menu

Hier kun je zien welke berichten Verhoeven als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

El Cid (1961)

3,5
Eindelijk dan toch ''El Cid'' kunnen bewonderen. Het eerste deel van de film had ik al eens eerder gezien maar ben blij dat ik het toen niet heb afgekeken met me vader. Anders zag ik de vele verwijzingen naar de Bijbel niet! Het begint al meteen met de openingsscene waar Charles Huston met het kruis op zijn schouders een soort van Jezus figuur moet voorstellen. Zo zijn er ook Lazarus en de barmachtige Samaritaan in de film te ontdekken. De film beviel me heel erg, groot opgezette gevechten die vandaag de dag misschien wat gedateerd over komen maar waar ik totaal geen problemen mee had. Sterke afwisseling van drama met een vleugje romantiek plus de muziek eronder. Enig minpuntje was de functie van Sophia Loren die ik niet echt kon benoemen, ze liep een beetje met een mokkig gezicht rond, dat was dan ook het enige probleem dat ik had bij de film. Dus voor mij een hele interessante film in het oeuvre van Anthony Mann. 7.5

Emanuelle e gli Ultimi Cannibali (1977)

Alternatieve titel: Emanuelle and the Last Cannibals

0,5
Kruising tussen kannibalen- en softpornofilms. Bij dit soort films mag je niet klagen over acteerwerk, dialogen of onlogische situatie waar de personages zich in verwikkelen. Maar dit ging me toch echt te ver. Op de meest onmogelijke tijden en plaatsen gaan de actrices uit de kleren voor een potje stomende seks. Het was voor mij de eerste film die ik zag waarbij dag en nacht door elkaar heen liep. Of waarbij personages doodleuk stonden toe te kijken hoe een vrouw werd geslacht. Het was nog net geen theekransje…

De nachronisatie was van een belabberde kwaliteit. Bij iedere zin stelde ik vraagtekens of dit werkelijk gezegd werd door de acteurs. Ik zal maar niets zeggen over de soundtrack en de montage van de film. Hoewel, toch een voorbeeld. Twee vrouwen die elkaar betasten in het water om vervolgens een aap bij de oever erbij te nemen die er rustig een sigaartje bij rookt. Was dat komische bedoeld?

De eerste en meteen laatste film van Joe D'Amato. Niet om aan te zien en dus tenenkrommend slecht op alle fronten.

Entre las Piernas (1999)

Alternatieve titel: Between Your Legs

3,0
Een Spaanse film die Between Your Legs heet van regisseur Manuel Gómez Pereira deed me veel denken aan landgenoot Pedro Almodovar. Niet alleen qua verhaal maar ook qua uitwerking. Het verhaal gaat als volgt, twee seksverslaafden komen elkaar tegen tijdens een groepssessie. Ze raken in een passionele affaire verwikkeld, maar raken in de problemen als hun partners achter hun escapades komen. Hier en daar voelt het behoorlijk soaperig aan maar de acteurs zorgen ervoor dat het enigszins boeiend blijft. Vooral Javier Bardem zorgt voor de nodige extra’s waarbij vooral de climax voor mij als een klap in het gezicht aankwam. Ben benieuwd naar ander werk van Pereira hoewel het zoeken geblazen is naar het werk van hem op de Nederlandse markt. 6.5

Entre les Murs (2008)

Alternatieve titel: The Class

4,0
Hoewel ik nog niet alle Palm genomineerden gezien heb. Heb ik een gevoel dat er geen betere film was afgelopen jaar. Laurent Cantet is dan een ook regisseur die ik al een tijd in de gaten hield. Vooral de interessante keuzes die hij maakt intrigeert me zonder dat hij ergens een mening probeert op te leggen bij de kijker.

Hoewel ik spreek van een film merkte ik tijdens het kijken op dat het meer een documentaire is. Ontzettend realistisch omdat de regisseur beiden kanten uitvoerig benaderd en nergens een kant kiest. Je volgt letterlijk een compleet schooljaar van de klas met de klassenmentor. Er zijn dan ook maar weinig scènes buiten het klaslokaal. Dit alles wordt geregistreerd alsof we te maken hebben met de films van Dardenne. Het hele filmen achter objecten, leerlingen dan wel vanuit schouderpositie zou zo uit hun films komen. De film kent geen muziek tenzij het muziek is dat in de scene zit. Per toeval lijkt het dan ook nog eens dat er ergens midden in de film een verhaal komt bovendrijven in een vorm van een agressieve leerling. Het kon mijn school zijn. Het konden mijn klasgenoten zijn. Zo ontzettend realistische kwam het over. Dit is ook typisch een film die discussies kan uitlokken. Ben je het eens met handelen van de leraar hoe hij met probleemjongeren omgaat? Hoe kijk je tegenover dit soort lesgeven? Hoe zit het met ons onderwijssysteem? 8.4

Er Shi Si Cheng Ji (2008)

Alternatieve titel: 24 City

3,5
Vorig jaar op het IFFR zag ik ''Useless'' van Zhang Ke Jia. Ik was meteen verkocht aan zijn manier van verhalen vertellen. Daarbij kun je bij zijn films nergens echt duidelijk achterhalen of we te maken hebben met een documentaire of speelfilm. Hij heeft zijn eigen vorm gecreëerd om het te laten samensmelten. In de tussentijd heb ik meteen wat andere films van Zhang Ke Jia bekeken en ze vielen me op ''Unknown Pleasures'' na niet tegen. In Rotterdam kwam ik ook in de Mediamarkt ''Still Life'' tegen, dus binnenkort kan ik die ook bekijken.

Terug naar de Luxor waar ''24 City'' werd gedraaid in een half lege zaal. Opnieuw zag ik de kracht van een poëtische regisseur. De manier waarop hij overschakelt tussen interviews en de omgeving van de staatsfabriek ben ik nog steeds van onder de indruk. Dat komt mede doordat hij de geïnterviewde aan het woord laat en niet zoals in westerse begrippen de montage het interview leuker eruit laat zien dan het is. Oftewel voor heel veel mensen kan het langdradig en saai worden. Verder viel me op hoe indringend hij alweer de beelden gefilmd heeft. De mooiste momenten vond ik toch wel de stukken tussen de interviews door. Zhang Ke Jia registreert met zijn camera alleen en geeft doormiddel van zijn beelden impliciet commentaar op China.

De film draait om acht verschillende karakters die hun verhaal doen over hoe het was om te werken in de staatsfabriek 420. De staatsfabriek wordt gesloten en gesloopt vanwege enkele luxe appartementen genaamd ’24 City'. De oud-arbeiders en de staatsfabriek staan symbool voor het oude communisme in China.

Als je niet weet waar je naartoe gaat dan kan je in de val gezet worden door het feit dat het lijkt op een documentaire. Het documentaire gehalte komt sterk naar voren in de acht interviews die open, puur en zeer respectvol in beeld zijn gebracht. Hoewel de arbeiders niet klagen over het oude communistische systeem. Zie je het toch in de mensen en voel je het aan je water dat het geen fijne tijd geweest moet zijn. Toch zie je het in de mensen en je voelt het aan je water aan dat het geen fijne tijd moet geweest zijn. Enig nadeel was dat ik het na een tijdje bij een aantal arbeiders gewoon saai begon te vinden. Ik vraag me af of de film beter was geweest met minder geïnterviewden en meer beelden van de staatsfabriek en de opkomst van het appartementencomplex. Persoonlijk vind ik dat Zhang Ke Jia in ''Useless'' beter weet uit te werken. Voor nu een sterke film die af en toe te lang aanvoelt door de niet altijd interessante interviews. Maar met de poëtische beelden heel veel goed maakt.

Eraserhead (1977)

2,5
De gebruikelijke verwarring, surrealisme en de vage grenzen tussen werkelijkheid en droom vieren in de debuutfilm van David Lynch weer hoogtij. Deze eerste kijkbeurt was een vreemde ervaring. De ervaring die ik ook had bij Mulholland Dr. Dus ik verwacht bij een herkijkbeurt dat ik de film beter kan waarderen. Voor nu is het gevoelsmatig een totaal onbegrijpelijke film die behoorlijk traag aanvoelt.

Ex Drummer (2007)

4,0
Het blijft een wonder boven wonder dat ik mijn eigen buurlanden boven mijn eigenland beschouw qua Cinema. Ook in Ex-drummer heb ik in tijden niet zo uitbundig tot kramp in me buik toe moeten lachen. Regelmatig hoorde ik alleen mijn eigen lach door de zaal schallen en keek ik daarna een beetje rond omdat de rest zo stil was maar dat was scheen alhoewel ik een paar keer werd gecorrigeerd door me kameraad door mijn uitbundige lach maar dat mocht de pret niet drukken. En dan de mensen die verkeerd hadden gekeken in het programmaboekje en dachten dat ze naar ‘’Alles is liefde’’ gingen. Magnifiek!

Van te voren werd ik gewaarschuwd dat dit niets voor mij was maar ze hadden het alweer bij het verkeerde eind. Het is misschien nog wel de beste combinatie te noemen tussen The Cook the Thief His Wife & Her Lover en C'est arrivé près de chez vous en een snufje Choper maar dan nog is de film tot het extreme toe ultra smerig, bot, barbaars, grof en naar mijn mening revolutiecinema. Ben zelf nog aan het twijfelen of hier een boodschap in moest zitten of naderhand vanwege de hype een zogenaamde dubbele bodem erin verwerkt werd. Het verhaal is zo simpel gehouden om de platte humor van de bovenste plank te presenteren. Het boek van Brusselmans heb ik niet gelezen en zal dat ook nooit doen waarschijnlijk.

Ik wist van te voren eigenlijk niets van de film en dat wou ik ook zo houden. Maar ik hoopte dat de film toch iets meer diepgang kon verwachten maar dit was gelukkig niet van de orde en de hele 90 minuten werd de film in handen gehouden door zijn banale humor. En tja toen dat kind doodging kwam ik helemaal niet meer bij. Het zogenaamde opgewekte sentimentele verdween achter de zon omdat de vader weer eens gek tekeer ging. Heerlijk dat het verhaal ook totaal met een grijs, grauw en uitzichtloos tintje werd verteld. Buiten de mooie locatie, sterke uitbundige karakters, gedurfd gefilmd, het taaltje en natuurlijk boven alles die overdreven reactie op alles maakt de film zo dat het nu al de mooiste bioscoopervaring was in tijden. Daar kan een Inland Empire maar net tegen op.

Om Ex Drummer in één zin uit te leggen is dit misschien naar mijn mening de beste, platte onzin in een esthetisch jasje dat totaal geen grenzen kent maar over grenzen gaat.