menu

Hier kun je zien welke berichten Donkerwoud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Geheime Dagboek van Hendrik Groen, Het - Seizoen 1 (2017-2018)

3,5
Hoe haalt men betekenis uit een leven waarin het alleen nog achteruit kan gaan? 'Het Geheime Dagboek van Hendrik Groen' werkt het best als de droefgeestige, schrijnende kant centraal staat van Hendrik Groen (Kees Hulst) die ervaart hoe zijn mannelijkheid wordt ondergraven en hij een gevecht moet leveren tegen bureaucratische krachten die hem het laatste beetje geluk afpakken. Vooral de eerste en de laatste afleveringen hebben een fijne mengeling van melancholische tristesse en droogkomische galgenhumor - een beetje vals maar nooit bijtend gemeen. In het middenstuk verliest de serie wat stoom als de focus verschuift naar de omanido-tripjes, waarin het somberen iets te makkelijk om wordt gezet in te formulematige feelgood. En toch zit er een mooie opbouw in hoe de somberman uit het begin (o.a. door het verloop van de seizoenen) nieuwe ervaringen doormaakt, terwijl dood en ziekte de kop op blijven steken in die herfstige nadagen.

Generation Kill - Seizoen 1 (2008)

4,0
Verveling en bureaucratie

Wat American Sniper (2014) had willen doen: moderne oorlogsvoering zoals gezien door de rifle scopes van de mariniers. Het schetst een zinderend beeld van jonge testosteronbommen uit alle lagen van de Amerikaanse bevolking, die hun grootste vijand vinden in de bureaucratie, het onvoldoende gefaciliteerd zijn, de ongelijkwaardige hiërarchie, de incompetente leidinggevenden en de verstikkende militaire tradities. Generation Kill neemt geen stelling in voor of tegen oorlogsvoering, maar het toont de moderne oorlogsindustrie als iets waarbij er een kloof is ontstaan tussen de waardering voor menselijke grondtroepen en de inzet van (onbemande) vliegtuigen. Welke rol hebben de ouderwetse militaire tradities nog in een tijdperk waarin de oorlog meer van bovenaf gestuurd wordt? En wat te doen met de psychische gevolgsschade van militairen die zwaar beschadigd terugkomen uit het oorlogsgeweld?

De serie bestaat vrijwel in zijn geheel uit de dynamiek tussen de mariniers: hun gebruik van slang in het taalgebruik; de populaire liedjes die zij met elkaar zingen; de frustraties en momenten van verbroedering naar elkaar; de lol die zij hebben om het beste van het moment te maken. Het knappe aan dat subjectieve, intieme gezichtspunt is dat het laat zien wat de strikte mannencode onderdrukt en verdoezelt: de enorme pijn die veel van deze jonge mannen tegelijkertijd voelen. Een pijn die onuitgesproken blijft, maar die terug te zien valt op de verbouwereerde gezichten van mariniers die er zich geen weg mee weten. Helaas kan er over die innerlijke psychische pijn niet gesproken worden in een machtsbolwerk waar de groepsdynamiek mannelijkheid afdwingt, terwijl de hiërarchie van boven naar beneden slechts aanzet tot handelen en orders opvolgen. Voor kritische (zelf-) reflectie en gezonde twijfel is er geen ruimte.

Oorlog is hier namelijk meer dan ooit een bureaucratische bedoening waar van hoger hand de tactische beslissingen worden genomen, terwijl de mariniers ter plaatse gefrustreerd zijn over die onderwaardering en zich niet meer betrokken voelen bij het oorlogsgeweld. Het schrijnende gevolg is dat de gedemotiveerde mariniers voornamelijk bezig zijn om de zinloosheid van hun missie te verbloemen met kwajongensstreken en masochistische spelletjes naar elkaar en naar de Iraakse bevolking. Door deze serie ga ik bijna begrijpen hoe de walgelijke oorlogsmisdadigster Lynndie England (zie: Lynndie England) - Wikipedia - nl.wikipedia.org tot haar daden heeft kunnen komen.Wat kun je anders verachten als je jonge, laagopgeleide mensen - levend in een stolp van verstikkende gedragsregels en rigide militaire tradities - loslaat in morele situaties waar filosofische verhandelingen over volgeschreven kunnen worden!?

Die subjectieve blik van 'de soldaten' is tegelijkertijd óók mijn enige puntje van kritiek: de oorlog wordt nog altijd getoond als het opwindende mannenspektakel, terwijl het enigszins gemakzuchtig voorbijgaat aan de immense gevolggschade op de Iraakse bevolking. Iraki zijn lijken, krijgsgevangenen of politiek correcte bijrollen 'die het slechte van de oorlog vertellen'. Of de grappige tolk Meesh, die van zichzelf het stereotype Arabier der stereotype Arabieren is. HBO zou ballen hebben als zij een soortgelijke serie zouden maken vanuit Iraaks perspectief, maar ik vrees dat de huidige politieke gevoeligheid dat niet toelaat. Deze opwindende miniserie is in ieder geval een meer dan geslaagde tussenvorm om publieke kennis te genereren over PTSS (posttraumatische-stressstoornis) en de zinloze Irak-missie waarvan de gevolgen, zelfs na twee termijnen Obama, nog steeds rondspoken in de wereldpolitiek.

Goedenavond, Dames en Heren - Seizoen 1 (2015)

3,0
Tegenvallende opvolger van 'Moeder, ik wil bij de revue'. Lastig om te zeggen waar het precies aan ligt, want in alles is het eigenlijk een betere serie: de relaties tussen karakters zijn beter uitgewerkt; er is meer focus op de tijdsgeest en hoe mensen met elkaar omgingen; er zijn meer leuke typetjes in voornaamste bijrollen.

Waar het waarschijnlijk wel onder te lijden heeft is dat het plot nog even voorspelbaar en ongegeneerd braaf is als dat van zijn illustere voorganger. Minpunten aan die vorige reeks worden duidelijker als je weer acht nieuwe afleveringen naar het gezapige escapisme kijkt dat het uiteindelijk is. Daar komt bij dat de acteurs en actrices in hoofdrollen ook niet leuk genoeg zijn om de serie in zijn geheel te kunnen dragen.

Goosebumps - Seizoen 1 (1995-1996)

Alternatieve titel: Kippenvel

3,0
Deze serie 'had' inderdaad iets, terwijl ik als tien- of elfjarige al zag wat een slappe camp het eigenlijk was. Al vond ik de Australische serie 'Round the Twist' eigenlijk beter, omdat die minder gelikt in elkaar stak (en dus bij vlagen écht eng en mysterieus kon worden.) Horror kun je 'Goosebumps' dan ook nauwelijks noemen, maar het wist bijna elke aflevering een fijn sfeertje neer te zetten, met leuke knipogen naar bekende horror-klassiekers. Pas bij de recente verfilming (2015) merkte ik dat de franchise meer nostalgie bij mij opriep dan ik eigenlijk dacht.

Gravity Falls - Seizoen 1 (2012-2013)

4,0
Samen met Rick and Morty één van de leukste animatieseries van dit moment. Het combineert allemaal elementen uit recente pop culture met de extreem schattige tweeling Dipper en Mabel. Wat ik zelf erg leuk vind is dat de verhaaltjes klein en schattig beginnen en gaan over belevenissen die iedereen wel eens gehad heeft in de kindertijd. Een crush hebben op dat oudere meisje. Gepest worden. Het gevoel hebben dat een nabij familielid de pik op je heeft. Vervolgens nemen die herkenbare situaties een knotsgekke vogelvlucht naar de meest bizarre wendingen die je maar kunt bedenken.

Gravity Falls - Seizoen 2 (2014-2016)

4,0
In alles bevredigender dan het eerste seizoen: karakterontwikkeling, opbouw naar een groter mysterie, nieuwe knotsgekke monsters, etc. Bill Cypher is ook een leuke antagonist, net als Gideon tegelijkertijd schattig en creepy, helemaal in lijn met de onschuldige toon van de serie. Ook bij mij viel de finale enigszins tegen. Vreemd hoe het slordig en afgeraffeld voelt terwijl het slotstuk zelfs bestaat uit drie losstaande episodes. Met de weirdmagaddon hadden ze nog zoveel meer krankzinnige Ideeën kunnen uitwerken. Nu vond ik de een-na-laatste episode, waarin ze in een soort Mabel-nachtmerrie terecht komen, eigenlijk een fijner slot bij deze suikerzoete serie met een gitzwart duister randje.