Hier kun je zien welke berichten Halcyon als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Abandoned, The (2006)

 
0
Eens met dutchtuga.

Het talent is er zeker, het komt er alleen niet altijd uit. Vooral verhaaltechnisch heeft Cerda nog een hoop te leren. Vooral naar het einde toe wordt de film nogal stuurloos. Dat valt, vermoed ik, deels te verklaren door het feit dat dit pas zijn eerste langspeelfilm is. Daarvoor hield hij zich bezig met kortfilms waarvan vooral Aftermath de moeite waard is. The Abandoned is dan wel een totaal ander project, maar de visuele flair is nog steeds aanwezig.

De film bevat enkele aardige vondsten die de horrorliefhebbers zeker zullen aanspreken, maar over het algemeen schiet de film op het vlak van "horror" toch wat te kort. Dit is volgens mij te wijten aan het script dat naar het einde toe te veel scènes nodig heeft om de clue uit te leggen waardoor spanning en tempo gefnuikt worden. De focus verschuift bovendien meer richting drama, wat op zich niet fout is, maar hier kwam het nogal onevenwichtig over.

Gelukkig is The Abandoned heel aangenaam om naar te kijken. Verantwoordelijk hiervoor zijn de vele mooie shots van het Russische woud en de interieurshots van het vervallen huis. Die piekfijn uitgemeten stilering lijkt wel inherent aan Spaanse cineasten, althans toch in het horrorgenre.
Ik had verder ook het gevoel dat dit een vrij persoonlijke film was, of dat Cerda er op zijn minst z'n hart en ziel heeft ingestoken. Dat merk je aan de dramatische ondertoon in het script; die geeft toch net wat meer elan aan de film, al mocht het iets beter gedoseerd worden.

Een gemiddelde film uiteindelijk, maar toch genoeg mooie dingen gezien om Cerda in de toekomst in de gaten te houden.

Abattoir (2016)

 
0
Een rommeltje. Eigenlijk is het script te groots en misschien zelfs te abstract om in een film van honderd minuten te gieten. Dat laat zich vooral merken in een zeer langdradige ontknoping waarin met veel te veel woorden de hoedanigheid van het "abattoir" wordt uitgelegd. Er wordt amper wat aan de verbeelding van de kijker overgelaten, in woord noch in beeld. Bovendien leunt de film op een paar wankele personages, neem bijvoorbeeld die irritante flik: een wandelend cliché en geen enkele toevoeging aan de plotontwikkelingen. Sommige beelden zijn weliswaar mooi om naar te kijken, erg sfeervol ook, maar toch kan je moeilijk spreken van een bepaalde toonzetting. Het lijkt alsof Bousman geen duidelijke visie had op het universum waarin hij Abattoir wilde laten afspelen, wat mogelijks te maken heeft met het feit dat dit een adaptatie is van een comic (niet gelezen trouwens), waar men toch iets minder begrensd is. Onevenwichtig, werd hieronder al gezegd, en dat is precies hoe ik het ook ervaar. Helaas overhellend naar de negatieve kant.

ABCs of Death, The (2012)

 
0
Zoals in de meeste anthologieën is ook in ABC’s of Death de kwaliteit uiteenlopend. Waar sommige regisseurs hun naam bevestigen (Ti West, Banjong Pisanthanakun), stellen anderen zwaar teleur (Adam Wingard). Voorts krijgen opkomende talenten de kans om hun kunnen te tonen, met wisselend succes.
Er zitten ontzettend inventieve en leuk gemaakte filmpjes tussen, maar anderzijds ook ongeïnspireerde filmpjes waar zelfs 5 minuten speelduur voor de regisseur te hoog gegrepen blijkt. Al is een kortfilm niet noodzakelijk gemakkelijker dan een langspeelfilm. Integendeel zou ik zeggen, want de grenzen waarbinnen een verhaal verteld en getoond moet worden zijn gewoon veel strakker.
Een pluspunt aan deze anthologie is dat de makers volledig carte blanche kregen, behalve dat ze zelf hun letter niet mochten kiezen. Dit komt de creativiteit absoluut ten goede, wat doorschemert in de culturele diversiteit van het project en het gebruik van verschillende media (waaronder stop-motion en animatie).
Tot mijn favorieten behoren –K, -L, -M, -N, -T, -W en –X.

Abre los Ojos (1997)

Alternatieve titel: Open Your Eyes

 
0
Anatolia schreef:
Film die pretendeert een mind fuck te zijn, maar die dat totaal niet is, alleen al om het feit dat het verhaal (met als het decor het zeer oninteressante leventje van een Spaanse rijkeluiszoon) in zijn geheel uitgelegd wordt in een niet bijster interessante eindscène.
Vond ik ook een erg pijnlijke "climax" inderdaad. Los daarvan beviel de film me wel redelijk goed. De remake Vanilla Sky had ik jaren geleden al gezien, maar daar herinner ik me niet meer zoveel van. Het leek me dan ook de geschikte gelegenheid om alles nog eens op te frissen met het origineel.

Een echte topper is dit niet, maar tot op zekere hoogte is het scenario wel goed uitgewerkt. De film geeft aan de hand van kleine, subtiele hints een boeiende kijk op de wisselwerking tussen dromen en werkelijkheid. De personages en hun onderlinge verhoudingen zijn dan weer wat minder interessant. Een beetje stereotiep zeg maar en daardoor nogal ongeloofwaardig. Maar toch blijft Abre Los Ojos lange tijd onderhoudend omdat je als kijker in spanning wordt gehouden over de ware toedracht van het verhaal. Alleen spijtig dat je dan iets te nadrukkelijk met de neus op de feiten wordt gedrukt in een allesverklarend slotakkoord dat meteen alle mysterie wegneemt.

Absentia (2011)

 
0
Ingetogen low-budget horrorfilm die het vooral van de suggestie moet hebben. Het mag duidelijk zijn dat de makers dit spel goed beheersen en een groot deel van de gruwelen aan de verbeelding van de kijker overlaten. Er wordt wel een tipje van de sluier opgelicht, maar daar blijft het (gelukkig) bij. De shots van en in de tunnel zijn hierin van cruciaal belang: duister en onheilspellend. Maar ook de vertolkingen (met name van beide zussen) zijn meer dan degelijk. Als je daarenboven nog eens een origineel uitgangspunt voorgeschoteld krijgt, heb je als horrorfan niet te klagen. Dit soort films mogen ze meer maken!

Abyss, The (1989)

Alternatieve titel: Afgrond

 
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Ik zit ongeveer op dezelfde lijn als dutchtuga. Zelfde principe als Aliens, gewoon een andere setting en andere personages. Over het algemeen heb ik wel kunnen genieten van deze film, die vooral op visueel vlak een grote indruk op me naliet. Nog nooit heb ik zo'n mooie en ontroerende interpretatie van buitenaards leven gezien.
Het laatste halfuur van de film, dat doorspekt is met zeemzoete maatschappijkritiek en een typische anti-geweldmoraal, verpest echter nagenoeg heel de film op inhoudelijk vlak. En ook op visueel vlak was de laatste scène er echt teveel aan. Spijtig, want dit had een topper kunnen zijn.

Accepted (2006)

 
0
Erg grappige komedie met veel typetjes die elk hun steentje bijdragen aan de hilariteit. Het idee van enkele misfits die het ver weten te schoppen op hun eigenwijze manier is op zich vertederend, maar in deze vorm ook enorm lachwekkend. De timing van de grappen in combinatie met het talent van de acteurs is het succes van de film. Ook voor de moraal kan ik wel sympathie opbrengen. Dit is wat mij betreft het betere werk in het genre.

Acolytes (2008)

 
0
Australische horror zit in de lift. De films worden nog niet met karrenvrachten op de markt gedumpt, maar ze zijn toch al goed zichtbaar in de jungle van talloze genrefilms. Ze worden bovendien zelfs gesubsidieerd in eigen land en dat is meer dan wat de laatste decennia het geval was. Maar goed, over de film zelf dan.

Acolytes slaat duidelijk een andere weg in dan de standaard publiekshorror van de laatste jaren, wat op zich lovenswaardig te noemen is, op voorwaarde dat de nobele intenties goed naar beeld worden vertaald. Helaas schort het bij die voorwaarde. Want hoewel het eerste uur van de film erg knap verteld wordt en kan bogen op een onderhuidse spanning, verzandt hij na de "twist" in datgene wat de makers trachtten te vermijden: een huizenhoog cliché.

Het leuke aan Acolytes is wat ik ervoer als het Paranoid-gevoel, doelend op die rustieke, desolate sfeer die ook in Van Sants tienerfilm zo goed tot uiting kwam. Een ander type film natuurlijk, maar qua look&feel liggen beide niet ver uit elkaar. Op audiovisueel vlak bij vlagen erg knap dus. Vooral die beklemmende shots in dat donkere bos zorgen voor een luguber tintje. Echter, soms vergaloppeert de regisseur van dienst zich ook wel eens aan een visuele poespas die best achterwege bleef, aangezien de functionaliteit ervan zoek was.

Achteraf bekeken blijf ik met gemengde gevoelens achter, aangezien het uitgangspunt en de vakkundige regie veelbelovend waren en aanvankelijk ook brachten wat ik ervan verwachtte, maar wanneer het er écht op aankwam het verzuimden om het af te maken.

Afflicted (2013)

Alternatieve titel: Ends of the Earth

 
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Nee, dit is niet de manier om een klassiek horroricoon als de vampier nieuw leven in te blazen. Op papier is het uitgangspunt geeneens slecht, integendeel. Het probleem situeert zich echter bij beide hoofdacteurs en de belabberde regie. Om te beginnen is de dynamiek tussen Clif en Derek volstrekt ongeloofwaardig en daarom al snel irritant. De regie lijkt bovendien enkel op effectbejag te focussen. Door het gebrek aan rustpunten is van een spanningsboog nooit sprake. Het lijkt alsof alles aan sneltreinvaart voorbij dendert en in dit geval is dat een minpunt, want als kijker krijg je nooit te weten hoe Derek zich voelt bij zijn nieuwe conditie. Hemzelf lijkt het ook allemaal weinig te kunnen schelen, wat het natuurlijk niet gemakkelijk maakt om je in te leven. Er wordt slechts aandacht besteed aan de fysieke kant van de transformatie en dat resulteert in een oppervlakkige aanpak die misschien wel spectaculair oogt, maar uiteindelijk een lege huls blijkt.

Africa Addio (1966)

Alternatieve titel: Africa Blood and Guts

 
0
Wat een overdonderend stukje film zeg!
Het leuke is dat ik voor de volle 100% op dezelfde golflengte zit als Kabukiman.
Deze film is helemaal geen ordinaire horror- of exploitationfilm in de stijl van Faces en Traces, maar simpelweg een beenharde aanklacht tegen de koloniale geschiedenis van het Westen. De titel verwoordt het uitstekend: vaarwel het idyllische en paradijselijke Afrika. Het is dan ook een regelrechte schande dat van deze geweldige doch hartverscheurende documentaire een verknipte versie is gelanceerd die zich puur concentreerde op schokkend beeldmateriaal en alle politieke context achterwege liet. En net die context is hetgeen van deze documentaire een werkelijk juweeltje en een must see maakt, zeker voor zij die, net zoals ik, inwoner zijn van een land met zo’n dubieuze en betreurenswaardige koloniale geschiedenis.

En natuurlijk is deze documentaire schokkend. Maar dat was de realiteit ook! Laten we dat toch niet vergeten. De makers, die ik volledig het voordeel van de twijfel gun in hun twist met de autoriteiten en de diverse filmpers, schetsen een beeld van verschillende landen die op het punt staan hun koloniale heersers te verdrijven en het heft in eigen handen te nemen. Maar door de situatie waarmee ze zijn opgezadeld lukt dit amper. Of zoals het in de film gezegd werd: Colonists behaved as nurses over the African countries. And now, when their babies need them the most, they’re leaving.

Congo, Zuid-Afrika, Kenya, Zanzibar, Rwanda, … allemaal komen ze aan de beurt en als kijker krijg je authentieke beelden te zien van wat de hardste en zwartste feiten zijn uit de Afrikaanse geschiedenis. Onschuldige beesten die worden afgemaakt door rijke blanken die tegenover hun collega’s willen pronken met een foto van zichzelf met een dode olifant. Leeuwen en zebra’s die genadeloos opgejaagd worden voor hun huid. Massa’s nijlpaarden die wekelijks gedood worden voor hun vlees en hun ongeboren foetussen. Continue raciale slachtpartijen tussen blanken, zwarten, arabieren, kinderen, rebellen, … En ga zo maar door.

Ik ben niet te beroerd om toe te geven dat ik meer dan eens heb gehuild als een klein kind bij deze film. Vooral de scène waar een zebrajong van enkele weken letterlijk staat te huilen bij het kadaver van haar doodgeschoten moeder heeft me zodanig gegrepen dat ik me niet meer kon bedwingen.
Ik heb onlangs nog een artikel gelezen over hoe de mens zijn aarde, zijn godsgeschenk, naar de verdommenis helpt met zijn egoïsme en Africa Addio bewijst nog maar eens dat, hoe idealistisch deze stelling ook moge klinken, ze in se een gitzwarte waarheid is waar wij ons allemaal schuldig aan maken.

Het probleem van deze documentaire is haar reputatie. Vaak circuleren de Mondo-films van Jacopetti en Prosperi in het horrorcircuit waar ze enkel de lusten van diehard gorehounds moeten botvieren. En toegegeven, dit is ook de manier waarop ik deze documentaires heb leren kennen, maar de Mondo-reeks is zoveel meer dan de voorloper van de Italiaanse cannibalflick. Het is een oprechte, en met momenten ook erg poëtische, aanklacht van enkele filmmakers die met gevaar voor eigen leven een problematiek kenbaar willen maken aan de hele wereld. En als je dan ziet dat dit alles gecensureerd, verbannen en losgerukt is uit z’n politieke context, dan besef je pas goed dat de makers overschot van gelijk hebben. Met Africa Addio is nog maar eens bewezen dat wanneer zulke wandaden zich voordoen, de wereld z’n ogen sluit en doet alsof er niets aan de hand is. Maar feit is dat wij westerlingen voor een groot stuk verantwoordelijk zijn voor de teloorgang van wat ooit een prachtig continent was. Met onze bemoeienissen hebben wij de Afrikanen alles afgepakt wat hen lief was. En als je dan nu ziet dat raciale conflicten in Zuid-Afrika of de Hutu-Tutsi kwestie in Rwanda slechts recente geschiedenis zijn, en dat het westerse safari-toerisme in Kenya en Congo de dierenmishandeling in stand houdt, dan weet je dat er nog niets veranderd is.

En dan denk ik samen met de makers van deze documentaire: For God’s sake, leave Africa to the Africans!

After Hours (1985)

 
0
Deze film werd me aangeraden door dutchtuga die After Hours zijn eeuwige nr. 11 film noemde: geniaal, maar net niet geniaal genoeg voor een top 10 plaats. Welnu, hij weet als geen ander waar mijn filmsmaak ligt, want After Hours is weer echt zo'n film waar ik van genoten heb en waar ik zeker in de toekomst nog meer plezier aan zal beleven. Ik plaats hem zo'n beetje in dezelfde lijn als een Big Lebowski, een heerlijke relaxfilm die je kijkt als je geen fuck te doen hebt en die bij elke kijkbeurt groeit omdat je er steeds nieuwe dingen in ontdekt.

Voorlopig vind ik hem nog niet van die orde dat ik hem onder mijn favoriete films aller tijden schaar, al heb ik me echt wel kostelijk geamuseerd. De manier waarop Scorcese je van het ene personage naar het andere en van de ene situatie in de andere brengt is gewoon puur entertainment. Als kijker deel je de nieuwsgierigheid van het hoofdpersonage dat zich tegen z'n gewoonte in in een avontuurtje gooit. Het begint allemaal vrij onschuldig en het kabbelt maar wat voort, maar uiteindelijk mondt het allemaal uit in pure waanzin. De absurditeiten beginnen zich op te stapelen en ik heb meer dan eens hardop moeten lachen om de ellende die het hoofdpersonage te beurt valt.

Maar vooralsnog vind ik het geen "perfecte" film, in die zin dat niet alle personages of situaties me even hard wisten te boeien. Maar dat is iets wat volgens mij nog kan groeien bij het meermaals kijken van de film. Dat is zeker geen excuus om de wat zwakkere elementen op een luie manier goed te praten, want ik geloof er namelijk oprecht in dat hoe meer je deze film kijkt, hoe onzinniger en dus beter hij wordt. Nu was het allemaal nog een beetje aftasten wat er ging gebeuren en zo...

Ik ben verre van een fan, maar dit keer ben ik toch vol lof over Scorcese, wiens impressie van New York by night de enige juiste is voor een film als deze. Ik vind After Hours in elk geval de beste film die ik van hem al gezien heb. Bij deze: bedankt duchtuga .

Ahí Va el Diablo (2012)

Alternatieve titel: Here Comes the Devil

 
0
De openingscène is mysterieus en intrigerend genoeg om de aandacht te trekken, maar het is eigenlijk een valse belofte omdat de getoonde gebeurtenis verder geen rol van betekenis speelt. Bogliano weet de schijn nog even op te houden met een vleugje mysterie, een rare snuiter die je in de achtergrond door het beeld ziet strompelen en twee kinderen die het soort gedrag vertonen waren een psychiater een vette kluif aan heeft. Helaas gaat de film daarna al vrij snel uit de bocht, te wijten aan een gebrekkige verteltechniek die voortvloeit uit een weinig indrukwekkend uitgangspunt. Het lijkt alsof er getracht werd een geheel te distilleren uit enkele onsamenhangende ideeën. Ook hier wordt trouwens weer een personage opgevoerd dat ons tijdens een welbepaalde scène vertelt hoe de vork in de steel zit, maar dan nog blijft het allemaal redelijk vaag. Bovendien faalt Ahí Va el Diablo als horrorfilm omdat hij nergens angst weet in te boezemen. Ongemakkelijk wordt het ook niet echt, aangezien wordt nagelaten de weinig koosjere relatie tussen broer en zus uit te buiten. En toch heb je op een of andere manier het gevoel dat hier veel meer in zat...

Akira (1988)

Alternatieve titel: アキラ

 
0
M'n eerste Japanse animatiefilm en hij is me toch wat tegengevallen. Heb zulke films altijd geschuwd omdat ik echt geen fan ben van animatiefilms. Uiteraard wil je als filmliefhebber overal een graantje van meepikken, vandaar deze "first trial".

Akira kon me eigenlijk weinig boeien omdat het verhaal zo cliché is als maar zijn kan. Misschien niet voor iedereen, maar voor mij in ieder geval wel. Heb waarschijnlijk teveel Marvel Comics gelezen. Zij die Jim Starlin (Infinity Saga - Thanos) kennen zullen wel snappen wat ik bedoel. Zoals Guyke een tijdje eerder al zei wil deze prent ook soms te groots zijn, wat bij mij voor meer verwarring dan verwondering zorgde. Dat Akira een onmiskenbare invloed heeft gehad op het genre neem ik graag aan, maar als je niet bepaald een fan bent van dit soort animatiefilms, koop je daar natuurlijk weinig voor.

Akira is zonder twijfel mooi getekend. Maar eigenlijk verwachtte ik dit ook wel, dus in die zin ook niet echt een verrassing. Wel was ik overdonderd door de prima geluidseffecten. Echt petje af. Enkel spijtig dat geluidseffecten alleen deze film niet kunnen redden.

Als ik de kans krijg ga ik Ghost in the Shell nog eens checken, maar als ook die tegenvalt vrees ik dat ik animatiefilms voortaan opnieuw links ga laten liggen.

Akumu Tantei (2006)

Alternatieve titel: Nightmare Detective

 
0
Een film zoals alleen Tsukamoto ze kan maken, denk ik dan. Het mag duidelijk zijn dat het scenario leentjebuur speelt bij A Nightmare on Elm Street, al is de uitwerking dermate anders dat het niet stoort. Sowieso wordt het ook een stuk neerslachtiger gebracht en dat komt de sfeer en spanningsboog ten goede. De ijskoude cinematografie versterkt het sombere karakter van deze prent en maakt de surrealistische scènes nog dat tikkeltje surrealistischer, en aldus enger. Close-ups, kille kleuren en de eigenzinnige manier waarop architectuur (flatgebouwen, nauwe tunneltjes) en personages (bedrukte gezichten) in beeld gebracht worden, zijn Tsukamoto’s handelsmerk. Hij zet het verhaal kracht bij met zijn beeldtaal. Minpunt is het uitleggerige einde, iets wat je ook terugziet in Haze en Vital. Soms is het beter om de beelden voor zich te laten spreken – dat doet hij immers perfect – en de interpretatie aan de kijker over te laten. Maar dat Nightmare Detective een stuk beter is dan de doorsnee J-horror, staat vast.

Alice in Wonderland (2010)

 
0
De laatste keer dat ik een film in 3D zag. Het is dat de 2D-versie Nederlands ingesproken was, anders was ik hem sowieso niet in 3D gaan zien. Al met al vind ik het effect en de hele ervaring flink overroepen. Daar komt nog bij dat zo'n bril een flink deel van de oorspronkelijke kleuren vervormt en dat is gewoon vervelend. Ik heb trouwens gelezen dat de film helemaal in 2D is opgenomen en pas achteraf via computertechnieken naar 3D is omgezet. James Cameron gelooft niet in die techniek, maar ik moet zeggen dat op dat vlak zijn Avatar nog niet half zo efficiënt was. Merk ik daar afgunst ten opzichte van Burton?

De film zelf was matig. Het verhaal kon me niet zoveel boeien. Te standaard, te braaf, te kinderachtig. Ik had liever een hele nare acidtrip gezien, iets waarmee ik het oorspronkelijke verhaal van Alice in Wonderland altijd associeerde. Spijtig dat Burton hier de mainstream opzoekt; dat is helaas niet aan mij besteed. Dan zie ik liever een regisseur als Lynch zich aan een project als dit wagen.

Op visueel vlak valt er heel wat te beleven. Het production design is naar goede gewoonte fantastisch. De kleuren zijn dat ook, mits je de film in de oorspronkelijke vorm ziet en niet door zo'n belachelijke bril. Burton slaagt er op een bepaalde manier dus wel in je mee te nemen in het sprookje, alleen had het zoals eerder gezegd veel naargeestiger en beklemmender gemoeten. Sommige personages/creaturen die hij laat opdraven zijn leuk, anderen dan weer totaal niet. Zoals dat van Crispin Glover, voegt weinig toe. Ik had hem veel liever in de rol van Mad Hatter gezien dan Depp, ook al deed die laatste het meer dan behoorlijk. Net zoals Carter die met haar dikke hoofdje constant dezelfde gekke oneliner spuit. Best grappig. Elfmans bombastische score ben ik al vergeten, een bewijs dat zijn composities alweer niet veel meer dan inwisselbare riedeltjes zijn.

Burton bevestigt zijn visueel talent, maar helaas ook zijn voorkeur voor melige dramatiek. Op naar de volgende.

Alien (1979)

 
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Onlangs nog eens uit de kast gehaald...

Alien staat te boek als een van de beste sci-fi/horrorfilms ooit losgelaten op het publiek. De uitmuntende, op visueel gebied haast onovertroffen Ridley Scott en de verzorgde cast met de destijds debuterende Weaver hebben ongetwijfeld bijgedragen tot het succes van deze film, maar laten we toch niet vergeten dat de échte helden achter dit spektakel de mensen van het designteam waren. En dan vooral Hans Rüdi Giger en Ron Cobb, want zij zijn verantwoordelijk voor de tot nog toe ongeëvenaarde look&feel van Alien. De surrealistische combinatie van Giger’s obscure, gothische ontwerpen (Alien) en Cobb’s futuristisch en architectonisch inzicht (Nostromo) geven een extra dimensie aan het begrip “monster movie”. Bij de opening kunnen we als kijker reeds een eerste keer van al deze eye-candy genieten wanneer de camera langzaam maar zeker en alles overschouwend door de eindeloze gangen en kamers van de Nostromo zweeft. Dat andere kunstwerk, de Alien, die met z’n biomechanisch uiterlijk erg overweldigend en agressief oogt, verschijnt slechts sporadisch in beeld waardoor beroep wordt gedaan op het aloude doch succesvolle “angst voor het onbekende”-principe. Vervolgens doen de desolate omgeving (In Space No One Can Hear You Scream), de traditionele spanningen binnen de groep en de leuk gevonden subplot rond de bedrijfsparanoia met de androïde de rest.

Deze prent mag dan vol legendarische scènes zitten, eentje sloeg bij elke bioscoopvertoning telkens opnieuw in als een bom. En opnieuw en opnieuw. Bij het aanschouwen van de befaamde chestburster-scène – als het publiek nota bene al de moed had de kijkers open te houden – gingen vele mensen over hun nek. Eenmaal werd desbetreffende gruwel zelfs uit de band geknipt “om de toiletten proper te houden”, aldus de manager. Het achterliggende, freudiaanse karakter van deze scène zal ook de oplettende kijker niet ontgaan zijn; voor zwangere vrouwen moet het immers een ware nachtmerrie zijn zo’n fallusachtig schepsel uit iemands buik te zien losbarsten. Bij deze is die kleine maar niet onbelangrijke subgroep uit onze samenleving ook weeral gewaarschuwd.

Maar goed, het is uiteraard zinloos om overal een achterliggende betekenis achter te zoeken, want dan doe je dit juweeltje onrecht aan. Het draait natuurlijk allemaal om die primaire angsten die de bemanning – en dus ook de kijker – besluipen wanneer het besef groeit dat men niet alleen is… En wat dat betreft is Alien een schot in de roos!

Alien: Resurrection (1997)

Alternatieve titel: Alien 4

 
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Pastichio Rocker schreef:
Vrij over-the-top allemaal, maar zo slecht is deze film helemaal nog niet. Je moet natuurlijk niet te veel nadenken bij deze film, en er zitten een aantal aardig grote plotholes in, maar zo storend vond ik het niet. Het is tenslotte wel Jean Pierre Jeunet als regisseur, dan weet je wat je kunt verwachten. Toch jammer dat Michael Wincott zo snel het loodje legt, en die rare Hybrid was ook niet echt geslaagd. Maar de sfeer en mooie plaatjes maken veel goed. Uitblinker was de onderwaterscene, die zowel spannend als goed gefilmd was. Ik vond deel 3 van David Fincher (saai!) in ieder geval een stuk minder dan deze.

Kan me hier grotendeels in vinden.

Eraan toevoegen dat het Giger-gehalte betrekkelijk hoog blijft in dit vervolg. De decors en het design van de Alien ademen weer dat futuristische, biomechanische sfeertje. Sommige shots leken wel letterlijke verfilmingen van Giger's Necronomicon. Verder enkele creatieve gore-momenten gezien, maar helaas ook veel mislukte comedy-momenten.

De onderwaterscène behoort inderdaad tot de beste uit de film; mooi kleurgebruik en een flinke dosis suspense. Spijtig dat ze zo kortstondig is, maar dat maakt ze wel des te intenser. Afknapper is inderdaad de hybride die het Giger-gehalte mist en daarbovenop nog eens overbodig emotioneel is. De manier waarop hij het loodje legt is dan weer een prachtig stukje horrorcinema.

Eindbalans: erg vermakelijk allemaal, met als enige stoorzender enkele zwak uitgewerkte personages en de flauwe machohumor.

All Hallows' Eve (2013)

 
0
In de eerste plaats aangeschaft voor het derde segment, dat enkele jaren terug als kortfilm (getiteld Terrifier) viraal ging. Zelfs na herziening blijft dit filmpje indrukwekkend, zowel qua ritme en montage als gore en spanning. De andere segmenten zijn dat minder. Vooral het middenstuk is - laten we eerlijk zijn - verhaaltechnisch en qua special FX ondermaats. Het eerste deel was dan weer vrij wispelturig en onevenwichtig, maar had beslist enkele scènes waar een horrorliefhebber van smult. (Geen idee waarom ik de segmenten achterwaarts afloop trouwens.) De raamvertelling is op zich niet verkeerd, al heb je de indruk dat het een excuus is om enkele semi-professionele projecten van de regisseur tot een portfolio te bundelen. Het mag van mij, omdat Maguire een mooie vrouw is en omdat ik toch echt een zwak heb voor die clown. Niet geschikt voor mensen met coulrofobie .

Alone (2007)

Alternatieve titel: Twin Alone

 
0
Aardig filmpje.
Tot dusver had ik enkel Shutter gezien van dit regisseursduo en die vond ik geweldig. Alone is qua uitvoering en verhaal vergelijkbaar met Shutter: een moralistisch "boontje komt om z'n loontje"-scenario dat doorspekt is met schrikmomenten. Op basis van deze twee films kan je toch al min of meer zeggen dat deze combinatie het handelsmerk is van het duo.

Vooral een goed uitgevoerde film eigenlijk, met name door de vele scares die voortvloeien uit een piekfijne geluidsmontage. Soms had ik de indruk dat de makers iets te schatplichtig te werk gingen waardoor het neigde naar overkill, maal al bij al miste het z'n doel niet. Het scenario vond ik dit keer ietsje minder, in de eerste plaats omdat het naar het einde toe wat ongeloofwaardig en overdreven dramatisch gebracht werd. Een kleine domper aangezien het sterke uitgangspunt tot vlak voor de finale erg aangrijpend is.

Maar uiteindelijk is dit weer een erg aangename verrassing geworden. Wat mij betreft behoort dit soort films tot het beste wat de Aziatische horrorstallen te bieden hebben. Ik kijk al uit naar Phobia moet ik zeggen.

Alone in the Dark (1982)

Alternatieve titel: Alleen in het Donker

 
0
Hier had ik, gezien de reputatie, meer van verwacht. Alone in the Dark kent vooral een nijpend gebrek aan spanning. Er zijn wel een aantal afzonderlijke scènes die je aan het nagelbijten krijgen (babysitter op bed bijvoorbeeld), maar als geheel faalt de film grandioos. Spijtig, want de ingrediënten waren nochtans voorhanden: een degelijke cast en een degelijke plot. Toegegeven, het verhaal bevat enkele ongeloofwaardigheden, maar er wordt wel op een zorgvuldige manier van het begin naar het einde toegewerkt. Uiteindelijk weegt dat niet op tegen het feit dat de psychopaten nergens dreigend overkomen.

Altered (2006)

 
0
Sympathieke horrorfilm die elementen van een '70's pulpproductie probleemloos laat samenvloeien met de typische stijlkenermken van moderne horrorcinema. Je moet het werkelijk zien om het te geloven, want het ene moment geeft het lachwekkende uitzicht van de alien je het idee naar een amateuristische B-film van de bovenste plank te kijken, terwijl je de daaropvolgende scène met verstomming geslagen wordt door het professionalisme waarmee de special make-up aangepakt wordt. Bewust of onbewust, deze ludieke combinatie werkt (voor wie dat toelaat) perfect en zorgt voor een gezonde mix van spanning, gore en zinloos vermaak.

Alucarda, la Hija de las Tinieblas (1978)

Alternatieve titel: Sisters of Satan

 
0
Waarschijnlijk een blasfemisch hoogtepunt in de cinema - of dieptepunt, afhankelijk van wie de film in handen krijgt. Fanatieke katholieken is het ten stelligste afgeraden om deze film te gaan kijken. De slotscène waarin een beeld van Christus aan het kruis in vlammen opgaat, zal ongetwijfeld als te choquerend bevonden worden. Alucarda is op zijn zachtst gezegd provocerend, maar daarom nog geen goede film. Het ontbreekt aan een degelijk script en vooral goede acteurs. De fotografie is dan weer van hoog niveau, wat deels te danken is aan de mooie decors. Qua sfeer en cultfactor deed het mij aan het werk van José Mojica Marins denken: schreeuwerig, smerig, gedurfd, maar kwalitatief niet hoogstaand.

Alyce (2011)

Alternatieve titel: Alyce Kills

 
0
Niet slecht, maar echt goed is Alyce ook niet. Daarvoor mist de hoofdpersoon de nodige inhoud om enige empathie voor te kunnen koesteren. Waarom doet zij precies wat ze doet? Er is wel een aanleiding, maar geen metamorfose die haar psychopatische neigingen "verklaart", eerder een plotse omslag in haar gemoedstoestand. Niet bepaald geloofwaardig. Hoeft dat? Niet als het je uitsluitend om enkele afgehakte ledematen en een kinky vrijpartij met een krachtpatser te doen is. Het laatste halfuur is best smerig. Sommigen zouden het zelfs bizar durven noemen. De impact blijft echter uit. De spreekwoordelijke stomp in de maag, zoals ze zeggen, komt er niet. Visueel werkt het nochtans wel. Alleen spijtig dat de film nogal traag op gang komt en niet elk personage even interessant is in verhouding tot het aantal screentime dat hij krijgt (de drugdealer bijvoorbeeld). Liefhebbers van "afwijkende" horror durf ik Alyce daarentegen warm aanbevelen.

Amer (2009)

 
0
Na 90 minuten afgezet.

Cinema is meer dan alleen maar mooi kleurtjes en abstract camerawerk. Met nauwelijks gebruik van geluid en een pijnlijk gebrek aan script is het enige wat deze film te bieden heeft een samenraapsel van "kunstzinnig" in beeld gezette scènes, zogezegd als ode aan de giallo. En dat kunstzinnig mag je voor mijn part gerust vervangen door pretentieus, want de hele film is in mijn ogen een toonbeeld van de gemakzucht van jonge filmmakers die niets te vertellen hebben.

American Crime, An (2007)

 
0
Het werd hier al meermaals gezegd: vergelijkbaar met The Girl Next Door. Films als deze zullen altijd blijven boeien omdat ze over mensen gaan. En de ergste gruweldaden worden nu eenmaal gepleegd door mensen. Het grootste minpunt aan The Girl Next Door was de eenzijdige, karikaturale vertolking van de moederfiguur. Daar is hier geen sprake van, want Catherine Keener legt de nodige subtiliteit in haar personage zodat ze geloofwaardig is. Net daarom boezemt ze ook meer angst in, al blijven de gruweldaden - hoe erg ook - grafisch gezien binnen de perken in vergelijking met The Girl Next Door. Hoewel de gebeurtenissen uiteraard een bepaalde indruk nalaten, is van een echte mokerslag geen sprake. Dat laatste is puur persoonlijk en volgens mij, helaas, te wijten aan afstomping door het zien van te veel filmisch geweld.

American History X (1998)

 
0
Heb hem weer eens herzien en het blijft toch echt wel een verdomd goeie film.

Uitstekende monologen van een briljante Norton (misschien wel de beste rol die hij ooit gespeeld heeft en zal spelen). Genoeg drama, je leeft echt wel mee met de personages. Derek's personage is zelfs zò overtuigend dat je moet oppassen dat je hem niet zelf gaat geloven. Verder ook een oerdegelijke cinematografie met sterke zwart-witbeelden en mooie slowmotion shots van de oceaan die de dramatiek nog versterken. Bovendien is er nog een verrassend einde (ok, als je hem voor de 5de keer ziet is het niet meer verrassend natuurlijk...) dat je echt goed aan het denken zet.

Dit is zo'n film die in mijn ogen niet beter kon. In zijn genre perfect met andere woorden.

American Mary (2012)

 
0
Intrigerende horrorfilm die aanvoelt als een inleiding tot de bizarre doch fascinerende wereld van bodymodification. De film zal niet bij iedereen in de smaak vallen omwille van de expliciete, misselijkmakende beelden. Het verhaal draait slechts om mensen die zich middels plastische chirurgie een vermomming of extreme vorm van expressie aanmeten. Meer aandacht voor hun drijfveren of de psychologische impact van hun transformatie ware wenselijk geweest. Soms lijken de makers te nadrukkelijk te willen choqueren. Ondanks het gebrek aan diepgang is de onheilspellende sfeer en de inkijk in een duistere subcultuur voldoende voor een onvergetelijke kijkervaring. Voor de volledige recensie, check: American Mary (2012, Sylvia Soska & Jen Soska) - cultmoviesreviewed.com

American Psycho (2000)

 
1
Intrigerende satire. Het minachtend sarcasme waarmee Bateman zijn potentiële slachtoffers behandelt is werkelijk ongezien. Een schitterende Christian Bale in de hoofdrol trouwens. De weergave van het mondaine yuppie-wereldje is behoorlijk cynisch; de scènes rond de businesscards en restaurantreservaties voorop.
Voor de rest spijtig dat de moorden allemaal offscreen gebeuren. Indien wel het geval, had dit net dat beetje meer cynisme en hilariteit aan de film toegevoegd.

American Werewolf in London, An (1981)

 
0
Leuk filmpje dat sterk begint maar gaandeweg wat inzakt. Voor mij mocht het gerust een beetje "donkerder" zijn. De acteurs deden het wel goed en het was leuk om Creedence Clearwater Revival nog eens te horen met "Bad Moon Rising".

Amityville Horror, The (1979)

Alternatieve titel: De Bezetene

 
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Ondanks de veelal negatieve commentaren was ik toch aangenaam verrast door deze spookhuisprent uit '79. Er gebeurt inderdaad erg weinig en ook de climax kan je bezwaarlijk een climax noemen, maar op een of andere manier bleef ik immer geboeid door hetgeen zich op het scherm afspeelde. Wellicht door de puike acteerprestaties, maar ook door de langzaam opgebouwde suspens en het gevoel van paranoia dat naarmate de film vorderde steeds meer diens karakter ging bepalen. De wijze waarop bijvoorbeeld de plaatselijke dominee steeds verhinderd wordt "het huis" te zegenen en hoe het dochtertje een bizarre kwaadaardige evolutie doormaakt, zijn overtuigend in beeld gezet. Maar algemeen genomen ontbreekt het The Amityville Horror toch aan een duidelijke richting, waardoor het allemaal fragmentarisch en relatief betekenisloos blijft. Dat is uiteraard niet persé negatief, maar je moet van die aanpak houden.