menu

Hier kun je zien welke berichten Donkerwoud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Il Était une Fois... La Vie - Seizoen 1 (1987)

Alternatieve titel: Once Upon a Time... Life

4,0
Hoog cijfer aan gegeven. De geschiedenis-versie was wel iets leuker, maar dit is evengoed een aansprekende serie voor jonge kinderen: leerzaam én vermakelijk. Zo worden ze niet meer gemaakt, zou opa hier kunnen zeggen.

Inside No. 9 - Seizoen 1 (2014)

4,0
Zes losstaande verhalen met als enige gemeenschappelijke kenmerk dat zij zich steeds afspelen op één specifieke locatie. Elk verhaal haalt dan ook zijn sfeer uit de mogelijkheden die de plaats van die aflevering met zich mee brengt. De ene aflevering kijk je naar een groep verveelde rijkelui die zich verstopt in een kast. Een volgende aflevering zie je twee stuntelende inbrekers die proberen in te breken in een moderne villa. Mijn absolute favoriet is het tienermeisje dat moet gaan babysitten in een gothische herenhuis. Die locatie wordt tot in het meest absurde detail uitgebuit met sfeervolle camerahoeken en een spookachtige aankleding.

Die beperkte locaties hebben ook tot gevolg dat er nog meer de nadruk komt te liggen op de absurde karakters en de chemie die zij met elkaar hebben. Laat het maar aan komische genieën Reece Shearsmith en Steve Pemberton over om gestalte te geven aan doodenge freaks. Waren ze bij een vorige project als Psychoville nog enigszins terughoudend omdat er een doorlopende verhaallijn was, hier kunnen ze helemaal losgaan met steeds een nieuwe reeks figuren. Wat hun typetjes zo leuk maken is dat zij altijd een vreemde combinatie hebben van afstotelijke walgelijkheid en een moeilijk te plaatsen ontroering. Hun karakters doen elkaar de meest walgelijke dingen aan, maar toch is het niet moeilijk om je met ze te identificeren.

Inside No. 9 - Seizoen 2 (2015)

4,0
Zes nieuwe verhalen waarin Reece Shearsmith en Steve Pemberton verschillende rollen vertolken op steeds één specifieke locatie. Een slaapwagon van een Europese trein. Een studentenkamer die meegroeit met de levensfasen van zijn vrouwelijke bewoner. Een middeleeuwse hut die voor het snelrecht van de heksenjacht wordt gebruikt. Een troosteloos kantorencomplex van een telefonische hulplijn. Een picture perfect woning in een chique buitenwijk En, tot slot, een gothisch spookhuis waar een butler en een medium toegang lijken te geven tot gene zijde.

De verscheidenheid aan locaties biedt dan ook weer een ruime aanzet voor totaal andere tonen en stijlen, waarbij je als kijker ook nooit helemaal kunt raden waar de verhalen naartoe gaan. Het verrassingseffect is wel wat minder dan in het eerste seizoen, maar toch zijn er weer meer dan genoeg twists en turns om de verbazing erin te houden. Het heeft nog steeds die fijne kwaliteit dat de parodie zo consequent doorgezet wordt dat het zowel eng als grappig weet te blijven. Ironisch genoeg heeft de allerbeste episode (The 12 Days of Christine) helemaal niet de twee eerder genoemde komieken in de hoofdrol. In toekomstige seizoenen zouden ze dus zeer wel kunnen leunen op nieuwe acteurs.

Inside No. 9 - Seizoen 3 (2016-2017)

4,0
Misschien wel het beste seizoen!? De aftrap (een kerstspecial) slaat wat door met de hoeveelheid twist en turns, maar met 'The Bill' komt de serie in het bekende vaarwater van de tragikomische, psychologische horror. Meer dan ooit gebruiken Reece Shearsmith en Steve Pemberton alledaagse taferelen die ontaarden in gruwelijke catastrofes. Dit seizoen heeft helaas geen paranormale elementen, want ze lijken zich meer op klassieke slashers en moordmysteries te richten. 'The Riddle of the Sphinx' en 'Diddle Diddle Dumpling' kunnen zich, wat mij betreft, meten met de beste afleveringen van de hele reeks, omdat ze de inktzwarte tristesse hebben van tragische figuren die verdwaald raken in hun eigen obsessies en neuroses. Van het niveau uit de korte verhalen van Roald Dahl. 'Empty Orchestra' zal niet door iedereen gewaardeerd worden, maar voor mij is het prettige stijlbreuk om eens een luchtige musicalhommage te zien tussen alle venijnige gruwelverhalen. 'Private View' is een fijne knipoog naar een moderne icoon als Saw en de klassieke thrilleropzet van Agatha Christie. De eerste geluiden over seizoen 4 klinken ook al bemoedigend; ze gaan schijnbaar de kant van de SF en de techo-thrillers op.

Inside No. 9 - Seizoen 4 (2018)

4,0
En weer een divers seizoen van 'Inside No. 9'. In 'Zanzibar' proberen een montere piccolo en een dienstmeid om hun hotelgasten tegemoet te komen, maar de verwikkelingen worden steeds een stukje meer macaber. Het heeft bijna een vibe van de regisseur Wes Anderson (vrolijke kleurtjes, stripboekachtige karikaturen) in de combinatie van blijmoedigheid met een ironische knipoog. 'Bernie Clifton's Dressing Room' is zonder twijfel mijn favoriete episode van het seizoen, omdat het volledig drijft op de dynamiek tussen Steve Pemberton en Reece Shearsmith, die een komisch duo spelen dat voor die ene keer hun vroegere pijn bijleggen voor een afscheidsoptreden. Ze zitten zo ongelofelijk goed in hun rol als de man die zijn mislukte komediecarrière het liefst vergeet (Shearsmith) tegenover de man die alleen nog het geluk uit zijn herinneringen haalt (Pemberton). Net als met 'The 12 Days of Christine' uit seizoen 2 hield ik het niet droog.

'Once Removed' zit qua narratief leuk in elkaar, met een opzet waarbij het steeds tien minuten terug in de tijd springt om een ander facet van het moordmysterie uit te lichten. Qua opzet misschien de meest inventieve episode van dit seizoen, maar het blijft meer een gimmick dan dat het me echt raakt. 'To Have and to Hold' neemt de alledaagse opzet van een huwelijkse crisis - hij vindt zijn passie ergens anders, terwijl zij wil ontdekken waarom hij van haar is vervreemd - en de episode geeft er een lugubere draai aan waar Roald Dahl nog een puntje aan kan zuigen. Hier werkt de aflevering omdat het subtiel opbouwt van een drama over hoe de twee echtelieden uit elkaar zijn gegroeid, maar pas later komt er een horror-element bij dat die eerdere aspecten in een ander licht zet.

'And the Winner Is...' heeft een iets andere toon dan de andere afleveringen: het is namelijk meer een satirische kijk op celebrity-cultuur dan horror of thriller. Het leuke aan dit soort ensemble-afleveringen is dat Pemberton/Shearsmith zelf iets meer op de achtergrond verdwijnen, maar zo meer ruimte bieden aan andere komische typetjes. Zo zijn er hier de zelfingenomen karakteracteur Rupert (Kenneth Cranham), die naar eigen zeggen roemrijke seks heeft gehad met iedereen, en de Amerikaanse diva (Zoë Wanamaker) die wel geld wil voor haar jurybijdrage maar niet van zins is om zich ervoor in te zetten. En het grijze muisje (Phoebe Sparrow) dat mee mag jureren omdat ze een prijs won, maar wiens overenthousiaste - en oprechte- meningen constant worden afgefikt door de zelfingenomen vaklui. Vilein op precies de juiste manier.

'Tempting Fate' is de enige volbloed horror-aflevering van dit seizoen, met drie ambtenaren die een huis moeten ontruimen van iemand die recent is overleden. Soms vind ik het jammer dat de serie weinig afleveringen heeft waarin de nadruk ligt op het bovennatuurlijke. Net zoals in Psychoville, hun vorige serie, zijn ze verrassend goed in het neerzetten van een suspensevolle en enge atmosfeer, terwijl er altijd die komische knipoog is waardoor het toch net weer iets anders voelt dan een standaard genrewerkje. Hier een leuke dynamiek tussen de twee witte mannen (Pemberton/Shearsmith) en de zwarte Maz (Weruche Opia), die tot elkaar veroordeeld zijn tot een situatie waarin ze op elkaars morele oordeel moeten vertrouwen. Niet de sterkste aflevering omdat de plotwendingen te absurd worden en de karakters uiteindelijk onlogische beslissingen nemen.

Into the West - Seizoen 1 (2005)

3,5
Geen Deadwood, daar is het allemaal te gelikt en te clean voor, maar het is een leuke serie in hoe het de 'vergeten' verhalen uit het wilde westen vertelt. Zoals het perspectief van de indianen tegenover de komst van de nieuwe kolonisten. Ze hadden het beter bij een paar geschiedenissen gehouden, want nu worden er erg veel karakters geïntroduceerd en er te snel weer uitgeschreven.

Israël van Heertje en Bromet, Het - Seizoen 1 (2019-2020)

3,5
geplaatst:
Een prima ego-documentaire over hoe Raoul Heertje en Frans Bromet kijken hoe hun eigen 'joodse identiteit' zich verhoudt tot de staat Israël. Wat betekent joods-zijn in een staat waar deze etnische/religieuze groep de dominante factor is? Voor Heertje een pittige confrontatie met mensen met wie hij een geschiedenis deelt en die een soms radicaal andere kijk hebben op de hete hangijzers dan hijzelf. Bromet is meer de registrerende observant wiens kenmerkende bromstem soms ongemeend scherp uit de hoek komt. In de verte heeft deze serie wat raakvlakken met 'Natascha's Beloofde Land' (2018) door Natascha van Weezel, maar het duo Heertje/Bromet zijn ietwat doortastender en zoeken zelf meer politiek geladen onderwerpen op. Het is ook heerlijk ongemakkelijke, spannende televisie om deze 'angry old men' lijnrecht in te zien druisen tegen staatspropaganda en geschiedvervalsing. Vooral Heertje is er een meester in om met z'n Hollandse botheid zijn gastvrij ogende geïnterviewden voor het blok te zetten en ze te dwingen om een positie in te nemen. Al moet ik ook zeggen dat de serie gaandeweg wat aan kracht inboet, omdat Heertje's ambigue relatie met het Israël uit z'n jeugdjaren een nodeloze herhaling van zetten wordt. Zelf had ik bijvoorbeeld minstens een aflevering verwacht over de omgang met etnische minderheden (zoals Ethiopische joden) die buiten diens vriendencirkel vallen.

Ivalo - Seizoen 1 (2018-2019)

Alternatieve titel: Arctic Circle

2,5
Een seksueel overdraagbaar virus als angstscenario waardoor zowel spanningen rond seksuele moraal als de globalisering bij elkaar komen. Qua concept had de Fins-Duitse 'Arctic Circle' goud in handen met een moordmysterie annex virusuitbraak aan de grensstreek tussen de Europese Unie en Rusland. Waar het slechtste van twee werelden buiten de radar kan blijven in het desolate niemandsland, terwijl het niet alleen de barre weersomstandigheden zijn waardoor ze in omringende dorpsgemeenschappen buitenstaanders schuwen en hun vuile was niet buiten hangen. Zo kan een perverse schaduweconomie als de internationale vrouwenhandel bestaan onder het toeziend oog van een heleboel betrokkenen aan beide landsgrenzen. En dat terwijl de jonge politieagente Nina Kautsalo (Lina Kuustonen) niet alleen worstelt met de zorg voor een dochtertje met downsyndroom, maar ook omdat zus Marita (Pihla Viitala) bekendstaat als een vrouw met een losse seksuele moraal. Van het ene op het andere moment raakt Marita geïnfecteerd met het virus en worden haar seksuele keuzes een publieke zaak.

En toch wil 'Arctic Circle' nooit écht beklijven. Al is het elke keer weer heerlijk om de overweldigende sneeuwlandschappen te zien en er op de soundtrack geluiden doorheen zijn gemonteerd om de snijdende kou over te brengen. Sinds het eerste seizoen van 'Fargo' zag ik niet meer zoveel sneeuwscooters en personages die met hun moonboots wegzakken in de sneeuw. Qua setting en thematiek had 'Arctic Circle' echt een betere serie verdiend, maar door een veelheid aan clichématige plotlijntjes komt het allemaal te geforceerd bij elkaar. Het heeft namelijk zo'n thriller-opzet waar het hoofdpersonage een soort bliksemafleider is rond wiens persoon alle narigheid en ellende samenkomt. Niet omdat het nu altijd nodig is voor Nina's psychologische ontwikkeling of de thematiek dient, maar omdat toevalligheden fungeren als een opzet naar actiescènes en obligate cliffhangers. Het gevolg is een ongeloofwaardige, ietwat vergezochte productie die veel goedmaakt met z'n naargeestige sfeer en soms zelfs interessante balletjes opgooit. Als geheel mist het echter de verfijning en het sterke script om het interessante uitgangspunt recht te doen.