menu

Hier kun je zien welke berichten Donkerwoud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Shield, The - Seizoen 1 (2002)

3,5
Wat wispelturig begin van een serie die met elk seizoen weer wat beter zou gaan worden. Wel zet het Vic Mackey meteen op de kaart als één van de meest intrigerende rouwdouwers van begin 2000. Misschien heeft hij niet de gelaagdheid van een Tony Soprano, maar zijn heerlijk rechtlijnige moraal maakt hem tot een zeer amusante lead.

Shield, The - Seizoen 2 (2003)

4,0
Beter dan het eerste seizoen. Zeker door de aanwezigheid van een hele charismatische schurk tegenover protagonist Vic Mackey.

Shield, The - Seizoen 3 (2004)

4,0
De serie is zeker op de goede weg: meer diepgang, betere uitwerking van de karakters, verhaallijnen worden uitgespreid over meerdere afleveringen, overtuigendere ondervragingen in de ''Barn''. Het komt allemaal net iets dichter in de buurt van de superieure serie The Wire.

Shield, The - Seizoen 4 (2005)

4,5
The Shield begon als een vermakelijke, maar enigszins onevenwichtig politie-drama. Er werd nooit helemaal een balans gevonden tussen de emotionele ontwikkelingen van de karakters in combinatie met de lopende zaken. Sommige plotlijnen voelden dan ook onaf of geforceerd aan. In het derde seizoen werd het allemaal al een tikkeltje scherper en kwam de focus meer te liggen op de gevolgen van het corrupte strike team. Deze positieve ontwikkeling zet zich ook door in dit vierde seizoen.

Ditmaal wordt het team nog steeds geconfronteerd met de aftermath van hun geldroof. Ze zijn verscheurd achtergebleven en vooral Shane blijkt zijn eigen plan te hebben getrokken. Eentje die lijnrecht tegenover dat van Vic in gaat. En dan is er ook nog een nieuwe commandant ( Glenn Close ) die grondige, controversiële hervormingen invoert als inbeslagnames van drugspanden. Grote speler op de criminele markt is de ex-crimineel annex prediker Antwon Mitchell, die flink tegengas geeft aan Mackey en consorten. Dutch en Claudette bakkeleien nog steeds met het OM; Acaveda worstelt met zijn vernederende aanranding van het vorige seizoen en tussen Julian en partner gaat het nog steeds stroef.

Deze serie is enorm gegroeid. Van het enigszins cartooneske van eerdere seizoenen zijn ze nu overgestapt op een realistisch politie-drama met een crimineel tintje. Ook Mackey komt niet meer met alles weg en zijn daden zetten zich dan ook steeds meer om in tegenslagen. Met het karakter van Glenn Close wordt een goed alibi gegeven waarom deze bad cop nog steeds vrijelijk mensen aftuigt. Haar toevoeging is natuurlijk ook een genot omdat het gewoon een hele prettige actrice is in de rol als bitchy kenau. Andere karakters buiten het Strike Team worden beter geprofileerd, maar zonder dat zij de overhand krijgen in de algehele verhaallijn. Uiteindelijk staan de afzonderlijke zaken in dienst van de zaak tegen Antwon Mitchell en zijn relatie tot het Strike Team.

Shield, The - Seizoen 5 (2006)

4,0
In een ruk de laatste vier afleveringen afgekeken van dit seizoen. Wat valt er nog meer over te zeggen dan dat de kwaliteit weer uitzonderlijk hoog is? Ik vond het middenstuk trouwens wel wat afzwakken toen Mackey die advocaat erbij ging halen en zij er langzaamaan achterkwam dat het team misschien niet zo zuiver op de graat is. Kavanaugh werd ook wat vervelend, ondanks de geweldige manier hoe Forest Whittaker hem neerzet. Uiteindelijk werken ze naar een heerlijk pijnlijke finale toe, die een heleboel wegen opent voor het zesde seizoen.

Shield, The - Seizoen 6 (2007)

4,0
The Shield blijft vrij consequent goed. Dit seizoen heeft net iets meer drama dan vorige seizoenen, maar ook weer niet teveel van het goede.De laatste aflevering kwam een beetje als een anticlimax; ik verwachtte een explosieve standoff tussen de karakters, maar het bleef bij een wat magere suggestie van things to come.

Shingeki no Kyojin - Seizoen 1 (2013)

Alternatieve titel: Attack on Titan

3,0
Dit is een beetje The Walking Dead of Game of Thrones van de anime. Eigenlijk gaat het helemaal niet om de imposant geanimeerde titanen, maar om de strijd die de mensheid moet leveren om zijn eigen menselijkheid te bewaren tegenover de oorlog die het voert.

Ik ben normaal niet een enorme fan van de combinatie van getekende animatie met CGI, maar hier wordt het zo ingezet dat het de vaart en de massaliteit van de gevechten helemaal tot zijn recht laat komen. Wel jammer dat de actie steeds geforceerd onderbroken wordt met nodeloze herhalingen en suffe plot exposition. Ik hoop dat ze daarvan leren en dat het tweede seizoen wat minder opgebroken wordt met die ergerniswekkende tussenstukken.

Shingeki no Kyojin - Seizoen 2 (2017)

Alternatieve titel: Attack on Titan

3,0
Iets strakker geschreven dan de eerste reeks (lees: de flashback-structuur is minder hinderlijk aanwezig) maar het blijft een serie met veel opbouw en weinig spanning. Soms moet je erg lang op je honger blijven wachten, met veel plot exposition en melodramatisch gewauwel eromheen. Al zijn de episodes waarin de boel losbarst dan weer erg tof; qua animatie misschien het beste wat je op dit vlak kunt krijgen!?

Shokuzai - Seizoen 1 (2012)

Alternatieve titel: Penance

3,0
Het uitgangspunt van vier mentaal beschadigde meisjes en één rouwende moeder is vernuftig gevonden en biedt zo de perfecte aanzet voor macabere psychologische terreur. Helaas worden slechts incidenteel de opgebouwde verwachtingen waargemaakt, want het overkoepelende mysterie blijkt niet meer dan een flinterdun raamwerk om verschillende verhalen aan op te hangen. De dames in het verhaal zijn nooit écht aan elkaar gewaagd, terwijl er op een wat slappe manier steeds de suggestie gewekt wordt dat dit wel het geval zou zijn. Een en ander resulteert in een redelijk onderhoudend vijfluik waar bij vlagen naar de oppervlakte komt wat een meesterstuk hier uitgehaald had kunnen worden, met een scherper geschreven scenario en iets minder willekeur in plotwendingen.

Show Me a Hero - Seizoen 1 (2015)

4,0
Over het juridische en politieke getouwtrek rond sociale huurwoningen in blanke middenklasse wijken. Oscar Isaac is weergaloos goed als de naar de top klimmende Nick Wasicsko: iemand die netwerken in het het ons-kent-ons wereldje aan de top tot in de vingers door heeft, die weet hoe hij zijn charmes en bravoure als jonge hond in de strijd moet gooien. Maar dan verliest hij zijn populariteit, keren oude vrienden zich tegen hem, en moet hij met lede ogen aanzien hoe politiek zijn imago maakt en breekt. Het knappe is dat het plot je elke episode opnieuw meeneemt in de persoonlijke euforie, ontreddering, hoop en desillusie van deze positieve comeback kid. Je gunt hem het moment waarop hij eindelijk de vruchten mag plukken van zijn politieke vasthoudendheid in die ooit ingewikkelde kwestie rond de huurwoningen.

Parallel aan de opkomst en mogelijke ondergang van Wasicsko staan de losstaande verhalen van enkele etnische minderheden in een slechte volksbuurt. Niet wat je verwacht van de samenwerking Paul Haggis/David Simon, maar juist die (voornamelijk) multi-etnische zijlijntjes komen niet helemaal uit de verf. Zij voelen net iets teveel als erbij gesleept om een soortgelijke binding te kunnen krijgen als met de centraal gestelde burgemeester. Toch is het samentrekken van de politieke werkelijkheid van Wasicsko met de gevolgschade op deze personages thematisch wél een sterk element. Het ontmantelt politieke besluitvorming als een log monster dat maatschappelijke ontwikkelingen tegenwerkt in plaats van dat het de ruimte biedt om moeilijke kwesties adequaat onder de aandacht te brengen.

Smeris - Seizoen 1 (2014)

2,0
Begin deze serie een beetje beu te worden. Het weet niet zo goed de balans te vinden tussen de luchtige humor en het heftige van de verhaallijnen, waardoor je steeds van die vreemde overgangen krijgt. Zie je het ene moment een bijrol doodgaan, zitten ze in een scene erna flauwe grapjes met elkaar te maken. Ook zijn Dennis van der Ven en Jeroen van Koningsbrugge geen bijster sterke acteurs. Ze doet het niet slecht, maar in combinatie met het haperende plot is het niet voldoende om mijn interesse erbij te houden.

Sopranos, The - Seizoen 6 (2006-2007)

5,0
Er is niks perfect in deze wereld, maar het zesde seizoen van The Sopranos komt er verdomd dicht bij in de buurt. Daarom heb ik zolang mogelijk geprobeerd om het niet af te hoeven kijken, want het mocht naar mijn gevoel helemaal niet meer stoppen. Vandaag kwam dan de dag dat ik de laatste stap heb gezet. Vrijwel elke aflevering lijkt een overtreffende trap op datgene wat we in vorige seizoenen ook al zagen. Het is nog beter geschreven, nog grimmiger van toon en de symboliek is wederom ijzersterk getroffen. Natuurlijk levert het open einde in eerste instantie wat gemengde gevoelens op, maar uiteindelijk hadden ze het niet beter kunnen eindigen. Tony Soprano leeft voor altijd voort in mijn hart.

Soupçons - Seizoen 1 (2004-2018)

Alternatieve titel: The Staircase

4,0
Op basis van de oorspronkelijke serie plus de film. De laatste drie afleveringen hoop ik nog in te halen.

De oorspronkelijke serie was op een wat voyeuristische manier genieten geblazen omdat het zoveel verschillende aspecten van een strafzaak in beeld wist te brengen. Je mag er bijna niet van genieten door de ernst van de zaak, maar toch is het heerlijk om naar de twists en turns te kijken die het proces neemt. Via een welbespraakte en sympathieke figuur als Michael Peterson wordt pijnlijk duidelijk waar de fouten in het systeem zitten en hoe dat een ongelofelijk effect heeft op de levens van mensen.

Deze sequel heeft iets minder de twists en turns die het origineel had, maar hier is het weer dat constante gevoel van ontreddering dat deze familie acht jaar lang heeft moeten ondergaan. Het maakt pijnlijk duidelijk wat een gevangenisstraf voor impact heeft op de levens van mensen, ongeacht of ze schuldig of onschuldig zijn. Daar komt nog eens bij dat er hier een justitiële misser van jewelste heeft plaatsgevonden in hoe die Deaver met bewijsmateriaal heeft gerommeld.

South Park - Seizoen 1 (1997-1998)

4,5
Misschien meer nostalgie dan feitelijk juist, maar voor mij is het één van de meest creatieve seizoenen tot op heden. Het dorpje South Park met zijn kleurrijke inwoners wordt hier in al zijn absurditeit geïntroduceerd aan de kijkers. Herinner mij hoe ik enkele afleveringen grijs gedraaid heb op een VHS-tape.

South Park - Seizoen 2 (1998-1999)

4,5
Na een verschrikkelijk flauwe aftrap met Terrence and Phillip, komt ook dit tweede seizoen weer tot bloei als een van de grappigste cartoon-series ooit. De humor schurkt keihard tegen de grens van de wansmaak aan, maar juist daarom blijkt het ook zo grappig. Grote uitschieters zijn o.a. de underpant gnomes, de mexican staring frog, seriemoordenaar Charles Manson als vriendelijke christen en de chickenlover.

South Park - Seizoen 3 (1999-2000)

3,5
Naar mijn gevoel zijn er iets meer pogingen om grappen door een aflevering heen te verlengen, soms op het irritante af. Maar ja, dat euvel heeft zo'n beetje elke langlopende comedyserie. Volgens mij wordt dat alleen maar erger in volgende seizoenen van wat ik ervan gezien heb. Ook dit seizoen heeft weer een aantal heerlijk stompzinnige wendingen, zoals: de Mr. Hankey kerstspecial, de civil war reenactment, two guys one tub, de kattenorgie en het niet misbruikt zijn complex van Mr Garrison. Chinpokomon, Jewbilee, de Korn-episode en Rainforest Schmainforest zijn daarentegen best wel duf.

South Park - Seizoen 4 (2000)

3,5
De uitschieters: Tooth Fairy Tats, Chef goes nanners, Cartman joins NAMBLA, Trapper Keeper, Fat Camp, The wacky molestation adventure. Het tweeluik rond: do the handicapped go to hell? eindigt geniaal, maar is toch vooral heel erg flauw. Absoluut dieptepunt is de immens irritante episode rond Pip, die echt het niveau heeft van een slecht newgroundsfilmpje. Uiteindelijk niet het beste seizoen, wel vermakelijk.

South Park - Seizoen 5 (2001)

4,0
Het begint heerlijk onnozel met it hits the fan, waarin South Park bedreigd wordt met de pest omdat er teveel shit gezegd wordt op TV. Ook in dit seizoen zijn de grappigste afleveringen toe te schrijven aan de egocentrische Cartman. In Cartmanland koopt hij zijn eigen pretpark; in how to eat with your butt? zet hij Kenny's aars op een melkpak als ''missing person'' en in Kenny Dies handelt de dikkerd in organen. Maar ook Cripple Fight, Superbest friends en Proper Condom Use zijn leuk genoeg. Scott Tenorman must die is wat mij betreft de onovertroffen aflevering, uit een periode waarin het allemaal nog niet zo dicht op het nieuws hoefde te zitten. De episode rond Kyle's neefje (the entity) en die rond Token en the rich kids ( here comes the neighbourhood), zijn op zich wel geestig, maar bevatten over de episodes te lang uitgesmeerde grappen.

South Park - Seizoen 6 (2002)

3,5
Veel minder interessante episodes. Toch zitten er in dit seizoen een paar van mijn favoriete afleveringen uit de gehele reeks. (Death Camp of tolerance, Jared has aides, Freak Strike, Bebe's boobs destroying society)

South Park - Seizoen 8 (2004)

4,0
Opvallend leuk seizoen met eigenlijk alleen maar hilarische episodes. Okay, okay, de episode rond Mel Gibson wordt aan het einde wat flauw, maar voor de rest is het Southpark op z'n best. Heerlijk!

South Park - Seizoen 9 (2005)

4,0
Leuk seizoen van South Park, met eigenlijk alleen maar geestige episodes. Ze gaan helemaal los met absurdistische ranzigheid en krankzinnige situaties. De leukste episodes zijn The Losing Edge, Die Hippie Die, Two days before the day after tomorrow, The Death of Cartman en Bloody Mary.

South Park - Seizoen 17 (2013)

3,0
Redelijk onderhoudend seizoen. Niet echt uitschieters, maar ook geen ongelofelijk irritante episodes. Drie episodes lang Game of Thrones had dan ook weer niet gehoeven. Heb wel het idee dat ze grapjes nodeloos lang aan het uitrekken zijn om maar zendtijd te kunnen vullen.

South Park - Seizoen 18 (2014)

3,5
Met maar 10 afleveringen is het eigenlijk een opvallend leuk seizoen. Het werkt verfrissend dat ze enige continuïteit in de episodes hebben gebracht. Misschien iets teveel pop culture references en te weinig op zichzelf staande gekkigheid i.p.v. actualiteit volgen. .

South Park - Seizoen 19 (2015)

3,5
Net als in vorig seizoen waait er een frisse wind die de serie tegelijk oud en vertrouwd én compleet anders doet voelen. Was continuïteit tussen de verschillende episodes voorheen meer een gimmick dan dat het iets wezenlijks toevoegde, maar de afzonderlijke afleveringen worden daadwerkelijk sterker door de samenhang ertussen. Dit seizoen is één grote kritiek op verschillende ideologieën die maatschappelijk relevante kwesties uithollen tot de eenzijdige logica van marktwerking. Zoals vanouds weer scherpe satire en maatschappijkritiek. Toch blijft er een hol gevoel bij mij nadat de opbouw, ogenschijnlijk wijzend op een grandioze slotaflevering, veel minder spectaculair uitpakt dan verwacht.

South Park - Seizoen 20 (2016)

3,0
Het was een tikkeltje naïef van mij om te denken dat de gebreken van een heel seizoen zouden worden opgelost in de seizoensfinale, want ergens hoopte ik dat Trey Parker en Matt Stone nog een konijn uit de hoge hoed zouden toveren. Dat gebeurt niet. Het eindigt zoals de tweede helft van deze reeks in elkaar zat: met een tamme 'kritiek' op het Trump-presidentschap en de rol die digitale media - en trolling in het bijzonder - gespeeld hebben in de opkomst van een nog onbetrouwbaarder soort politici dan voorheen: de demagogen. De losse eindjes worden enigszins opgelost en er zitten een paar leuke grappen in de finale, maar het mag verder geen naam hebben.

Het lijkt ook alsof Parker en Stone er zelf heilig van overtuigd waren dat Clinton zou gaan winnen en dat al hun toekomstige verhaallijnen daarop gebaseerd waren. De waarheid is vreemder dan de fictie, waardoor het hele seizoen voelt alsof het een kritiek is geworden op iets wat je in het huidige klimaat eigenlijk niet zou moeten bekritiseren. Cartman die bijvoorbeeld een politiek correcte knuffelbeer wordt, terwijl hij daardoor misschien seksistischer is dan ooit, is geen sterke grap als je weet dat 'The Donald' heeft gewonnen. In die zin is het interessant hoe ze de serie gaan invullen in een Amerika dat inmiddels uit kleine cartmannetjes blijkt te bestaan. De aanval op de PC-cultuur is waarschijnlijk definitief voorbij.

South Park - Seizoen 21 (2017)

3,0
Het lijkt alsof Trey Parker en Matt Stone 'The End of Serialization as We Know It' toch niet zo letterlijk wilden nemen als ik had gedacht en gehoopt. Het eenentwintigste seizoen voelt als een halfslachtige poging om de overduidelijke problemen van de vorige reeks te lijmen (zoals de continuering van de verhaallijnen) maar het blijft te vaak stiekem terugvallen op pijnpunten van de laatste jaren. 'Put It Down', 'Hummels & Heroin' en 'Sons A Witches' zijn het leukst, maar naar het einde toe wordt wederom de versleten grap 'mister Garrison is een soort Trump' van stal gehaald om de laatste afleveringen mee te vullen. Tsja. Ook de hommages - waaronder die op Stranger Things/It - missen scherpte en voelen als een verplicht nummertje, evenals de pijnlijk niet grappige 'Franchise Prequel' als een tie-in met de nieuwe game. Heidi en Cartman zijn leuk. Kyle die terug het morele geweten is, is een leuke vondst. PC Principal heeft zijn beste tijd gehad, dat wordt er met de komst van Strong Woman (en Miss Conduct) niet beter op.

South Park - Seizoen 22 (2018)

3,5
South Park lijkt dan eindelijk weer terug in vorm. Over de gehele linie goede afleveringen en een overkoepelend thema (moderne technologie creëert afstand tussen mens en maatschappij) met daarin genoeg ruimte voor variatie. 'Dead Kids' en 'A Boy and a Priest' hebben een wat wrange en bittere ondertoon in hoe ze topics aansnijden als school shootings en misbruikschandalen in de katholieke kerk. Besmuikt lachen om dingen die net over het randje zijn, zoals de running gag dat er ergens weer een kind flipt en met een AK-47 door het schoolgebouw wandelt. 'The Problem With a Poo' is een voorspelbare kritiek op politieke correctheid, maar met 'Tegridy Farms' hebben Trey Parker en Matt Stone weer een maatschappijkritisch pareltje te pakken dat zo kenmerkend is voor deze tijd. Of hoe ik het voorbeeld van Randy's medicinale wietplantage - progressief, gezellig en regiospecifiek van buiten, maar net zo afhankelijk van kapitalistische mechanismen als elk ander bedrijf - kon gebruiken om de overstap te duiden van De Vegetarische Slager naar Unilever.

Die positieve trend zet zich door met 'The Scoots' waarin een heerlijk oubollig, ietwat kinderlijk griezelverhaal de opzet is om een groot bedrijf als Amazon te persifleren. Oudgediende counselor Mackey krijgt daarin een hoofdrol toebedeeld in een rampenscenario waarin hij als enige ziet hoe zijn stadje langzaam wordt opgeslokt door E-scooters, maar zijn dorpsgenoten gaan voor het gebruikersgemak en niet voor de kritische kanttekeningen. 'Time To get Cereal' en 'Nobody Got Cereal?' halen Al Gore en ManBearPig weer van stal als zelfkritiek op hoe ze ooit de wetenschappelijke waarschuwingen voor global warming op de hak namen. De pay-off is wat anticlimactisch, maar de opbouw ernaartoe is als een vals Hollywoodepos met groots drama en veel emotie. In 'Buddha Box' is Cartman hilarisch als de irritante telefoongebruiker die we allemaal kennen of zijn. Het afsluitende tweeluik 'Unfulfilled' en 'Bike Parade' brengt alle losse eindjes uit dit seizoen bij elkaar in een ietwat chaotische seizoensfinale. De continuïteit van de laatste seizoenen heeft de vervelende neiging om verwachtingen op te roepen en toch niet helemaal waar te maken. Toch ben ik vooral benieuwd hoe ze in het drieëntwintigste seizoen verder gaan nu Trey Parker/Matt Stone hun relevantie hebben hervonden.

South Park - Seizoen 23 (2019)

3,0
Even leek 'South Park' weer de subversieve satire van weleer met bijtende episodes als 'Mexican Joker', 'Band in China' en 'Shots!!!'. Maar de gimmick rond Tegridy Farms bleef maar uitgemolken worden en er kroop een zekere voorspelbaarheid in het seizoen. Ik was niet zo tegen deze doorlopende verhaallijn als andere forumgebruikers, maar ook voor mij kwam 'Season Finale' als een opluchting omdat het eindelijk klaar leek met gelegaliseerde wiet. Al moet ik zeggen dat afzonderlijke episodes als 'Board Girls' en 'Turd Burgers' ook halfhartige pogingen zijn om iets nuttigs te zeggen over maatschappelijke ontwikkelingen. Vanuit een komisch oogpunt had 'Basic Cable' de leukste grappen en aardig dat ze doorheen het seizoen verwijzingen stopten naar deze aflevering. Maar de zelfbewuste metakritiek ten spijt, het leidt allemaal nergens toe. In 'Christmas Snow' wéééér de boodschap over hoe het bedrijfsleven de maatschappij beïnvloedt met valse waarden als integriteit en authenticiteit. Ooit was ik klaar met de serie omdat ze voorspelbare variaties verzonnen op Cartman die een nazi-cultus opricht tegen iets of iemand. Nu lijkt het spel met zelfverwijzingen een doel op zichzelf te zijn geworden en voegt de serie weinig meer toe aan wat ook.

Stellenbosch - Seizoen 1 (2007)

3,0
Over een blanke familie die aan den lijve de politieke omwentelingen ondervindt van het Zuid-Afrika na de Apartheid. Vooral vermakelijk door de topcast van sterke acteurs (o.a. Monic Hendrickx, Jeroen Willems) en de sfeervolle locaties. De serie is wel erg geforceerd zwaarmoedig; elke episode is een overtreffende trap van gitzwarte kommer en kwel. Een beetje luchtigheid was welkom, want nu voelde het wat bedompt en naargeestig.

Succes van de Kringloopwinkel, Het - Seizoen 1 (2017)

3,5
Sympathiek programma in de geest van 'Schuldig' (2016), maar meer human interest dan over een groot maatschappelijk probleem. Maar leuke portretje van mensen uit alle lagen van de bevolking. Het geeft ook inzichten in hoe een kringloopwinkel draaiende blijft en hoe het concept zich verhoudt tot de rest van de economie. Toentertijd uitgezonden aan het einde van het jaar en dat was ook een prima moment voor zoveel hartverwarmende goedheid. Ik had overigens verwacht dat hier een vervolgseizoen op zou komen.