menu

Hier kun je zien welke berichten Verhoeven als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Hamlet (1996)

3,5
Shakespeare meesterwerk Hamlet is misschien wel iets te vaak verfilmd en eigenlijk nooit echt tot zijn recht gekomen waardoor dat vooral kwam zijn de verkorte versies waarin ze steeds in verschenen. Kenneth Branagh is en zal altijd een grote liefhebber zijn van Shakespeare dat merk je ook in dit meesterstuk. Meer dan vier uren duurde deze uitgave waar de complete gesproken tekst tijdloos erin werd verwerkt. Branagh zag in zichzelf Hamlet die hij met heelveel respect tot leven wekt en echt alle lof verdient in deze film. Alle andere rollen tot in de kleinste toe zijn tot in de puntjes prachtig gebracht op het scherm. De complete setting van de kostuums tot aan de sfeer is wonderschoon te noemen. Het plot daarentegen is traag en behoorlijk saai. Maar als je de vier uur duren filmrit volhoudt wordt je in het laatste uur getrakteerd op een keiharde confrontaties, een drastische plotwending en acteerwerk dat van het scherm af blaast. Je moet er wel voor openstaan om vier uur naar een stuk te kijken dat je kijk op het leven veranderd.

Hans im Glück - Drei Versuche, das Rauchen Loszuwerden (2003)

Alternatieve titel: Lucky Jack: Three Attempts to Stop Smoking

2,0
Ik ging van Peter Liechti op het IFFR ''The Sound of Insects - Record of a Mummy'' zien. Maar alvorens ik die ging bekijken moest ik me eerst door een verschrikkelijke documentaire heenwerken. Filmmaker Peter Liechti rookt al dertig jaar. Hij legt in zijn eigen documentaire vast hoe moeilijk hij het heeft om te stoppen met roken. Elke keer als hij wil gaan stoppen met roken dan neemt hij zijn videocamera mee op een lange voettocht. En op deze tocht krijg je min of meer zijn innerlijke strijd te zien. Alleen weet hij dat met zijn rommelige camerawerk niet helemaal over te brengen. Ik vraag me trouwens af of deze documentaire niet beter was geweest als hij een extra man in dienst had genomen om ten minste fatsoenlijke beelden te schieten, nu leek het meer op een amateuristische leek die niet weet wat hij wilt.

Het eerste wat we te zien krijgen op zijn wandeltochten zijn zijn schoenen. En dan niet een aantal seconden, maar hele minuten. Volgens mij bestaat de documentaire voor een kwart uit het bekijken van zijn bergschoenen. En dat is echt geen prettig gezicht om steeds naar te kijken. Een roadmovie op schoenen kun je het het beste noemen en ik vraag me af of dit nu een eerbetoon aan alle rokers is of gewoon een egotrip.

Hard Times (1975)

Alternatieve titel: The Streetfighter

3,0
Hard Times van Walter Hill is vooral leuk om te zien hoe twee oud gediende weergaloos acteren. Charles Bronson speelt een stille straatvechter en James Coburn de persoon die de wedstrijden regelt. Hoewel de film vrij kort is krijg je toch een sterk beeld van de jaren ‘’30. Waarbij er veel misdaad heerst iets dat samengaat met armoede en dat weer te maken heeft met de crisisjaren. De film is vooral vermakelijk door de gevechten die aardig in beeld zijn gebracht. Het is geen hoogvlieger en pretendeert dat ook niet. Maar door de aankleding, het gegeven en het sterke acteerwerk stijgt de film boven zichzelf uit.

Harvest (2008)

2,5
Harvest is een eigenaardige visuele trip. Op het eerste gezicht lijkt het dat dit een korte film is. Wat is 73 minuten nu op een dag? Maar ik had het gevoel alsof ik al een halve dag in de zaal zat. Dat kwam mede door het erbarmelijk plot. Als er al een plot aanwezig is in Harvest dan komt het neer op een Caribische wietplanter die bestookt wordt door vijandige helikopters gecombineerd met een live optreden van de band Psycho Key. Het live concert wordt door het verhaal verweven alsof de regisseur wou laten zien hoe goed ze muziek konden maken. Dat kunnen ze ook alleen jammer dat ze dan geen concertregistratie hebben gemaakt in plaats van deze matige film. Want wat is nu precies de functie van die band in de film?!

De regisseur vertelde overigens na afloop dat hij muziek wou componeren voor films. Maar omdat niemand hem vroeg ging hij zelf een film maken. Eerlijk gezegd ben ik niet tevreden over zijn film want het gaat helaas alle kanten op. Verschillenden soorten beelden die continu door elkaar heen lopen alsof de film niet gebonden was aan een kader of de tijd. Denk aan vreemde visoenen die ontzettend lelijk geanimeerd zijn en je komt enigszins in de buurt van hoe Harvest eruit ziet.

Je wordt niet alleen stront ziek van de beelden maar het is ook de meest bizarre film die ik tot nu toe gezien heb. Helaas gaat deze experimentele trip alle kanten op maar niet de juiste.

Hauru no Ugoku Shiro (2004)

Alternatieve titel: Howl's Moving Castle

4,0
De Japanse animatiefilms blijven me verbazen ook deze productie van Hayao Miyazaki die we kennen van Princess Mononoke en Spirited Away.

Ook nu weer schitterend in beeld gebracht! Vooral het pratende vuurtje Calcifer is niet alleen grappig maar ook een genot voor het oog. Het moment dat Calcifer wordt geïntroduceerd heb elk moment van de film een glimlach op me gezicht gehad. De soundtrack klinkt weer als vanouds zoals bij Spirited Away. En toch kun je hem daar niet mee vergelijken. De magie in deze film heeft gewoon een totaal andere vorm dan in Spirited Away. Thema's als natuur versus technologie en goed versus kwaad komt duidelijk naar voren en natuurlijk zit er veel meer in dan alleen dat.

Oftewel heel erg verfrissend om van tijd tot tijd zo'n Ghibli te zien! En laten we alsjeblieft die megaproducties uit Amerika links liggen die meer richten op kwantiteit (geld) dan kwaliteit.

Haywire (2011)

4,0
Haywire is in mijn ogen een ge(s)laagde deconstructie van het actiegenre. Zo is het camerawerk in de actiescènes veelal afstandelijk terwijl juist vandaag de dag het camerawerk ervoor moet zorgen dat we midden in de film (c.q. actie) moeten zitten. Deze actiescènes worden veelal net boven de grond gefilmd en regisseur Steven Soderbergh trekt het shot net zo lang door totdat er nauwelijks meer sprake is van een shot / tegenshot in de montage. De vervreemde kleurfilters (paars / geel) zorgen in combinatie met de tegendraadse camerahoeken (dutch angles) ervoor dat er nog meer vervreemding bij de kijker plaatsvindt. En dan heb ik het nog niet gehad over de lichtbronnen die vrijwel constant in de ogen van de kijker schijnen. Soderbergh gooit eigenlijk constant zand in de ogen van de kijker zonder dat hij betweterig overkomt. Voor de meeste regisseur is dit een serieuze baan maar voor Soderbergh is dit niet meer dan een vingeroefening. Heerlijke 'spielerij' wat mij betreft.

Waar Angelina Jolie in Salt (Phillip Noyce) compleet de weg kwijt was, in een script waar veel mensen te veel uur aan besteed hebben, laat Soderbergh nieuwkomer Gina Carano schitteren tussen bekende rotten uit het vak in een vlot geschreven script. Zo laat Soderbergh Gina Carano Michael Fassbender alle hoeken van de kamer zien en vermoordt ze hem bijna tussen haar dijen. Voor de filmliefhebber / cinefiel die een paar maanden terug Shame zag van Steve McQueen roept dat natuurlijk associaties op waardoor die scène iets humorvols krijgt, terwijl het geweld en de afrekening ontzettend kil is. Want Soderbergh is niet geinteresseerd in hedendaagse bloederige sensaties. Nee, alles is kil en berekend en dat laat hij vooral door de vorm spreken.

House of Sand and Fog (2003)

3,0
Wat een hoge verwachtingen had ik van ''House of Sand and Fog'' en geloofde met heel mijn hart dat de film deze dan ook zou waarmaken. Wat wil je nog meer dan een dergelijk sterrencast als Ben Kingsley en Jennifer Connelly. Deze film bewijst maar weer eens dat dat niet veel zegt.

Het begint eigenlijk meteen al rommelend. De moeder van Connelly belt haar s' ochtends vroeg op. Ever een vaag ''iets'' of ze langs wil komen. Er begonnen bij mij al meteen vragen te spelen na dat telefoongesprek. Zoals waarom liegt ze over haar man? Echtscheiding? Is de man weggegaan met een ander of eruit gezet door haar? Waarom heeft ze geen baan? Dus ik dacht dat deze vragen wel opgelost zouden worden. Maar nee hoor. Ze is een egoïstische trut die niet alleen zichzelf vernielt maar ook nog twee andere families.

De maker kiest vaker voor bepaalde sfeeropnames die zo leeg zijn als mijn darmstelsel als ik gekost heb, althans zo kwam het bij mij over. Een mist-opname hier, een ondergaande zon daar. Nee, deze film bewijst maar weer eens dat oversentimentele films altijd beloond worden in Hollywood. Deze keer met 3 Oscars waaronder meer origineel script. Huh? Dit script is zo leeg, en vol met gaten die gevuld worden met weer niets. Want niet alleen duurt de film veels te lang maar er zijn ook dingen die gewoon niet kunnen. Zoals de ene scène waarbij Kingsley een onaangekondigd bezoek krijgt van de lokale politiechef die 's avonds begint en 's ochtends eindigt. De hele bedreiging duurde nog geen 5 minuten. Ik denk dat ik over deze film ben uitgepraat.

Hunting Party, The (2007)

3,0
Het probleem zit hem vooral in het versimpelde en geromantiseerde verhaal. Waarbij op het einde van de film alles verklaard wordt. Jammer, want het echte waargebeurde verhaal is interessanter dan dit ding. Buiten het verhaal om is het een hippe aanklacht tegen de internationale politiek betreffende oorlogsmisdadigers. Er wordt aardig in geacteerd er is zelfs sprake van zwarte humor. Geen onaardige film.

Hwal (2005)

Alternatieve titel: The Bow

4,0
De hoofdrolspelers communiceren nauwelijks door woorden maar juist door bepaalde gezichtsuitdrukkingen. In het begin lacht het meisje en is de oude visser tevreden. De film verloopt heel rustig totdat er opeens een jongen in het spel komt. Het meisje krijgt een jongen te zien die haar hart op gang brengt. Er bloeit iets. De oude visser wil dat niet daarom is het meisje boos. Uiteindelijk lijkt alles op zijn plaats te komen (althans zo interpreteerde ik het). De oude visser trouwt uiteindelijk wel maar neemt erna wel zijn leven zodat het meisje toch verder kan leven met de jongen.

De film straalt rust en voldoening uit. De film kent een gelaagd kleurenpalet ondersteunt met een hypnotiserende soundtrack. Een meditatieve film dat niet voor iedereen weggelegd is maar als je er open voor staat zal de film je omarmen en wegblazen. Weet iemand trouwens of hier een soundtrack van bestaat?

Hwioribaram (2009)

Alternatieve titel: Eighteen

3,5
Eighteen gaat over de liefde tussen twee achttienjarigen. De jongen is wat klunzig en wordt vaak niet begrepen door zijn eigen ouders, maar dat maakt zijn liefde voor het meisje des te oprechter. Uiteindelijk valt de jongen voor de eerste maal ten prooi aan liefdesverdriet.

De film is verre van perfect; de regisseur koos er bij de montage voor om het verhaal niet chronologisch te tonen. Dat zorgt voor onnodige verwarring. Je vergeeft hem dat echter al gauw, want de film is ontzettend herkenbaar en behoorlijk emotioneel. Uiteindelijk is Eighteen gewoon een kleine, rake, intieme, persoonlijke film van debutant Kun-jae Jang, die niet gemaakt is voor zuurpruimen.