menu

Hier kun je zien welke berichten Donkerwoud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Taken - Seizoen 1 (2002)

Alternatieve titel: Steven Spielberg Presents Taken

3,0
Mooie filmische afleveringen, met een hoge production value waardoor verschillende periodes van de Amerikaanse geschiedenis tot leven worden gebracht. Het ene moment leuke, aansprekende karakters; het volgende moment irritant en onuitstaanbaar. Zelden iets gezien wat zo radicaal per episode van niveau verschilde.

Tempel - Seizoen 1 (2016)

3,5
Bijzonder aardige miniserie, met het vileine uitgangspunt dat gentrificatie - vastgoedondernemers duwen lagere inkomens weg uit krachtwijken - direct gekoppeld is aan maffiapraktijken. Het licht van de vooruitgang schijnt als een mistlicht in de ogen van zij die jarenlang in deze volkswijken hebben gewoond. Mark Tempel (Ken Duken) probeert rond te komen als mannelijke verpleger, maar ziet zich genoodzaakt om terug te vallen op het criminele boksmilieu uit zijn jeugd. Een onzichtbare macht probeert met pest- en intimidatiepraktijken om zijn gezin weg te krijgen uit hun sociale huurwoning. Wat ik waardeer aan 'Tempel' (2016) is hoe de noir-sfeer contrasteert met de lieve, goeiige underdog-held die Tempel eigenlijk is. De liefde en zachtheid waarmee hij zijn bejaarde cliënten verzorgt, terwijl hij met dezelfde vuisten bokspartners of criminelen afrost. Naast de rauwheid en het expliciete geweld is het eigenlijk een warme, nostalgische sfeerschets van een stuk Berlijn dat aan het verdwijnen is. Wel jammer dat de laatste aflevering enorm tegenvalt, het lijkt alsof de gigantische cliffhanger zinspeelt op een vervolgseizoen dat er nooit is gekomen. Het lijkt me zo'n drie jaar na dato ook onwaarschijnlijk dat we deze lieve wraakengel terugzien.

Tessa - Seizoen 1 (2015-2016)

3,0
Zoals gezegd, Thekla Reuten is ontzettend leuk als wulpse lerares Nederlands Tessa. Seksueel losbandig en qua relatievorming weinig meer ontwikkeld dan haar leerlingen en kinderen, maar dat compenseert zij met gevatheid en aanstekelijk joie de vivre; een soort vrouwelijke polderversie van een Hank Moody die je d's en t's corrigeert. De serie zelf heeft de tegenwoordig overbekende mix van drama en komedie, waarmee elke episode zo is opgezet dat het kluchtige situaties laat ontaarden in momenten van zelfreflectie en bezinning. Jammer alleen van de overdaad aan plotlijnen die te plotseling plaatsvinden of die opeens afgekapt worden. Aan het einde van de acht episodes voelt het onbevredigend afgerond, alsof er iets ontbreekt wat een aardig idee naar een werkelijk hoger plan had kunnen tillen.

Tims ^ Tent - Seizoen 1 (2017)

Alternatieve titel: Tims ^ Tent: Maar Dan in een Bungalow

4,0
Echt hele fijne televisie. Tim den Besten heeft een leuke interview-stijl - ontwapenend naïef maar vlijmscherp - waarmee hij intieme gesprekken ontlokt aan zijn gasten. Hij heeft zo zijn maniertjes en zijn grapjes, maar het voelt nooit alsof hij daar bewust een typetje speelt. Het is ook leuk dat er veel ruimte is voor jonge BN'ers die net niet/net wel zijn doorgebroken. In zijn interview met Ismail Ilgun wist hij zelfs 'de terreurvlogger des vaderlands' van een innemende kant te laten zien.

Tims ^ Tent - Seizoen 2 (2018)

Alternatieve titel: Tims ^ Tent: Maar Dan in een Bungalow

4,0
Misschien nog wel leuker dan de eerste reeks. Soms begon ik een aflevering met tegenzin omdat een nieuwe gast me erg onbeduidend leek, maar Den Besten weet van elk gesprek weer iets te maken. Ook door die kneuterige - maar oh zo herkenbare!- bungalow-opzet waardoor elke aflevering iets gezelligs krijgt. En vergis je niet in de zachte en lieve uitstraling van de presentator, want soms weet hij met net die ene vileine vraag of opmerking een welkom plaagstootje uit te delen, maar hij wordt nooit gemeen of afzeikerig.

Tims ^ Tent - Seizoen 3 (2018)

Alternatieve titel: Tims ^ Tent: Maar Dan in een Bungalow

4,0
'Tims ^ Tent' (2018) blijft een fantastisch format in hoe de hele kampeersetting al iets gezelligs en kneuterigs heeft, maar het geeft Tim den Besten vooral een aanleiding om met zijn nonchalante, losse interviewstijl elke aflevering opnieuw het beste uit zijn gasten te halen. Het lijkt allemaal spontaner en onverwachter dan het is, want eigenlijk is den Besten op de juiste momenten razend scherp terwijl hij nederig genoeg is om vooral de ander te laten shinen. In dit derde seizoen zijn de gesprekken met Samya Hafsaoui en Marieke Lucas Rijneveld steengoed. Of hoe ze als praktiserende moslima (Hafsaoui) of worstelend met de eigen gender-identiteit (Rijneveld) te maken krijgen met vooroordelen, discriminatie en de wens om een eigen pad te volgen dat afwijkt van wat men verwacht. In zijn interviews met Anne Fleur Dekker en Jamie Li - of allebei jonge vrouwen waar enige controverse aan kleeft - deelt hij enkele vileine speldenprikjes uit en stuurt hij het gesprek soms richting wat meer precaire onderwerpen. Toch blijft het ten alle tijden hún portret en kiest den Besten nooit voor schurend ongemak of grote onthullingen. Stefano Keizers blijft hilarisch met zijn postmoderne spel tussen authentieke persoon en typetje, maar ik kreeg te vaak het idee dat we de grappige vent zien die Keizers zelf wil dat we zien. En wat betreft Donnie: ik had niks met de man en ik heb nog steeds niks met hem, daar kan zelfs Tim den Besten met dit format niet veel aan doen.

Top of the Lake - Seizoen 1 (2013)

2,5
Lachwekkend slecht. Aan de sfeervolle enscenering en de mysterieuze sfeer ligt het niet, maar de simplistische feministische boventoon verpest een heleboel. Mannen zijn klootzakken en vrouwen zijn de eeuwige slachtoffers. Zo simpel is de wereld van Top of the Lake.

Om de eenzijdige boodschap te verdoezelen is het natuurlijk volgestouwd met Freudiaanse symboliek en new age gezever. Het is allemaal zo ongeloofwaardig en vergezocht. En dan ook nog eens met een hoofdrolspeelster die net zo weinig mimiek op haar tronie heeft als Kristen Stewart. Holly Hunter en Peter Mullan zijn nog enigszins amusant, maar hun rollen zijn zo karikaturaal dat je ze niet serieus kan nemen in de 'volwassen' toon die het pretendeert te hebben.

Hier had echt een heleboel meer uitgehaald kunnen worden als er in ieder geval gepoogd werd om enige nuance aan te brengen.

Transparent - Seizoen 1 (2014)

4,0
Volwassen serie over de grenzen en de mogelijkheden van vrije seksualiteit in de tegenwoordige tijd. Het hoofdpersonage Mort zit in een pijnlijke transitie van man naar vrouw, terwijl zijn ex-vrouw en kinderen elk op een eigen manier óók worstelen met vraagstukken over seksuele geaardheid en relationele kwesties. Misschien is de worsteling van Mort alleen meer aan de oppervlakte tegenover wat zijn ogenschijnlijk meer normatieve familieleden doormaken. Wat de serie zo aangenaam maakt is dat het zwarte humor en intiem drama in elkaar verweeft op een manier dat het zelf óók de grenzen van verschillende genres overschrijdt.

Treme - Seizoen 1 (2010)

4,0
Wat 'The Wire' voor Baltimore deed, doet 'Treme' voor New Orleans: een stad gebruiken als het decor voor allerlei mozaïekjes uit verschillende lagen van de bevolking. Daar houdt de vergelijking trouwens ook op, want deze serie heeft meer met een trompetterende Wendell Pierce (Bunk) en Clarke Peters (Lester Freamon) in rijk gekleurd indianentenue. Khandi Alexander uit 'The Corner' (voorganger van 'The Wire') heeft hier een prominente hoofdrol en Steve Zahn speelt een witte lolbroek die wat weg heeft van de legendarische Jimmy McNulty. Zelfs Kim Dickens (Joanie Stubbs uit 'Deadwood') heeft een prominente rol in deze productie. 'Treme' voelt voor mij als een warm bad door al zijn bekende, charismatische gezichten uit die roemrijke HBO-stal.Voor de bitterzoete ondertoon speelt een onovertroffen John Goodman de passief-agressieve lobbes, die de personages (en met hen, de kijker) onderwijst in het roemruchte verleden van rampspoed en ellende in de stad.

'Treme' is klassiek HBO voor de opkomst van bingewatchen. Het narratief is niet strakgespannen, maar waaiert loom voort zonder veel onthullingen, actievolle schietpartijen en spectaculaire wendingen. Een beetje jammen in een muziekstudio. Met een pilsje naar een jazz-ensemble kijken in een drukbezocht café en daar Elvis Costello tegenkomen. Een groepje mannen dat bezig is om carnavalskostuums te naaien voor één van de vele optochten in New Orleans. Antoine Baptiste die zijn trompet bespeelt op straat. En altijd en overal de muziek die de personages met elkaar verbindt of ze van elkaar verwijdert, met enkele grote muziekoptochten (waaronder het befaamde Mardi Gras) als de opzwepende, epische momenten waarop iedereen bij elkaar komt. Als ik een minpunt moet en zal aanwijzen, dan is het dat de weinige grote dramatische gebeurtenissen wat terloops voorbijkomen. Het grote drama wordt iets te makkelijk gecontrasteerd met toeters die weer aanzwellen en personages die een vrolijke tijd met elkaar doorbrengen - al heeft dat montere optimisme absoluut ook z'n charme.

Treme - Seizoen 2 (2011)

3,5
Iets minder dan het eerste seizoen. Vooral omdat John Goodman als Creighton Bernette een enorme smaakmaker was in de niet-muzikale segmenten, maar met zijn dood verandert ook de toon van de serie een tikkeltje. Zeker in de eerste episodes is het even wennen dat 'het geweten van New Orleans' is ingeruild voor politieagent Lt. Terry Colson (David Morse) en louche zakenman Nelson Hidalgo (Jon Seda). Van de twee nieuwe hoofdpersonages is Terry Colson het interessantst, omdat hij een klein beetje het gevoel van 'The Wire' terugbrengt, als de eigengereide held in een web van corruptie en incompetentie. Al vind ik dat er soms wat veel aandacht gaat naar de juridische kant, terwijl het eigenlijke hart van de serie - de muziek- overschaduwd wordt door die andere verwikkelingen. Nelson Hidalgo kon ik zelf niet zo veel mee, die lijkt er te geforceerd ingeschreven om het perspectief van de corruptie en het politiek opportunisme te belichamen.

De beste afleveringen zijn 'Carnival Time' en 'That's What Lovers Do', omdat die de combinatie hebben van onderhuidse tragiek tegenover het lome, ongedwongen sfeertje van muzikale expressie. Voor mij is dit het seizoen van de vrouwelijke karakters als Annie, LaDonna en Toni/Sofia Bernette, die hebben zonder twijfel de sterkste dramatische momenten. Alleen Janette vond ik dit seizoen er een beetje bijhangen met een zijlijn (voor tirannieke of rebelse chefs werken in New York) die te lang wordt uitgesponnen. Antoine Batiste, Davis en Albert Lambreaux krijgen niet eens ontzettend grote verwikkelingen voor hun kiezen, maar ze komen hilarisch uit de hoek met het kleine leed waar deze markante persoonlijkheden tegenaan lopen. Het blijft genieten hoe deze expressieve acteurs hun momenten vooral pakken tijdens grote parades of muziekbijeenkomsten. Zelfs Sonny blijkt sympathieker nu hij zijn straatmuzikantenbestaan heeft afgezworen.

Deze tweede reeks mist het gevoel van urgentie en de magistrale opbouw van de eerste reeks, maar het zit nog altijd vol met kleine pareltjes. Treme is het leukst in de terloopse, ongestructureerd lijkende momenten tijdens recitals, jam sessies, grote festivals en als het mensen toont die lol hebben met elkaar.

Treme - Seizoen 3 (2012)

3,5
De orkaan is nog slechts een herinnering en de commercie trekt weer aan. Het probleem aan dit derde seizoen van 'Treme' is dat het aantrekken van de economie niet per se de aanzet vormt voor de meest interessante verhaallijnen. Op een gegeven moment geloof ik het wel als enkele protagonisten (Annie T. , Janette Deseutel, Delmond Lambreaux) contacten leggen met hotemetoten en hun creatieve uitspattingen vercommercialiseerd zien worden. Of als Nelson Hidalgo weer eens een malafide dealtje sluit, maar zich eruit gladjakkert als hij tegengas lijkt te ondervinden. Zelfs Sonny heeft een nieuwe impuls gevonden om zijn verslavingsverleden achter zich te laten en te werken aan een zonnigere toekomst. Michiel Huisman of niet, maar hij blijft mijn minst favoriete karakter.

Dan is dat andere grote thema - de breed vertakte corruptie in het politie-apparaat- interessanter. Toni Bernette en Terry Colson krijgen het dit seizoen namelijk te verduren, in hun pogingen om iets te blijven doen tegen het cynische onrecht dat de plaatselijke justitie in haar greep houdt. Het nieuwe gezicht (L.P. Everett) is ook echt zo'n David Simon-held: een schuchtere 'white boy' reporter op de achtergrond, die als ironische buitenstaander zijn geweten laat spreken en daarmee een frisse blik werpt op logge instanties en onmenselijke praktijken. Het verbeelden van bureaucratische logheid is ooit beter en scherper gedaan in bijvoorbeeld 'The Wire' of 'Generation Kill', maar deze journalistieke invalshoek blijft interessant om grote maatschappelijke kwesties mee te verbeelden. Ook leuk dat het perspectief van de razende reporter een beetje metal meebrengt naar de sfeersetting.

'Treme' blijft onverminderd 'Treme' als de plaatselijke folklore op en rond Mardi Gras weer in het straatbeeld verschijnt; als Antoine Batiste een gig krijgt of zijn muziekklasje met scholieren onder zijn hoede krijgt; of als Dj Davis de clown uithangt omdat hij het roemrijke verleden eerbiedigt of jazz-helden zoekt voor zijn nieuwe projecten. Dit seizoen heeft een beest van een cameo, en ik durf wel te zeggen dat het alleen al om die reden door elke jazz-liefhebber gezien moet worden. Albert Lambreaux en LaDonna Batiste-Williams hebben de fijnste verhaallijnen. Hun persoonlijke leed voelt direct vervlochten met de mores waarmee politiek en justitie mensenlevens bepalen. Waar de andere karakters te vaak als comic relief worden ingezet, leveren de verwikkelingen rond Albert/LaDonna een bitterzoete nasmaak op omdat het niet altijd deze 'goede mensen' zijn die geholpen zijn bij het gebrekkige systeem.

Treme - Seizoen 4 (2013)

4,0
Alles stuurt aan op de grote emotie met alle bijbehorende toeters en bellen, maar het vierde seizoen van 'Treme' (2013) wordt passend ingetogen afgesloten. Het verwijst terug naar de eerdere seizoenen - en dan voornamelijk met de inmiddels bekende contrasten tussen menselijk leed en het saamhorige van de muziekcultuur - terwijl de verschillende verhaallijnen worden afgerond. Kennelijk hadden ze niet meer het budget voor tien grootse afleveringen, maar met de helft van het aantal episodes komt de focus weer op de muziek te liggen en minder op het sociaal realisme. Treme goes full circle, en aan het einde moest ik een traantje wegpinken omdat deze bijzondere muziekserie nu echt afgelopen is.

True Detective - Seizoen 1 (2014)

4,5
Weergaloos HBO-materiaal. Alles klopt: twee fantastische acteurs in de hoofdrol; grimmige, inktzwarte cinematografie waarmee de rafelrandjes van Louisiana worden getoond; een plot dat elke episode opnieuw met nieuwe verrassingen komt. Het werkt ook prima dat het uit 'slechts' acht afleveringen bestaat, want nu kunnen ze precies op de juiste momenten spelen met tijdsvormen, zonder dat de spanning eruit gaat.

True Detective - Seizoen 2 (2015)

3,0
Het tweede seizoen mag nog steeds toxic masculinity te midden van patriarchale machtsstructuren thematiseren, maar de subtiele en onderhuidse spanning tussen Rust Cohle en Martin Hart is vervangen door een cartooneske kijk op mannelijkheid. De laatste twee afleveringen zijn lachwekkend over the top in hoe het die (overigens op zichzelf belangrijke) boodschap onder de aandacht brengt: vol clichés, stereotypen en met een erg zwart/wit weergave van machismo. Ik snap niet waarom Nic Pizzolatto niet een sociaal realistische opzet had als in de eerste reeks, maar dan met Ani Bezzerides in de hoofdrol in plaats van dat ongeloofwaardige gedoe tussen Ray Velcoro en Frank Semyon. Dit seizoen is lang niet zo slecht als wordt beweerd, maar er gaat een heleboel potentie verloren omdat het uit z'n voegen barst van de pretentieuze bombast.

True Detective - Seizoen 3 (2019)

3,5
geplaatst:
Ook dit derde seizoen van 'True Detective' kom niet op hetzelfde niveau als het baanbrekende eerste seizoen. Aan de grootse, ambitieuze opzet heeft het in ieder geval niet gelegen. De drie afzonderlijke verhaallijnen omvatten een tijdsspanne van zo'n dertig jaar moordonderzoek in Ozark, Missouri. Diep ingebed in de naoorlogse periode waarin de Vietnamoorlog als een open wond liep door het psychische leed van een generatie. De uitingen van masculiniteit om te verbloemen dat veteranen niet hun plek vinden in de burgermaatschappij. Met een Afro-Amerikaanse diender als Wayne Hays (Mahershala Ali) die te maken krijgt met vooroordelen, etnische profilering, een extra moeilijkheid om op te klimmen in de rangen en het uitgesproken racisme naar zijn persoon. Zo bedachtzaam en doeltreffend als oud-spoorzoeker Hays is, zo gaat zijn witte collega Roland West (Stephen Dorff) tekeer als een olifant in een porseleinkast, maar door de machtsverhoudingen blijft hij buiten beeld. En het is een existentiële verhandeling over rechtvaardigheid in een verglijdende tijd, én het moordonderzoek dient als portret van een tumultueus huwelijk.

Nu ging deze serie altijd al over de speurders en niet over datgene waar ze naar op zoek zijn, maar dit seizoen gaat over zo'n beetje alles behalve het moordmysterie. Door flashbacks/flashforwards krijgt een magistrale acteur als Mahershala Ali wel de mogelijkheid om één en dezelfde persoon als drie verschillende personages te spelen. Zijn relatie met eega Amelia Reardon (Carmen Ejogo) levert meerdere dramatisch intense confrontaties op. Hun magnetische spel van aantrekken en afstoten is zonder meer het warme hart in deze gotische kilheid. De serie probeert eenzelfde effect te krijgen met Roland West als Hays' partner, maar de contrasten tussen beide agenten zijn te groot en hun vriendschap blijft ietwat onwaarschijnlijk. Het helpt ook niet dat hun dynamiek als een fletse versie voelt van Matthew McConaughey/Woody Harrelson in het eerste deel. Daar komt bij dat de versnipperde chronologie geforceerd en kunstmatig het mysterie voort laat stuwen middels toevalligheden en de handelingen van bijrollen.

'True Detective' werkt als een psychologische karakterschets van zijn getraumatiseerde hoofdpersoon, maar kan de eigen pretenties niet waarmaken in de resem aan maatschappelijke kwesties die het aansnijdt. En terug naar de basis, gewoon als politiethriller, heeft het een te teleurstellend verloop om werkelijk onder de huid te gaan zitten.

TV Kantine, De - Seizoen 1 (2009)

1,0
Knap hoe verrassend dicht ze bij de echte personen komen met make-up en protheses, maar het neemt niet weg dat Carlo en Irene nul komisch talent hebben. Vooral veel kinderachtig gedoe.