menu

Hier kun je zien welke berichten Verhoeven als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dah (2002)

Alternatieve titel: Ten

3,5
Zelden zo'n eenvoudige film gezien als Ten. Het is een opmerkelijk portret van een Iraanse vrouw die mensen vervoert in haar auto. In de passagiersstoel naast haar rijden om beurten verschillende vrouwen mee, en een aantal keer haar zoontje. Ondertussen bespreekt ze onderwerpen die in Iran ontzettend gevoelig liggen. Echtscheiding, seks, opvoeding, prostitutie, het dragen van een hoofddoek. De vrouw lijkt er geen last van te hebben en geeft de meeste vrouwen dan ook tips om uit hun sleur van hun leven (c.q huwelijk) te komen. Iraanse vrouwen lijken door de dominante mannenmaatschappij niet verder te komen dan het aanrecht...

Dit alles is super-eenvoudig op digitale video opgenomen. De camera is bevestigd op de dashboard en zo wisselt de regisseur steeds twee shots af. Eén shot van de chauffeuse en één shot van de passagier. Shot en tegenshot. Eenvoudig maar ontzettend effectief.

Door deze aanpak komt alles ontzettend realistische over. Van het ''acteerwerk'' tot aan de omgeving (auto's en mensen). Ik zou bijna spreken van een documentaire maar het is dat Abbas Kiarostami op kleine momenten in de gesprekken monteert. Zoals in het eerste gesprek tussen moeder en zoon.

Abbas Kiarostami bewaard trouwens tot op het laatst nog een heftige twist waar hij de kijker nog laat ontroeren. Ten is een simpel maar doeltreffend pleidooi voor de (Iraanse) vrouw.

Day the Earth Stood Still, The (2008)

3,5
Wat mij vooral interesseert aan deze (vrije) remake is het feit dat de film refereert naar de Apocalyps. Dat we uiteindelijk in bekering moeten komen mag duidelijk zijn. Dat we ons ook bewust moeten worden van de wereld en hoe je daar instaat, mag ook duidelijk zijn. Toch krijgt deze film alleen maar vernietigende recensies. Komt het omdat de film niet aanslaat omdat er gesuggereerd wordt dat we te maken hebben met clichés. Of komt het omdat de producenten de film in het verkeerde daglicht stelde. Als een soort van hersenloos vermaak. Ik denk het laatste.

Wat mij intrigeerde was de keuze van de regisseur. Scott Derrickson die zelf Christelijk is maakte al eerder The Exorcism of Emily Rose. Ook een film die verkeerd ontvangen is door het (grote) publiek. Men verwachtte een horror maar kreeg dat uiteindelijk niet. De film werd bij mij lovend ontvangen omdat het gegeven me aansprak. Een film die het exorcisme wil brengen zoals het is. Zoals het gebeurt in de wereld. Dus niet zoals bij de vermaakhorror The Exorcist. Wat The Exorcism of Emily Rose daarom zo afschuwelijk goed maakt is de duivelsuitdrijving, de impact van de persoon en de omgeving. Ik ben denk ook één van de weinig die behoorlijk uitkijkt naar Paradise Lost

Hoewel de film voor mij niet duister genoeg is wordt de overheid van Amerika wel sterk geportretteerd. Meteen in de aanval zonder ook maar logisch na te denken wat het buitenaardse wezen hier komt doen. Een cliché kun je het noemen maar ik stel dat als er echt ooit een invasie komt en dat vind plaats in Amerika, dan zal er zo gehandeld worden. Interessant is ook het feit dat we hier gewoon niet te maken hebben met vermaak. Want waar zijn die bombastische actiescènes, de gelikte computereffecten of dosis humor.

Natuurlijk zijn er gelikte (actie)scènes denk bijvoorbeeld aan de insectenplaag, letterlijk gerefereerd uit de Bijbel, maar die staan ten al tijden in dienst van het gegeven.

Het moge duidelijk zijn dat we hier te maken hebben met een film die probeert de gedragsverandering in kaart te stellen. We moeten ons bewust worden in wat voor wereld we leven, wat de consequenties zijn van onze daden. En precies daarom moet het buitenaardse wezen in Amerika landen.

Ddongpari (2009)

Alternatieve titel: Breathless

4,0
Onbegrijpelijk wat mensen soms bij een film verwachten. Bij deze film liepen er zeker een stuk of honderd mensen weg en nu overdrijf ik niet. Het is niet alleen onfatsoenlijk tegenover het publiek, maar ook tegenover de regisseur, actrice en cameraman die erbij aanwezig waren.

De film zelf viel niet tegen en maakte toch wel behoorlijk wat in me los. Ik moest me echt verdedigen naderhand tegen mijn kameraden die de film gewoonweg niet origineel vonden en in herhaling vallend vonden. Tja, dat vind ik toch wel drogredenen, vooral omdat meer dan de helft van de films die tegenwoordig gemaakt zijn al niet meer origineel te noemen zijn. Daarbij is de hoofdpersoon zorgvuldig uitgewerkt, want je kunt de karakterontwikkeling die hij doormaakt nooit onrealistisch noemen.

Ik-june Yang speelt een afperser die hardhandig het geld uit de schuldenaren haalt. Hij heeft een moeilijke jeugd achter de rug en hij kan het zichzelf nog steeds niet vergeven dat hij nooit ingegrepen heeft toen zijn moeder en zus gruwelijk vermoord werden door zijn pa. Door de hoeveelheid smerigheid die hij thuis meemaakte is hij geworden als zijn pa. Hij is niet blij met zijn leven en geeft altijd anderen de schuld. En als het even kan scheldt hij iedere voorbijganger de huid vol. Zo vader zo zoon, zou je bijna zeggen. En hoe kom je dan uit die vicieuze geweldscirkel die je hele leven in handen heeft?

Door een schoolmeisje bijvoorbeeld. Dat schoolmeisje komt hij toevallig tegen, of is het toch lot, en hij spuugt haar in het gezicht. Waar normaal niemand iets durft terug te zeggen, zet zij een grote bek tegen hem op. En heel langzaam ontstaat er een band tussen de twee, wat vooral komt omdat hij in haar zichzelf ziet. Ze wordt ook vernederd door haar pa en haar broer loopt ook al stiekem mee in het criminele circuit. De film verloopt vervolgens heel langzaam naar een adembenemend slot waarin de hoofdpersoon zijn eigen gecreëerde vijanden tegen het lijf loopt. Kan dat goed aflopen?

Dat het een snoeiharde gangsterfilm is geworden ben ik blij om, want ik geloof daadwerkelijk dat mensen zo met elkaar omgaan. En zeker in een (explosieve) cultuur als in Azië. ''Breathless'' is, als je daadwerkelijk mee gaat voelen met de hoofdpersoon, meer dan twee uur lang een ademloze zit. En het is zeker geen ver van het bed show, want hoe vaak horen wij in Nederland ook niet in het nieuws dat een gezinslid zijn complete gezin heeft uitgemoord? Daarbij vond ik het rauwe, impulsieve en schokkende camerawerk zeer goed passen bij het karakter van de film. Hij is zelf ook zo barbaars en impulsief als de camera. Een film die niet voor niets de Tiger Award won. En ik denk dat we van deze regisseur, scenarist, acteur en producent nog veel gaan horen.

De Battre Mon Cœur S'est Arrêté (2005)

Alternatieve titel: The Beat That My Heart Skipped

3,5
Van de Franse regisseur Jacques Audiard had ik al eerder Sur Mes Lèvres gezien en die beviel me goed. Het werd tijd voor The Beat That My Heart Skipped. In deze film krijgen we het leven van Tom te zien die zijn geld verdient met dubieuze huizenhandel. Hij doet alles om de panden voor een schijntje op te kopen van ratten los te laten tot aan hardhandig kraken van panden. Totdat hij op een dag de impresario tegenkomt van zijn overleden moeder, die concertpianiste was. Hij beseft zich meteen dat hij ooit musicus wou worden en alsnog probeert hij de droom te verwezenlijken. Tussendoor zien we ook nog de moeilijke relatie met zijn vader die in hetzelfde soort straatje handelt. Hij probeert zijn oude leven van zich af te gooien om zijn ambities waar te maken. Zal het hem lukken?

De film begint heel rustig en de camera observeert het leven van Tom, hij zit dan ook bijna in elk shot/scène. Stukje je bij beetje krijg je steeds meer te zien van het leven van Tom. Vooral zijn manier van leven, hoe hij met mensen omgaat, en zijn relatie tot zijn vader komt sterk naar voren. Tom wordt uiterst sterk vertolkt door Romain Duris. De andere karakters hoeven trouwens niet voor hem onder te doen want die zijn stuk voor stuk zeer treffend. Buiten het acteerwerk valt op dat de muziek bijna een personage op zichzelf is. De muziek is veelzijdig en geeft de innerlijke conflicten van Tom aan. Frustraties op het werk, conflicten met zijn vader en grote faalangst zorgen voor een gevoelige film die geuit wordt door de meest simpele dingen. Denk aan het appartement van de Chinese pianolerares waar niet gesproken wordt maar veel gezegd wordt in beelden. De film is dan ook een uiterst sterke karakterstudie dat neigt tot perfectie.

Dead or Alive 2: Tôbôsha (2000)

Alternatieve titel: Dead or Alive 2: Birds

2,5
Naar het behoorlijk teleurstellende eerste deel ging ik heel slapjes het vervolg zien. Met geen verwachtingen vond ik dit een tikkeltje beter dan het origineel. Maar het is dan ook totaal niet te vergelijken. Het verhaal is anders en daarmee veel beter uitgewerkt. Miike creëert niet alleen een band met de personages maar ook met het publiek en zorgt tevens voor de nodige komische noten. Maar helaas trekt hij dat niet de hele film door en valt hij weer terug op chaotische shoot-outs die niet te volgen zijn. Tussen de scènes door kregen we ook nog een steeds terugkerend subkopje te zien met de tekst: 'where are you going'. Het zal wel een (symbolische) reden hebben maar vraag me niet welke, daarvoor was ik de draad alweer zoek. Deeltje drie zie ik ooit wel eens…

Dead or Alive: Hanzaisha (1999)

Alternatieve titel: Dead or Alive

2,0
Alweer een teleurstellend product van Takashi Miike. Dit keer vond ik het zo chaotisch, vooral de beginmontage, dat ik geen moment betrokken was bij de film. Het is bij vlagen een behoorlijk energieke film denk bijvoorbeeld eens aan die eindscène waar geen touw aan vast te knopen is. Veelal over-the-top, maar het kwam bij niet echt over als humorvol. Verder vond ik sommige scènes echt heel smerig en totaal overbodig. Denk aan de hond-neukt-vrouw-scène. Al met al geen film voor mij en de drang om meer te zien van Miike wordt steeds minder en minder.

Deep Blue Sea, The (2011)

2,0
De één ervaart The Deep Blue Sea als een prettige instapper in het werk van Terence Davies en een ander - ondergetekende - is blij dat dit niet zijn eerste was. In thematiek en aankleding deed het me denken aan Brief Encounter (David Lean) en in beeldtaal Far from Heaven (Todd Haynes) en Fa yeung nin wa / In The Mood For Love (Wong Kar Wai). Maar waarschijnlijk mis ik nog een aantal essentiële vergelijkingen / associaties zoals het werk van Douglas Sirk maar daarvan heb ik nog niets gezien.

Kort maar krachtig gezegd heb ik een heel makkelijk verklaarbaar probleem en dat is de algehele look van de film. Het vreselijke gebruik van strijklicht. Hetzelfde geldt voor Robert Redford's The Conspirator. Het leidt teveel af. Het is te artificieel. Te gekunsteld. En ik vond actrice Rachel Weisz ook niet in het geheel passen tussen al die onbekende en daardoor een stuk authentiekere hoofden. Zie haar liever in films als The Bourne Legacy.

Délicatesse, La (2011)

Alternatieve titel: Delicacy

3,5
Op het eerste gezicht een standaard Franse romantische (tragi)komedie waar Audrey Tautou de vrouw speelt met liefdesverdriet maar na een half uur komt er een mysterieuze man in het spel. De regisseurs David Foenkinos en Stéphane Foenkinos balanceren vervolgens ergens tussen werkelijkheid en een sprookje - hedendaags Beauty and the Beast - in waardoor La Délicatesse alsnog de nodige diepgang krijgt. Onverwachts een erg leuke film mede door de ingetogen rol van François Damiens.

Départ, Le (1967)

Alternatieve titel: Start

3,0
Tijdens het kijken van ''Le Départ'' viel me de hoeveelheid overeenkomsten op die de film heeft met ''À bout de souffle'': de manier waarop de hoofdpersoon in het leven staat, hoe hij met vrouwen omgaat en hoe hij die ook nog weet te paaien voor een hotelkamertje. Daarbij speelt Jean-Pierre Léaud met een zekere soepelheid, waarbij je vooral moet opletten hoe hij met zijn vingers langs zijn mond gaat. Hij lijkt als twee druppels water op het karakter dat Jean-Paul Belmondo speelt in ''À bout de souffle''. Is dat een probleem? Nee hoor, want nergens ervoer ik het als een geforceerd na-apen van een klassieker. Het is eerder een eerbetoon op de filmstroming Nouvelle Vague.

Er zit trouwens ook een heel uidagende scène in die ver voor zijn tijd is en die laat zien hoe goed Jerzy Skolimowski weet om te gaan met censuur. De hoofdpersoon, het 19-jarige kappershulpje Marc, verleidt een rijpere dame die hem in haar auto dan weer tot een hoogtepunt weet te brengen door een blowjob. Hoewel je het niet ziet gebeuren, hoor je het door de Jazzmuziek en de mimiek in het gezicht van Marc. Ontzettend inventief!

DeUsynlige (2008)

Alternatieve titel: Troubled Water

2,5
Psychologisch drama over Jan Thomas die na acht jaar gevangenis vrijkomt en een nieuw leven opbouwt totdat iemand hem herkent als de moordenaar van haar zoon.

Toen ik een tijdje terug de film Troubled Water zag kon ik mijn ogen niet geloven hoe Erik Poppe (regisseur) omging met een vrouwelijk pastoor. Het gaat om het personage Anna. Zij is de alleenstaande moeder van Jens die in Jan Thomas een zachtaardige en getalenteerde jongeman ziet. Ik vraag me af waarom Erik Poppe zo gemakkelijk met dit personage omgaat? Niet alleen heeft ze binnen enkele dagen een platonische relatie met Jan Thomas maar ze weet ook totaal geen houding aan te nemen tegenover hem. Alsof dit personage alleen is gekozen om de thematiek (schuld en boete) van de film wat makkelijker uit te spelen.

Daarbij moet je wel weten dat het vrij normaal is dat in de Lutherse Kerk vrouwen pastoors kunnen worden. In Scandinavië is de Lutherse Kerk de staatskerk. Vanuit dat oogpunt is de keuze makkelijk gemaakt om niet alleen de thematiek maar ook de basis van het verhaal uit te werken. Want zonder vrouwelijk pastoor geen thematiek, geen diepgang en geen kind die je nodig hebt om de finale uit te bouwen voor de kijker. Oftewel ik accepteer dit geesteloos niet uitgebouwde karakter.

Buiten dat vreemde karakter om is de opbouw van de film wat vreemd te noemen. Naar een climax dat binnen het uur wordt uitgespeeld krijgen we opeens de tegenpartij te zien. Eerst krijgen we Jan Thomas te zien die een leven probeert op te bouwen en vervolgens naar een uur krijgen we Agnes, een lerares, te zien die net een schoolreisje onderneemt naar de kerk. Ze herkent Jan Thomas als de jongen die veroordeeld is voor het vermoorden van haar zoon. En vanuit daar gooit Erik Poppe het perspectief om en beginnen we opnieuw. Jammer, want ik zat daar namelijk niet meer op te wachten. Omdat het in mijn ogen geen nieuw perspectief opbracht. Door dat nieuwe perspectief begonnen we weer van voor af aan en werd er eigenlijk de laatste beetjes dat we als kijker nog niet weten aan elkaar geplakt. Een uitgekauwd scenario en dat voor een arthouse film.

Het langverwachte einde is nogal hilarische te noemen. Omdat hetzelfde lijkt te gebeuren maar dan met het kind van Anna. Tussendoor zie je hoe Jan Thomas en Agnes over de grond aan het rollen zijn. Ik kon mezelf dan ook niet bedwingen en schoot in de lach.

Pluspunten zitten hem vooral in de cinematografie en muziek. Het gebruik van het kerkorgel deed af en toe Hemels aan maar vooral de cinematografie vond ik fascinerend omdat de beelden die je af en toe te zien krijgt nogal vertroebeld over komen. Daardoor krijgt de titel van de film iets meer diepgang dan je op het eerste gezicht zou denken.

Al met al ben ik blij dat Erik Poppe eindelijk ontdekt is in Nederland. Hopelijk worden eerder gemaakte films, Schpaaa (1998 ) en Hawaii, Oslo (2004), ook uitgebracht in Nederland zodat iedereen tevreden is.

Disgrace (2008)

4,0
Een complexe film die laat zien dat er niet zoiets bestaat als een eenduidig antwoord op (seksueel) geweld of racisme. In mijn opinie is het niet alleen een bespiegeling over de recente apartheid van Zuid-Afrika en hoe de mensen daarmee omgaan maar ook over het beest dat in ieder mens zit. Dit beest wordt tentoongesteld door het ongelofelijk sterke spel van John Malkovich. Daardoor is het een verontrustende film die vol zit met moreel drijfzand en aanzet tot nadenken en (filosofische) discussies. Een herkijk beurt is essentieel om alle complexe gebeurtenissen en de relaties onderling in verband te leggen met de thematiek en de symboliek van de film.

District 9 (2009)

4,5
Dat die buitenaardse wezens een metafoor zijn voor de apartheid in Zuid-Afrika dat wordt ons redelijk duidelijk gemaakt. Maar wat nu als die buitenaardse wezens een metafoor zijn voor wat de Joden ondergingen in de Tweede Wereldoorlog? Ze worden niet alleen gediscrimineerd maar worden ook misbruikt en vervolgens weggestopt in de slobbenwijken die speciaal voor hen gemaakt zijn. Ze komen over als onderkruipsels die niets waard zijn en vooral een hinderlijk ras zijn in deze maatschappij. We hebben ze niet nodig. En dus na zo’n twintig jaar vertoefd te hebben in de sloppenwijken mogen ze vervolgens plaats nemen in een concentratiekamp. Het leek wel alsof de komst van de buitenaardse wezens totaal geen impact had op de rest van de (wereld)bevolking.

Zo lijkt Wikus Van De Merwe wel heel erg veel op Adolf Hitler (snor en een bewuste scheiding in het haar) die anno nu zelfs persoonlijk langs de deuren gaat om de buitenaardse wezens, zo vriendelijk als hij kan, naar de concentratiekampen toe te verwijzen. Of als het zoontje van Piet Smit Wikus Van De Merwe binnen ziet komen en denkt dat hij verstoppertje wil spelen. Ik had meteen een déjà vu moment naar La vita è bella. Vader die zoonlief iets bijbrengt dat de Duitsers allemaal verstoppertje willen spelen. Het is een klein moment en met het knipperen van je oogleden zo voorbij. Toch vond ik wel een typisch moment. En zo lijkt de film te ontpoppen met een satirische inslag die ons een spiegel voorhoudt. Dat niet eens zo verkeerd smaakt…

Dit alles wordt verteld in een soort van satirische mockumentary. Die zich naar verloop van tijd in een normale vertelstructuur over laat gaan om weer te eindigen in een mockumentary. Een oplettende kijker ziet bijvoorbeeld dat Neil Blomkamp in de laatste akte gebruik maakt van veel point-of-view shots (vanuit de hoofdpersoon en het leger). Waar je dus eerst achtergrondinformatie krijgt door nieuwslezers, getuigenissen van Wikus Van De Merwe, collega’s en inwoners van Johannesburg ontpopt de film zich vervolgens als een soort van gelaagde first-person shooter. Je wordt door de mockumentary-stijl al midden in de film gezet maar omdat Neil Blomkamp vervolgens Wikus Van De Merwe in een antiheld situatie plaats krijgt de film meer actiesequenties. Die je dus te zien krijgt door de point-of-view shots. Dus eerst belangrijke informatie om de geloofwaardigheid te verhogen om vervolgens over te stappen naar een normale vertelstructuur die je letterlijk in de film zet. In mijn ogen behoorlijk inventief opgelost.

Ook het einde dat bewust gekozen is als een open einde waar de buitenaardse wezens zich in grote getallen blijven groeien maar niet weten waar ze naartoe moeten vond ik wel toepasselijk voor het probleem dat de Joden hadden naar de Tweede Oorlog. De vraag heerste toen onder de Joden waar moeten wij naartoe? Waar worden wij niet achtervolgd en kunnen we leven zoals we willen leven.

Ligt het aan mij en zie ik dus spoken of zijn er nog meer mensen die dit kunnen bevestigen?

Dolce e l'Amaro, Il (2007)

Alternatieve titel: The Sweet and the Bitter

3,0
Aardige maar niet altijd boeiende film. De film gaat over twintig jaar uit het dagelijkse leven van een Maffioso. De titel van de film slaat op de reis door het zoete en bittere bestaan van de hoofdpersoon die een foute keuze gemaakt heeft. Hoewel het allemaal heel leuk begint en genoeg humor in zich heeft strand het helaas in teveel nevenverhalen. Daarbij is het script niet helemaal fatsoenlijk uitgewerkt en zitten vooral naar het einde toe teveel plotgaten in de film. Gelukkig wordt er redelijk in geacteerd en vond ik de muziek ook wel wat hebben. Toch kon ik uit de film niet helemaal opmaken of het nu ging om een zuivere komedie of een drama. Al met al hink ik op twee benen en ziet de poster van de film er beter uit dan de film zelf.

Dominion: Prequel to The Exorcist (2005)

Alternatieve titel: Exorcist: The Original Prequel

2,0
Is dit nou de versie die gecanceld werd of is dat ''Exorcist: The Beginning''? Het komt erop neer dat ik ze beiden gezien heb maar als ik nu terug kijk vond ik ''The beginning'' vermakelijker en ''Dominion'' een drol. Over het algemeen bouwt de film goed op, Stellan Skarsgård speelt Father Merrin overtuigend en trekt de hele film naar zich toe. Maar de rest van cast is niet eens noemswaardig te noemen. Billy Crawford en Antonie Kamerling speelden hun rol tenenkrommend slecht. Vooral Antonie Kamerling als sadistische klootzak kwam totaal niet overtuigend over. Als de regisseur eindelijk naar anderhalf uur film de registers open trekt verwacht je wel wat. Helaas krijgen we dan afschuwelijk slechte special effects te zien en matig einde. Als ik punten moet geven dan is het voor Stellan Skarsgård. Niks meer en niets minder.

Down Terrace (2009)

4,0
Down Terrace is het onofficiële antwoord op de eerste twee films van Guy Ritchie. Waar Guy Ritchie ophoudt, of zoals je het wilt noemen gewoon een tweedagsvlieg is, zorgt debutant Ben Wheatley voor sociaal realisme in combinatie met inktzwarte humor. En her en der een vleugje slapstick. Down Terrace moet je absoluut niet serieus nemen; integendeel: je moet vooral meegaan met de onzin die vader en zoon uitslaan op hun pad om wraak te nemen op degenen die hun in de gevangenis hebben gezet. Uiteindelijk legt het halve dorpje het lootje, inclusief zij zelf. De conclusie is dan ook dat je rustig de tijd moet nemen om je vijanden uit te schakelen, anders word je zelf uitgeschakeld. Een boodschap die ik alleen maar kan beamen.

Dreamers, The (2003)

3,0
Is alweer een lange tijd geleden dat ik me waagde aan een Bertolucci productie. Vond daarom dat ik in het nieuwe jaar goed moest beginnen. Dus met flinke verwachtingen ging ik The Dreamers zien toch vind ik de film minder geslaagd dan ik hoopte. Dat komt vooral door het tijdsbeeld wat wordt neergezet. De regisseur lijkt onder te gaan door eigen pretentieuze handelingen. Te denken valt bijvoorbeeld door de incestueuze relatie die er zo dicht op ligt. Helaas veel nonsens, er wordt behoorlijk wat afgepraat, er komt zelfs een tikkeltje filosofie in voor en de onderhuidse spanning die helemaal tot leven kwamen op het einde van de film zorgde niet voor de filmrit die ik gedachten had. De naïeve Amerikaan die op verschillende gebieden duidelijk een andere mening had kon in de laatste akte ervoor zorgen dat ik als kijker eindelijk dat intellectuele gesneuzel werd omgezet in daden en dat deed hij door weg te rennen in plaats van de confrontatie aan te gaan en duidelijk aan te geven dat hun kijk op de zaak fout was. Helaas de The Dreamers is een rustige film die voorbij trekt zonder ook maar impact te maken. De verwijzingen naar andere films was op zich wel geinig gedaan, kon er een aantal zelfs van zoals Scarface en onlangs gezien À Bout de Souffle. Plus een prachtige Eva Green maakt de film nog net geen doodsmak.

Duel (1971)

3,0
Eerste speelfilm van Steven Spielberg. Normaal ben ik wel in voor een Steven Spielberg filmpje maar deze overtreft toch wel alles en iedereen. Met betrekking hoeveel vragen kan de kijker bij een hoofdpersoon stellen. Ik vond de film op sommige plekken saai, simpel en erg ongeloofwaardig. Bijvoorbeeld als Mann op het punt staat om voor een trein geduwd te worden. Hij blijft ''rustig'' in zijn auto zitten. Gelukkig is deze film dan wel stukken beter dan dat lelijke gedrocht van een Joy Ride. Al met al vond ik het debuut van Steven Spielberg wel wat tegen vallen. Hoewel het onderwerp angst voor verlies aan controle zeker weten heel sterk naar voren komt.