menu

Hier kun je zien welke berichten Donkerwoud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Waltz - Seizoen 1 (2006)

Alternatieve titel: Circus Waltz

4,0
Norbert ter Hall zet iets neer met de cinematografie en de allure van de toen opkomende HBO-krakers (The Sopranos, The Wire, Deadwood). Vooral Aart Staartjes en Theo Maassen zetten onverwacht goede rollen neer, waarmee zij volledig afstappen van hun imago als respectievelijk knuffelvriend en nonchalante cabaretier. Het nadeel is dat hoge productiekosten ten koste gaat van het aantal afleveringen. Volgens mij waren de vele verwikkelingen en onderhuidse spanningen beter tot hun recht gekomen met meer afleveringen.

Wanpanman - Seizoen 1 (2015)

Alternatieve titel: One-Punch Man

3,5
Schromelijke overgewaardeerd. Waarschijnlijk vooral omdat het jonge grut de humor en gevechten uit series als Dragon Ball Z, Naruto, Bleach en One Piece teruggebracht ziet tot slechts twaalf afleveringen. Inhoudelijk is het een voorspelbare, puberale bedoening die opbouw en suspense verruilt voor gekke monsters op het scherm spammen. Saitama is het anime broertje van Jerommeke: als hij bij het gevecht aan komt, dan is het meestal letterlijk in één klap afgelopen. Dat zichzelf beperkende concept wordt kunstig opgelost door de motieven en beweegredenen van bijrollen extra op de voorgrond te plaatsen. En dat is stiekem best tof. Alleen had ik een echt goede serie verwacht na de overweldigende jubelgeluiden uit anime minnende kringen.

Wayward Pines - Seizoen 1 (2015)

3,0
Gemengde gevoelens dat het van een soort Twin Peaks mysterie verschuift naar een postapocalyptisch overlevingsdrama. Die twee smaken matchen net niet lekker. Ook vervelend dat de serie de vervelende neiging heeft om te focussen op oninteressante details, terwijl het zoveel gave ideeën oproept die dan juist weer onbevredigend worden uitgewerkt. Een halve punt aftrek voor het idiote einde als Ben een steen op zijn hoofd krijgt tijdens de dramatische martelaarsdood van zijn vader. Behoorlijk suf.

Wayward Pines - Seizoen 2 (2016)

2,0
Wat meer vormvast dan het eerste seizoen; nu is het duidelijk een cheesy SF-dystopie over een afgesloten gemeenschap met een mogelijke catastrofe op de achtergrond. Het werpt best interessante ideeën op over de relatie tussen mensen/abbies en het totalitaire regime in Wayward Pines, maar helaas blijkt het plot zelf een chaotisch rotzooitje zonder duidelijke focus. Hoofdrollen uit het vorige seizoen worden bijrollen, terwijl piepkleine bijrollen opeens heel belangrijk worden. Zelfs in de laatste afleveringen worden er nog karakters geïntroduceerd!? De imposante kaaklijn van Matt Dillon is inmiddels verruild voor de iets minder expressieve kinnebak van Jason Patric. Toby Jones en Hope Davis krijgen weer de ruimte om hun (semi-) schurkenrollen op te pakken. Eeuwig B-acteur Djimon Housou kijkt bedenkelijk en roept nerveuze dingen. Misschien zijn de Abbies het meest charismatisch van alle acteurs, zeker omdat ze in dit seizoen best sympathiek blijken. Al had juist die invalshoek best wat chiquer gekund, want nu raakt het ondergesneeuwd onder allerlei soaperige verwikkelingen over overspel en verraad.

Weg naar het Avondland, De - Seizoen 1 (2011)

3,5
Plezierige reisreeks, met een filosofisch en cultuurkritisch tintje. Het concept van 'het Avondland' dient meer als een motivatie voor Jan Leyers om exotische landen te bezoeken dan dat het op zichzelf uitvoerig wordt behandeld, maar vanuit dat prikkelende uitgangspunt ontstaat genoeg voer voor de journalist om gesprekken aan te knopen met andersdenkenden. Echt de diepte gaat het nooit in.

White House Farm - Seizoen 1 (2020)

3,5
geplaatst:
De Britten hebben geen gebrek aan geruchtmakende moordzaken en mediaschandalen. 'White House Farm' (2020) is een gefictionaliseerde reconstructie van een viervoudige moord op het platteland, waar de politie al gauw over oordeelde dat er sprake was van een moord-zelfmoord. Of hoe het psychiatrische verleden van Sheila Caffel (Cressida Bonas) een welkome grond zou zijn om haar de schuld in de schoenen te schuiven. Ze zou in een vlaag van psychotische waanzin zowel haar ouders als haar minderjarige tweelingzoons hebben doodgeschoten met een jachtgeweer. Eenmaal bij zinnen zou het ondenkbare verlies en het schuldbesef ertoe hebben geleid dat ze de trekker overhaalde en zichzelf doodschoot. Voor carrièretijger DCI Thomas 'Taf' Jones (Stephen Graham) is het verhaal rond, maar ondergeschikte DS Stan Jones (Mark Addy) heeft z'n bedenkingen of Sheila überhaupt fysiek in staat is geweest om uit te voeren waar ze nu voor wordt verdacht. Daar komt bij dat nicht Ann Eaton (Gemma Whelan) haar bedenkingen heeft over de motieven van de voornaamste erfgenaam Jeremy Bamber (Freddie Fox). Bamber speelt de rol van nabestaande met verve, maar tegelijkertijd lijkt hij blijer met het geldelijke gewin dan passend bij iemand in rouw.

De mysterieuze opbouw in de eerste aflevering laat niet onverlet dat de uitkomst ervan zich makkelijk laat raden en op dat front zijn er geen grote verrassingen te verwachten. Meer een psychologisch portret van hoe verschillende personages omgaan met de heftige gebeurtenis dan dat het vol zit met plotwendingen. Wat de serie desalniettemin sterk maakt, is dat het zich hierdoor ten volste richt op de tragische gevolgschade van een falend opsporingssysteem en de tabloidcultuur. Op de onbevattelijke last die Colin Caffel (Mark Stanley) draagt omdat hij zijn twee zoons verloor en alleen nog in de meest duistere zin kan terugkijken op de liefde van z'n leven. En de judasrol die Jeremy Bamber daarin speelt, met een schouder voor Colin om op uit te huilen terwijl Bamber er tegelijkertijd alles aan gelegen is om bewijsmateriaal uit te wissen. Het maakt 'White House Farm' (2020) een aangrijpende vertelling over hoe verschillende betrokkenen rond deze moordzaak tot het sluimerende besef komen dat er geen gerechtigheid heeft geschied. Ook hoe het geen vanzelfsprekendheid is dat er zal worden rechtgesproken als men op plekken van macht niet bereid is eigen fouten te erkennen en vooroordelen opzij te schuiven.

Wild Wild Country - Seizoen 1 (2018)

4,5
Twee dingen had ik op voorhand niet verwacht. Dat ik sympathie kon opbrengen voor de progressieve idealen van de Bhagwanbeweging en hun pogingen om deze te vertalen naar een Amerikaanse gemeenschap. En dat Bhagwan Sri Rajneesh niet zelf de sturende kracht was achter de machtsmachinaties, maar zijn secretaresse Ma Anand Sheela. Een powerhouse van een vrouw voor wie ik het ene moment genegenheid voelde en het andere moment de koude rillingen kreeg om haar calculerende zakelijkheid. Het maakt 'Wild Wild Country' (2018) een fascinerend verhaal over de intersectie tussen neoliberalisme en de grondwettelijke vrijheden van religie/gemeenschapsvorming. In lijn met die gekoesterde Amerikaanse mythe: hoe een groep pioniers een stuk grond wist op te kopen en wilde vormgeven zonder inmenging van anderen. Onder het toeziende oog van de zevenenveertig inwoners van het nabije dorpje Antelope, die de komst van deze niet-christelijke nieuwkomers zagen als een inbreuk op hun eigen leefgemeenschap. Maar de Antelopians hadden het politieke tij en de instituties mee. Ik had graag meer meegekregen over de Bhagwanfilosofie en de realiteit van leven in deze cultgemeenschap. Ook omdat het juridische conflict soms iets te smeuïg wordt aangezet met suggestieve montage en bingevriendelijke cliffhangers.

Wire, The - Seizoen 1 (2002)

4,5
Schitterende politieserie die zowel de kant van de criminelen laat zien als de kant van een speciale unit die hen op moet pakken. Het HBO-signatuur is zeer duidelijk zichtbaar in de inktzwarte humor en de kleurrijke karakters.

Wire, The - Seizoen 3 (2004)

4,0
Na ons tussenstapje naar de ''blanke'' drugshandel in het haven-circuit, zijn we nu weer terug bij de Afro-Amerikaanse ghetto's. Het verhaal focust zich op een commandant van de politie die een ludieke actie opzet tegen de drugsoverlast. Dit zogenaamde ''Hamsterdam'' is een vrijplaats voor gebruikers en handelaren, waar onder politiebegeleiding en medici kan worden gedeald. In de gemeenteraad is men echter minder happig op deze indirecte legalisatie van drugs. Tussen de bedrijven door wordt er een gangoorlog uitgevochten tussen Stringer Bell & Avon Barksdale versus een aantal anderen.

De schrijvers hebben voor dit seizoen een mooie zeepkist aangeschaft en richten nu hun pijlen op het bestuursbeleid t.a.v. drugsproblematiek. Het is natuurlijk prijzenswaardig dat ze zulke hoge pretenties hebben, maar het levert eerlijk gezegd weinig boeiende verhaallijnen op. Door deze aanpak is misschien 30% van de serie zeer taai om door te komen en af en toe moest ik echt even een gaap onderdrukken. Aan de acteurs en het script ligt het overigens niet, want dat past allemaal naadloos in het grote geheel. Maar dat maakt de eindeloze vergaderingen over het wel of niet omlaag gaan van de moordcijfers, er niet boeiender op.

Wat nog steeds overeind blijft is de bijna antropologische wijze waarop we de wereld van de ghetto's te zien krijgen. Nog meer dan in vorige seizoenen worden we deelgenoot gemaakt van de kleine gebaartjes, het taalgebruik en de sfeer van de dealende negerjongens. ''Hamsterdam'' verwordt al vrij snel tot een hedonistische plek van bandeloosheid, wat dan ook heerlijk smueiig in beeld wordt gebracht. Daarnaast zijn de bekende karakters gewoon cool om naar te kijken, deze mensen zorgen weer voor een aantal memorabele passages: McNulty, Bunk, Bubs, Brother Mouzone, Omar, Avon Barksdale, Stringer Bell en vele anderen.

Over de gehele linie is het een kleine tegenvaller, maar dat maakt het seizoen niet per definitie slecht. De plotlijnen leiden tot een goed geconstrueerde anti-climax voor zowel de boeven als justitie.

Wire, The - Seizoen 4 (2006)

4,5
Voor wie het nog niet helemaal duidelijk was: creator David Simon is een visionair in hoe hij deze serie vorm blijft geven. Tegenover de talloze format-gerichte producties zet hij een serie die zich met elk seizoen blijft evolueren tot iets nieuws. In dit seizoen volgen we een kliekje straatschoffies op de middelbare en hoe zij gevormd worden door de ghetto. Maar daarmee heb ik nog niet eens een kwart van de verhaallijnen weggegeven, want de thematiek strekt zich uit van de politieke besluitvorming tot de misstanden in de scholen en natuurlijk hoe het goede oude recherchewerk bedreven wordt. Zoveel verschillende perspectieven en dat zonder dat het onoverzichtelijk of rommelig aan voelt. McNulty is opmerkelijk genoeg verworden tot een bijrol, maar gelukkig zijn andere karakters, zoals Bunk en Freamon, minstens zo interessant.

Het grote gemeenschappelijke van alle verhaallijnen is het verlies van de kinderlijke onschuld en meer dan ooit zien we hoe de zwarte bevolking in de ghetto's gevangen zit in het systeem. Hun teloorgang begint namelijk al bij hoe de oudere generatie zijn invloed uitoefent op de jeugd. Voor slechts een enkeling gloeit er nog enig licht aan het einde van de tunnel. Het enige wat mij enigszins teleurstelde was hoe Chris en Snoop werden afgehandeld, ze blijven een beetje hangen in een ietwat karikaturale plot device voor de uitzichtloosheid van het handelen in drugs. Ook had ik net iets meer willen zien rond hoe Michael verwordt van onschuldige tiener tot koelbloedige gangster-in-de-dop. Kleine minpuntjes tegenover een verder zeer onderhoudend geheel.

Nog dertien episodes te gaan en ik heb alles gezien van dit magistrale epos, mijn hart bloedt nu al. Het mooiste is hoe de serie in elkaar zit als een grote legpuzzel, waarin dit seizoen weer onlosmakelijk verbonden is aan datgene wat we in eerdere seizoenen zagen. Briljant! Fantastisch! Magistraal! En meer van dat soort superlatieven!

Wire, The - Seizoen 5 (2008)

4,0
Inhoudelijk is dit vijfde seizoen niet eens zo verschrikkelijk sterk. Daar zijn sommige keuzes in de verhaallijn net een slag te ongeloofwaardig voor en het perspectief van ''de journalist'' was mij echt te geforceerd. Maar in de laatste anderhalf uur worden verschillende zijlijntjes uit eerdere seizoenen zeer emotioneel naar een prettige anti-climax geschreven. Wat rest is een warm gevoel van afscheid naar de karakters waar je gaandeweg zo van bent gaan houden. De perfecte afsluiting van misschien wel een van de meest inventieve series ooit bedacht.

Wisting - Seizoen 1 (2019)

2,5
'Wisting' doet niet echt iets verkeerd. De mooie sfeershots die je zou verwachten bij een Nordic noir en William Wisting (Sven Nordin) en Line Wisting (Thea Green Lundberg) zijn onderhoudende titelpersonages. Het is leuk gevonden hoe de Wisting's niet alleen een vader-dochterrelatie hebben, maar ook beroepshalve in elkaars vaarwater komen als moordrechercheur en journaliste. Geeft de wat standaardopzet van deze detectiveserie een aangename dynamiek door de nadruk te leggen op een sterkere vrouwenrol. Maar ik merkte dat mijn aandacht geregeld verslapte omdat het een warrig kluwen is van oninteressante plotlijnen en dramatische verhoudingen tussen de verschillende personages. Er wordt iets te vaak een 'red herring' opgeworpen om te suggereren dat het slimmer in elkaar steekt dan daadwerkelijk het geval is. Het helpt ook niet dat de serie het over de helft opeens over een andere boeg gooit en een andere invulling geeft aan het aanvankelijke moordmysterie. Maar ergens gaat 'Wisting' ook niet tegenstaan. Het heeft tweemaal een aardige climax (weliswaar ietwat over the top) en ik ben voldoende geïnvesteerd om de personages te blijven volgen als er een tweede seizoen komt. Je kunt het echter ook gerust overslaan en je tijd spenderen aan iets anders in het ruime serie-aanbod.

Wolf Hall - Seizoen 1 (2015)

3,5
Voor een miniserie met zoveel hoogtepunten (vlammend acteerwerk, ijzersterke sfeersetting) weet het weinig indruk te maken. Het lijdt aan wat veel boekverfilmingen afzwakt: te dicht bij het bronmateriaal blijven; teveel intriges en zijlijnen die amper uitgewerkt worden; teveel focus op het plot en te weinig op de psychologische ontwikkeling die sleutelpersonages doormaken. Daarmee voelt het statisch en samenvattend in plaats van als een overdonderend geheel dat van begin tot eind meeslepend is.