menu

Hier kun je zien welke berichten Verhoeven als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Mary Poppins (1964)

3,0
Deze (kindervriendelijke) musical is voor de één een prachtige film en voor de ander een onvergetelijke lange lijdensweg. Ik zit er tussen in en moet eerlijk bekennen er zaten momenten in de film dat de animatie mooi door de echte opnames liep maar dan was er weer een volgende scène waar bij mij de voorgrondprojectie irriteerde. Dat kwam mede doordat ik niet echt in de film kwam. Persoonlijk waren de liedjes ook niet van een kwalitatief hoog niveau (hoewel ze voor het kinderpubliek wel zullen werken). Als je van mierzoete cinema houdt en met deze film bent opgegroeid dan zit je hier wel goed. Anders kun je het beste deze film vermijden.

Matrix Reloaded, The (2003)

4,0
Net zoals bij Terrence Malick The Thin Red Line staat de verbluffende actie voor een onderbreking om pittige filosofische en theologische thema’s aan te snijden. De Wachowksi broers verpakken het in een gestileerde Matrixuniversum die als het gaat om boodschappen doen nogal dubbel is. De thematiek is niet alleen politiek maar ook religieus gericht. Zo wordt er genoeg naar het Christendom gerefereerd maar er zit ook het een en ander van het Boeddhisme in. Beiden religies gaan samen op zonder elkaar de ogen uit te steken. Daarbij lijkt het dat de virtuele wereld meer voordelen heeft dan de sombere, harde woestijnachtige, apocalyptische wereld waar de machines de functie hebben overgenomen van de mensheid. Want wat hopen de mensen eigenlijk te bereiken met hun strijd? Dat ze de machines uitschakelen om vervolgens ieder mens te ontwaken uit hun virtuele wereld om wakker te worden op één van de akeligste plekken op aarde. Er zal niet alleen onvrede zijn maar ik denk dat alles weer opnieuw zou beginnen. Wij leren nu eenmaal niet van fouten uit het verleden. Het klinkt pessimistische maar is ontzettend reëel als je het mij vraagt.

Persoonlijk beschouw ik The Matrix trilogie als een ondergewaardeerd stuk moderne kunst. Niet alleen wordt de kijker op entertainmentniveau bevredigd maar de Wachowksi broers weten ook gevoelige thema’s aan te snijden die je normaal gesproken niet in een Hollywoodfilm zou verwachten. Volgens mij is er geen andere Hollywoodfilm geweest die zoveel filosofische reacties ontlokt heeft. Wie ben ik en wat moet ik doen?

Wat kan ik weten? Wat moet ik doen? Wat mag ik hopen?

Max Payne (2008)

1,0
De onofficiële prequel van Inland Empire. Echt waar, nu maak ik geen geintje! Daarbij vond ik de rol van Mark Wahlberg zeer indrukwekkend. De manier hoe hij met de kijker speelde, de manier hoe zijn personage karakter gaf. En dan de subtiliteit van regisseur John Moore, daar kunnen regisseurs als Peter Lynch, Jan Soderberg, Henk van Sant en anderen toch echt wel een puntje aan zuigen. Ook het gebruik van symboliek en metaforen in zijn werk zijn zo ondoorgrondelijk dat je eigenlijk de film het beste tot je kunt nemen met wat verdovende middelen. Tel daarbij ook nog op dat de score heerlijk in de oren klinkt, de montage van de film feilloos loopt en dat je eigenlijk met een grote grijns de bioscoop uitwandelt. Mensen ga dit aanschouwen!

Me and You and Everyone We Know (2005)

4,5
Toen ik deze film voor het eerst zag was ik compleet geshockt en van de kaart af, de hele film werd ik een vreemde trance gebracht die naar mijn mening moeilijk lijkt te verwoorden. Dit naïeve droomdebuut van Miranda July is sympathiek, heerlijk en absurd visueel mooi maar vooral een film die als een klaproos een glimlach op je gezicht tovert. En dan niet zomaar een glimlachje maar eentje die dagen op je gezicht zit en niet van je af te krijgen is. De personages hebben allemaal wel iets waardoor ze anders tegen het leven kijken. Ze voeren strijd met zichzelf, vrienden en omstanders om maar te zoeken naar dat eeuwige bestaan van geluk. De absurde situatie waar ze soms in zitten zijn allemaal menselijke trekken en vooral herkenning kwam om de hoek kijken. Verder is de soundtrack warm en gevoelig en de vioce-over van July sprankelend te noemen. Deze film die zijn positie in mijn top twintig stevig heeft ingenomen blijft daar zeer zeker pronken. )) < > ((

Medeni Mesec (2009)

Alternatieve titel: Honeymoons

2,0
Honeymoons is een zeurderige poging van regisseur Goran Paskaljevic om Serviërs en Albanezen dichter bij elkaar te brengen in Europa. Buiten het voorspelbare verhaal om faalt regisseur ook op andere zaken. Op momenten was er bijvoorbeeld sprake van overbelichting als de cameraman voor de zoveelste keer extreme close-ups probeerde te maken. Het actweerwerk is nauwelijks overtuigend te noemen, tenzij Goran Paskaljevic Honeymoons bedoeld heeft als een komische aanklacht. Ik vind het dan ook jammer dat ik niet naar het debuut ben gegaan van zoonlief Vladimir Paskaljevic (Devil’s Town), dat volgens sommige mensen tig keer beter en frisser moet zijn.

Meeting Andrei Tarkovsky (2008)

3,5
Standaard documentaire waarbij de regisseur eigenlijk alleen maar gebruik maakt van 'talking heads’ en een voice-over die de beelden bij elkaar praat. Maar vanaf het moment dat de zoon van Andrei Tarkovsky aan het woord komt krijgen we steeds meer interessante sprekers - Ilya Khrzhanovskiy, Krzysztof Zanussi en Michal Leszczylowski om er eens paar te noemen - te zien en te horen en dan valt het al minder snel op dat de regisseur met zijn (extreme) close-ups niet al te veel inspiratie had om deze intrigerende mensen in beeld te vangen.

Leszczylowski reveals that people often ask him, as an editor with 30 years of experience, “who makes editing decisions?” He admits it took him several years to find the answer, and it is illuminating in a way that only an editor could reveal: “In my opinion, in bad movies, the decisions are made by editor or director. In all good movies, the decisions are made by the material.

Tarkovsky and the World of Documentary

Uiteindelijk meer dan een 'opfriscursus' want het is een bevestiging van wat ik dacht maar waar veel mensen aan twijfelden. Andrei Tarkovsky was dus een diep religieus mens. Het werd in deze documentaire bevestigd door drie verschillende mensen.

“Toen ik jong was’, vertelde hij aan een journalist, “vroeg ik aan mijn vader: ‘Bestaat God, wel of niet?’ En hij gaf mij een briljant antwoord: ‘Voor de ongelovige niet, voor de gelovige wel!”

Voor de man die de engel zag.

Andrei Tarkovsky is samen met Terrence Malick de regisseur waarvoor ik de diepste respect heb en dat gaat zo ver dat ik mezelf nog te jong, te onervaren en te weinig levenservaring vindt hebben om zijn films te mogen aanschouwen. Heb dan wel Ivan's Childhood en Stalker twee keer gezien maar de rest van zijn werk - wat ik hier wel op DVD heb liggen - durf ik gewoon nog niet aan.

Death doesn't exist.

On earth there is no death. All are immortal. All is immortal. No need to be afraid of death at seventeen nor yet at seventy. Reality and light exist, but neither death nor darkness. All of us are on the sea-shore now, and I am one of those who haul the nets when a shoal of immortality comes in.

Life, Life van Arseny Tarkovsky.

Mein Führer - Die Wirklich Wahrste Wahrheit über Adolf Hitler (2007)

Alternatieve titel: My Führer

2,5
Mein Führer - Die wirklich wahrste Wahrheit über Adolf Hitler (2007)
Ik had het een en ander al over de film gelezen. Vooral het feit dat hij in Duitsland nogal wat opschudding had veroorzaakt waardoor ik me weer afvroeg waarom wij als tolerant volkje de film nog niet hebben binnengehaald. Durft niemand het aan?!

Deze satirische Hitler film had zeker potentie maar het blijft een beetje hangen in slappe flauwekul. Denk dan vooral aan een Hitler die zijn stem kwijtraakt, zijn snor wordt afgeschoren en dat hij vernederde opdrachten moet uitvoeren. Hier en daar zitten er zeker geslaagde grappen in zoals het personage van Himmler. Maar over het algemeen is het gewoon een kwestie van uitzitten. Daarbij vond ik het ook een beetje jammer om te zien dat Ulrich Mühe (Das Leben Der Anderen) in mijn ogen toch een grote acteur hier een beetje met zijn pet ernaar gooit. Dus voor een sterke komedie over Hitler en de Tweede Oorlog moet je gewoon bij La Vita è bella zijn. Het grote voorbeeld van Dani Levy.

Micmacs à Tire-larigot (2009)

Alternatieve titel: Micmacs

2,5
Een primeur. Micmac is de eerste film waar ik tijdens het projecteren tot twee keer toe in slaap viel. Je moet je voorstellen dat een 35MM projector een gigantische kabaal produceert en daarboven moet het geluid komen uit de film. Dus eigenlijk is het vrijwel onmogelijk om in slaap te vallen.

De film zelf. Wat was dat een slappe kermisattractie zeg. Maar wat wil je ook als Jean-Pierre Jeunet aan het roer staat. Het is gewoon een herhaling van zetten. Gele kleurfilter. We duwen er wat personages van Delicatessen en Amélie in. Je kent ze wel. Van die figuren die van die irritante trekjes hebben. En nu vergeet ik bijna te melden dat Jeunet zijn klassiekers wel kent. En dat hoeft hij echt niet iedere keer te tonen/bewijzen.

Mighty Heart, A (2007)

4,0
Ook nu weer een sterke prent van regisseur Michael Winterbottom. In de traditie van In This World en The Road To Guantanamo vertelt hij nu het waargebeurde verhaal van Mariane Pearl en haar echtgenoot Daniel. In het begin had ik wat moeite met de vertolking van Angelina Jolie, denk dan vooral aan haar Britse accent. Maar dat wendde al snel toen ik zag dat ze met veel eerbied de rol neerzetten. Verder vond ik het documentairegehalte soms echt storend met zijn hyperventilerende montage. Iedere twee seconde een ander shot. Tuurlijk begrijp ik zijn doel daarmee om vooral de hectiek en de chaos in beeld te brengen maar ik ben meer iemand van de long take shots. Gelukkig wende dat ook al heel snel waardoor ik gegrepen werd door het verhaal iets wat de films van Winterbottom uiteindelijk toch wel doen op zijn 9 Songs na dan.

Miss Bala (2011)

4,5
Op de valreep de beste film van het IFFR (2012). Kan alleen samen gezien worden met de Mexiaanse documentaire El Sicario: Room 164 die vorig jaar draaide op het IFFR maar die nu door EYE Film Institute uitgebracht is in de (kleinere) Filmtheaters. De spiraal van geweld en corruptie kan namelijk alleen doorbroken worden als men inziet wat de hoofdpersoon uit El Sicario: Room 164 op het einde van de documentaire uit de doeken doet.

Waarom is Miss Bala nog niet aangekocht?

Miyamoto Musashi Kanketsuhen: Kettô Ganryûjima (1956)

Alternatieve titel: Samurai III: Duel at Ganryu Island

2,5
Eens met de kritiekpunten van Legan en Mochizuki Rokuro.

Allereerst wil ik klagen over de kwaliteit van de transfer van Criterion. Voornamelijk veels te donker. ‘s Nachts viel er op momenten niets te zien. Overdag waren het vooral de kleuren rood en geel die veels te onstabiel waren. Dat viel vooral op bij de haperende tracking shots. Denk daarbij ook nog eens behoorlijk wat krassen en vlekken in beeld en je hebt de ultieme Criterion uitgave. De belevenis was al naar de klote voordat ik begon…

De film op zich was ook al niet echt hoogstaand. Nauwelijks sprake van uitdieping van karakters (en dat voor drie films), zichtbaar matige samurai gevechten, schreeuwerige karakters en nauwelijks binding met dat zooitje ongeregeld daar in Japan.

Mogari no Mori (2007)

Alternatieve titel: The Mourning Forest

3,5
Het is moeilijk te bevatten wat The Mourning Forest niet allemaal met je doet. Het was dan ook één van de mooiste ervaringen in de bioscoop. Laatste keer dat ik een dergelijke speciale film gezien had moet ik toch wel refereren naar Stellet Licht die ik begin dit jaar zag op IFFR zag. Het is een film voor een heel beperkt groepje mensen.

De film doet met iedereen wat anders. Zo vond ik de scène met de verpleegster die de andere twee uitzwaaiden en ‘’Goede Reis’’ toewenste, heel speciaal. Alsof regisseuse Naomi Kawase het min of meer ook bedoelde voor de kijker. Goede reis en daar gaan we dan het bos in. Nog verder het bos in. Het rouwproces is begonnen. De camera registreert en gaat samen met de twee dieper het bos in. Menselijker dan dit kun je het niet krijgen.

Dat wil niet zeggen dat alles toegankelijk is. Je moet goed opletten ook al doet het soms aan als zeer trage Cinema. Zo zijn de karakters niet erg spraakzaam en beelden ze de emoties vooral uit. Of zoals de Zen meester (s)preekt in het begin van de film over dat leven voelen is en voelen leven is. Krachtig in al zijn eenvoud!

Mongol (2007)

Alternatieve titel: Монгол

4,0
Mijn eerste film van de Russische cineast Sergei Bodrov beviel me uiterst goed. Waarbij de fotografie van de landschappen ademwegnemend was, de sterk aanwezige maar vooral inhoudelijke prachtige soundtrack plus dat de acteurs uitermate sterk hun rol vertolkten. Op het stroeve begin na had ik geen problemen met deze film en zal denk ik zeker in het filmhuiscircuit een hit worden. Dat ik deze film zal gaan programmen is zeker want hoe vaak zie je nog van dit soort films uit landen als Kazachstan, Rusland, of Mongolië. Dus heb je eens interesse in een buitenlandse historisch correcte (?) film die aardig vol zit met veldslagen, karakter ontwikkeling en visuele pracht dan moet je dit eens checken!

Ik zag dat er nog iemand gisteren aanwezig was in Amersfoort. Welke films heeft u meegepakt op Mongol na dan?

Monrak Transistor (2001)

Alternatieve titel: Transistor Love Story

3,5
Hoe vaak zie je een film afkomstig uit Thailand? Niet vaak gewoonweg zelden. Toevallig een paar jaar geleden de Kong Fu hit Ong-Bak gezien. En zo zijn er meer landen waarbij ik het gevoel heb dat Nederlandse markt onvoldoende daar op inspeelt. Tijd voor verandering!

Heel plots kwam ik deze film tegen en meteen blind aangeschaft. Puur alleen om de kleurige dvd-hoes. Transistor Love Story is een liefdesverhaal dat zijn eigen weg gaat. De film is op momenten suikerzoet en zorgt dat de kitscherige liefdesliedjes nooit vervelen. Deze momenten zijn helaas ook maar schaars want in het tweede uur wordt er maar bar weinig gezongen. Dat is tevens ook wat jammer want ik vond de liedjes verdomd fraai. Ze hadden stuk voor stuk wel wat dat vooral kwam omdat de regisseur, Pen-Ek Ratanaruang, daarmee het realisme en het surrealisme zo goed aanduidde in de film.

Het liefdesverhaal is alles behalve voorspelbaar. Door onverwachte wendingen krijgt het verhaal een stukje realiteit met zich mee en zorgt voor de nodige diepgang in de karakters. De speelse manier van wendingen in het verhaal zorgde voor een stukje dramatiek. Daarbij spelen de acteurs het heel aardig en kunnen ook nog eens zeer fraai zingen. Het mooiste element in de film waren de sprankelde kleuren denk dan vooral aan de kleur groen.

Dus een meer dan aardige musical die in 2001 de grote winnaar van de belangrijkste Thaise filmprijzen was. En dat zegt wel wat over een regisseur en zijn film. Ben dan ook heel erg benieuwd geworden naar andere films van hem alleen jammer dat ze niet verkrijgbaar zijn in Nederland. Eens kijken of ik ze kan importen want deze beviel me meer dan aardig terwijl ik geen musical bewonderaar ben.

Morir en San Hilario (2005)

Alternatieve titel: To Die in San Hilario

3,0
Mijn kennismaking met Laura Mañá afkomstig uit Spanje is niet onaardig maar verre van goed. Het gegeven klinkt simpel en makkelijk vermaak juist door die simpelheid krijg je een hartverwarmend beeld van een dorpje dat niet eens bestaat op de Italiaanse kaart. Alleen jammer dat het lijkt alsof dit Spaanse productie zo uit Hollywood komt. Het miste vooral de Spaanse pittige kruiden die een film maakt of kraakt.

Het dorp San Hilario staat bekend om zijn prachtige begraafplaats en begrafenisdiensten. Omdat er tegenwoordig behoefte is aan snelle dienste hebben de bewoners geen werk meer. Met de komst van Germán lijken de kansen te keren. De beste man wil zijn laatste dagen in het stadje slijten helaas sterft hij echter voordat hij de stad bereikt. Zodoende wordt een vreemdeling voor Germán aangezien die net een grote smak geld gestolen heeft. Drie keer raden wat vervolgens gebeurt?

Regisseuse Laura Mañá die ook het scenario schreef, heeft met deze Spaanse productie een fris uitgangspunt genomen om de nodige komische perikelen in het stadje weer te geven. Helaas is het jammer om te melden dat het naar een half uurtje al gedaan is want het enige wat we voorgezet kregen zijn flauwiteiten en clichés. Het is dat ik nog net niet in slaap viel want deze film had buiten het beter omgaan met elkaar in de samenleving verder niet veel te zeggen.

Morte a Venezia (1971)

Alternatieve titel: Death in Venice

3,5
De camera danst door Venetië heen alsof het een balletvoorstelling is. De film is vrij langzaam daardoor wordt ieder beeld een lust voor het oog. Het eerste uur kent nog niet veel lagen maar als je eenmaal ziet dat de geestelijke toestand van Von Aschenbach slechter en slechter wordt krijgen we ook meer flashbacks van zijn leven te zien. Maar hij blijft stug in Venetië zitten ook al weet hij dat het zijn dood wordt. Zijn dood komt dan ook door de obsessie van een bepaald kind, in dat kind ziet hij zijn kunstenaars verleden.

Mul-go-gi (2011)

Alternatieve titel: A Fish

3,0
Een verbazingwekkend slecht uitgewerkte film waar de kijker al snel de draad kwijt is in een script dat volgens de regisseur nogal magertjes is en te snel is geregisseerd. Tijdens de Q&A sprak regisseur Hong-min Park zich een aantal keren flink tegen, waardoor ik me genoodzaakt voelde om tijdens de Q&A nog weg te lopen. In eerste instantie was de 3D-vorm een artistieke keuze die van te voren gemaakt was, maar een vraag later zei Park dat hij tijdens het filmen (2D) van A Fish opeens de mogelijkheid kreeg om 3D te schieten. Daarbij hadden een aantal mensen in de zaal niets begrepen van het verloop van het verhaal en zij stelden dan ook serieuze vragen naar aanleiding van plotwendingen, wisseling van acteurs en een 'sprekende' vis. Maar dat soort vragen waren volgens de regisseur niet belangrijk genoeg voor de film...

Myortvye Docheri (2007)

Alternatieve titel: Dead Daughters

1,0
Ik had behoorlijk wat verwachtingen omdat de film hoog scoorde op MM. Maar ik had beter moeten weten want wat was dit een saaie, vervelende maar bovenal clicherijke horror die nergens Russische aanvoelt maar eerder typische Hollywood.

Te vergelijken met de editing en camerawerk van een film van Greengrass maar dan in het kwadraat. Een gemideld shot duurde anderhalve seconde. Het leek op momenten dat de cameraman iets teveel alcoholische drankjes had genuttigd of de nacht ervoor iets te hard had doorgefeest. Waarom kan een normaal gesprek aan tafel niet gewoon gefilmd worden? En waarom moet dat zelfde gesprek aan tafel zo extreem snel gemonteerd worden zonder gebruik te maken van point-of-view shots? Of probeert de regisseur doormiddel van de ultrasnelle snelle beelden iets te suggeren dat er een geest meeluistert?

Wil er verder geen woorden aan vuil maken.