menu

Hier kun je zien welke berichten Donkerwoud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Famiglia, La - Seizoen 1 (2016)

3,0
Het had op zich de potentie van een leuke maffiaserie: een kleine Italiaanse middenstander en zijn gezin, die een plaatselijke pizzeria hebben als dekmantel voor een criminele organisatie, krijgen opeens te maken met criminele afrekeningen en familievetes. Oerhollandse lulligheid met een snufje 'Breaking Bad', over 'gewone mensen' die uit noodzaak zich door de criminaliteit moeten stuntelen. Op de soundtrack mierzoete Italiaanse tearjerkers en over de lens felle filters om de Neder-Italiaanse sfeer extra dik aan te zetten. Zelfs Joke Bruijs is van stal gehad voor een portie vooroorlogse gezelligheid.

Toch weet de serie nooit helemaal de juiste toon te vinden. Het heeft de lieflijke karakterschetsen van Maria Goos, waarin mannen knuffelbare lobbesen zijn die heus het beste met anderen voorhebben, maar zich steeds geconfronteerd zien met brute mannencodes en een ego dat ze in de weg zit. Het heeft snoeihard geweld en inktzwarte komedie. Het is een familiedrama met een zoon die vreemdgaat met de ex-vriendin van zijn oom en de dochter uit de kast komt als een lesbienne. Het heeft ook een slapstickachtige kant met vaste huisgasten en een goeiige politie-inspecteur die met zijn keffertjes langs het restaurant wandelt.

De uitersten - gezelligheid en kilheid- kunnen alleen werken met een sterk script dat een serie iets eigens en unieks geeft. En dat lukt niet, want de maffia- en Italianenclichés liggen er zo dik bovenop dat het meer voelt als een gemakzuchtige voortzetting van zoveel betere producties. Daarnaast voelt het seizoen ook teveel uitgerekt rond te weinig materiaal om de spanning erin te houden. Zeker aan het begin lijken lang niet alle gebeurtenissen, zoals de moord op een belangrijk personage, van invloed op de slotconfrontatie die er uiteindelijk komen gaat. Pijnlijk dat je aan alles ziet dat de makers er genoeg zin in hadden om vervolgseizoenen te maken, maar dat de kans klein is dat de productie een vervolg gaat krijgen.

Fargo - Seizoen 1 (2014)

3,5
Een existentiële fabel over de aard van goed en kwaad tegenover de overrompeld mooie sneeuwlandschappen die de oorspronkelijke 'Fargo' (1996) ooit op de kaart zette. Cinematografisch en plot-technisch is het een epos van formaat, van een niveau waarvoor weinig televisieseries het budget en de middelen hebben om erbij in de buurt te komen. En dat terwijl het ook een eigenheid heeft door de vreemde combinatie van gekke typetjes in de inktzwarte duisternis van een niets of niemand ontziend misdaadverhaal. Vooral Billy Bob Thornton is weergaloos als een eigentijdse Anansi, die de zwakheden en angsten van zijn slachtoffers uitbuit om er een persoonlijk gewin aan over te houden. Zijn precieze motivatie blijft in het duister, maar het lijkt of hij er een duivels genoegen in schept om mensen ertoe aan te zetten hun eigen ondergang tegemoet te gaan.

En toch kwam ik minder in de serie te zitten dan ik eigenlijk zou willen. Na een grandioze eerste aflevering, die ik met tranen in mijn ogen keek omdat het snoeihard binnenkwam, verliest het enigszins zijn momentum als het de kaarten meteen al op tafel legt. Ergens is het knap dat ze niet gekozen hebben voor de gebruikelijke formule van een moordmysterie, maar het gevolg is dat je in een vroeg stadium weet dat Molly Solverson bijna helemaal rond heeft hoe de vork in steel zit, terwijl zij dwarsgezeten wordt door de incompetentie en het mannelijke ego van haar superieuren. Na dat punt besteedt de serie vermoeiend veel aandacht aan de existentiële twijfel van zijn 'goede' hoofdpersonages Molly en Gus, of aan de grappige fratsen van Chief Bill Oswalt en het olijke huurmoordenaarsduo Mr. Numbers en Mr. Wrench. Ik kon me niet helemaal aan de indruk onttrekken dat er te weinig materiaal is uitgesponnen over meer episodes dan het beperkte gegeven toelaat.

Fractie, De - Seizoen 1 (2015)

2,0
Afgehaakt na vier afleveringen. Het is gemaakt vanuit een ontzettend interessant uitgangspunt waar feit en fictie door elkaar gaan lopen om een up-to-date beeld te schetsen van politiek Den Haag. In werkelijkheid is het helaas niet meer dan een gimmick waar bekende politici en politieke verslaggevers af en toe door het beeld lopen. Of heel af en toe zijn er niet relevante shots doorheen gemonteerd waar een politieke kwestie wordt besproken. Niet erg, maar om nou te zeggen dat de verhaallijnen zelf boeiend zijn?

Met afleveringen van nog geen half uur weet het verrassend saai en oninteressant te worden. Veel 'politiek' gewauwel en weinig emotie. Misschien leuk voor de enkele fanaticus die opgewonden raakt van alle facetten van het politieke spel. Had hier een moord of overkoepelend thema overheen gegooid en je had wellicht mijn interesse gehouden. Zelf hou ik het wel bij de reguliere verslaggeving boven deze middelmatige poging om in te haken op succesvollere politieke series.

Fresh off the Boat - Seizoen 1 (2015)

3,5
Samen met Unbreakable Kimmy Schmidt (2015) een van de leukere nieuwe komedie-series. Over een Taiwanees-Chinees gezin in een overwegend blanke middenklasse buitenwijk. Vooral Randall Park en Constance Wu zijn allebei ontzettend leuk op elkaar ingespeeld, maar voor de verandering zijn de kindacteurs óók meer dan de moeite waard. Alleen jammer dat Eddie Huang- de auteur van de oorspronkelijke memoires- zich inmiddels volledig van de serie gedistantieerd heeft. Kennelijk is er veel bij verzonnen om het format leuk te houden voor een langlopende televisieserie.

Fresh off the Boat - Seizoen 2 (2015-2016)

3,5
Ook het tweede seizoen is weer leuk. Vooral genieten hoe het de jaren negentig terug tot leven brengt met vele verwijzingen naar bekende bands of ontwikkelingen als de opkomst van het internet. Iets teveel episodes (24) ten opzichte van de oorspronkelijke dertien, maar tegelijkertijd biedt die opzet ook ruimte voor enkele afwijkende afleveringen. Bij vlagen misschien wel beter dan de eerste serie!?