kwijt en de ander zijn dominante vader. Elkaars moord plegen lijkt de ultieme volmaakte daad. Als de vrouw vermoordt wordt krijgt het verhaal een andere wending, dat uitmond tot een sensationeel einde.

Geen problemen met deze Hitchcock film, er wordt lekker in geacteerd, het verhaal is correct vol met chantage, waanzin en schuldgevoelens. De spanning is aanwezig, waarbij de tennisscène één van de mooist gefilmde scènes is uit de film. Voor mij is dit één van de betere Hitchcock ervaringen.

Street Kings (2008)

3,0
Van regisseur David Ayer had ik wel een betere tweede film verwacht. Helaas komt hij met een vrij standaard verhaaltje aanlopen met in de hoofdrol Keanu Reeves. Reeves staat bekend om zijn veelzijdigheid en zijn enorme talent om geen emoties te tonen in cruciale momenten. Gelukkig krijgt Reeves bijval van een rasacteur als Forest Whitaker die de film enigszins kleur geeft. Maar toch kleeft er meer dan alleen het verkeerd (type)casten van de hoofdpersoon. Het verhaal is allesbehalve origineel en de uitwerking ervan mag dan misschien iets weg hebben van Training Day toch blijft er niet meer hangen dan een grimmige, harde sfeer in het politiecorps. Al met al een teleurstellend prent die door de grimmige sfeer, de uitstekende muziek en bijrollen enigszins overeind blijft.

Submarine (2010)

4,0
Wat me vooral opviel aan Submarine was dat de regisseur zoveel speelde met het medium film. Van simpele filmreferenties zoals in Oliver Tate zijn kamer waar een tekening van Woody Allen hangt, een poster van Le Samouraï en een poster van Ma Nuit Chez Maud. Verder nog de poster van La Passion de Jeanne d'Arc aan de muur voor de bioscoop. Dan heb je nog de knipoog naar Don't Look Now in het verhaal, Ben Stiller die als executive producer een minuscule cameo heeft en de hoeveelheid Nouvelle Vague-verwijzingen in de beeldtaal. Oftewel een fris, origineel en onconventioneel debuut die weet wat hij doet en dat zie je tegenwoordig nog maar zelden.

Süt (2008)

Alternatieve titel: Milk

3,0
Nu ik de complete Yusuf-trilogie gezien heb kan ik niet anders zeggen dan dat Egg het beste deel van de drie is. Regisseur Kaplanoglu geeft je in Egg veel meer handvatten om in de film te komen en om de film te doorgronden. Van de subtiel gekozen symbolische titel (Yusuf word in het ontroerende einde van de film opnieuw geboren (het ei)) tot aan de wederzijdse aantrekkingskracht van Yusuf en een jonge vrouw. Of de openingsscène dat met terugwerkende kracht een droomsequentie moet voorstellen. Alles vind uiteindelijk zijn plek zonder het gevoel te hebben dat je naar een onsamenhangende brei van scènes zit te kijken. Iets wat juist bij Milk sterk overheerst.


Daartegenover is de symboliek in Milk niet te ontcijferen. Wat is bijvoorbeeld de betekenis van al die slangen? Van de openingsscène tot aan de slang in de keuken. En hoe zit het met dat ritueel? Of de scènes waar Yusuf de man achtervolgt waar zijn moeder op verliefd is. Waar kwam dat opeens vandaan? Leek wel een verplichte narratieve zijwending zonder enige betekenis. Of die gigantische vis? Betekent dat nog iets want een scene erna (een snelle cut naar zijn moeder) lijkt het een droom. Moest dat een droom voorstellen? Zo ja, wat is daar de betekenis van? En hoe zit het met dat licht uit zijn helm op het einde? Onze Yusuf die graag dichter zou willen worden kiest toch voor een arbeidersbestaan? En hoe zit het met die acteurs die in Egg speelde maar vervolgens in Milk een compleet andere rol toegeschoven krijgen. Het meisje kan ik plaatsen maar hoe zit het met de moeder? En zo zijn er nog meer kleine rollen die terugkeren. Merkwaardige film waar ik niets uit kon halen omdat ik er niet veel van begreep. De tegenstellingen moderniteit versus traditie, stad en platteland gegoten in een ‘coming of age’ verhaal wordt onnodig moeilijk in beeld gebracht. Landgenoot Nuri Bilge Ceylan is in dat opzicht toch de betere van de twee.

Switchback (1997)

3,0
Midden in de film lijkt de moordenaar zelfmoord te plegen. Waarom weet ik niet maar het leek er heel erg op. Het zou een uitdaging geweest zijn om vanuit dat oogpunt verder te gaan met het verhaal. Waardoor de kijker niet alleen een compleet andere film te zien kreeg maar ook eens niet de standaard clichés van het genre. Hoewel het gissen blijft zou debuterend regisseur Jeb Stuart zich dan meteen op de filmkaart gezet hebben. Nu is hij al meer dan tien jaar aan het wachten om zijn tweede project rond te krijgen. Dus deze herkijkbeurt is niet meer dan aardig dat vooral komt door het labiele karakter van Danny Glover.