menu

Hier kun je zien welke berichten Donkerwoud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Damages - Seizoen 1 (2007)

4,5
Ik ben deze serie tegelijkertijd beginnen te kijken met Dirt. Beide series hebben een aantal overeenkomsten; het zijn maatschappijkritische verhalen met in de hoofdrollen female powerhouses. Deze titel heeft echter zonder twijfel mijn voorkeur, omdat het geen seks gebruikt om ook de gemiddelde SBS-kijker aan te spreken. Sexy is de serie zeker, maar nooit op een manier dat het tegen gaat staan.

In het allereerste fragment zien we hoe een jonge vrouw - naar wat al gauw de hoofdrolspeelster blijkt - wegvlucht uit een gebouw. Ze is in radeloze paniek en heeft bloed aan de handen. Opeens switcht het verhaal maanden terug in de tijd en leren we dat het gaat om de jonge juriste Ellen Parsons (Rose Byrne). Net afgestudeerd, en legio aanbiedingen bij grote firma's liggen al in het verschiet. Zij kiest echter voor het prestigieuze Hewes en associates, geleid door de gewiekste Patty Hewes (Glenn Close). Het blijkt al vrij snel een gewaagde keuze te zijn, want Hewes is allerminst de makkelijkste werkgever door haar extreem veeleisende karakter. Of zoals een van de karakters in de eerste episode zegt: 'Pas jij maar op met je verloving. Het is heel moeilijk om een relatie te onderhouden als je onder Hewes werkt.' (spoiler: dat blijkt inderdaad zo te zijn...)

De serie focust zich op een specifieke zaak, namelijk die van de steenrijke magnaat Arthur Frobisher (Ted Danson) tegen zijn voormalige werknemers, allen op straat gezet terwijl Frobe er met de poen vandoor ging. Hewes - zo vastberaden als zij is - heeft al in gedachten om de man ten val te brengen. Als het niet goedschiks kan dan wel kwaadschiks. Zelfs intimidatie, huurmoordenaars inzetten en het bespelen van de media worden uiteindelijk niet geschuwd door beide partijen. En zo begint er een titanenstrijd tussen de gewiekste topadvocaat Hewes en haar machtige opponent Frobisher, waarbij Ellen Parsons tussen de partijen in terechtkomt.

In elke aflevering vinden we - middels twee detectives die de zaak Parsons onderzoeken - een snippertje meer informatie over wat er nou eigenlijk gebeurt is in dat appartement. Waarom rende Parsons weg met bloed aan haar handen? Wie draagt er schuld? Hewes? Frobisher? De juriste zelf. Stukje bij beetje komen de antwoorden in relatie met de Frobisher-case. Maar om van deze geniale serie ten volle te kunnen genieten, is het het beste om daar niet over uit te wijden.

Het is het best te omschrijven als een klassieke murder-mystery, verpakt in een hippe ''legal'' thriller. De focus ligt op het bedrijven van advocatuur op het hoogste niveau en het daarbij behorende verkrijgen van miljoenenclaims. Er is geen onderscheid tussen goed en slecht, waardoor alle partijen een menselijke kant krijgen. Zelfs ''schurk'' Frobisher krijgt een menselijk gezicht als iemand die tegen wil en dank zijn goede naam probeert te bewaren.

Damages - Seizoen 2 (2010)

4,0
De onverwoestbare Patty Hewes (Glenn Close) wordt in dit seizoen laag voor laag afgebroken door haar protegé Ellen Parsons (Rose McByrne) in een magnifieke bitch fight. Beide dames zijn aan elkaar gewaagd; vanaf het allereerste moment is duidelijk dat er slachtoffers gaan vallen. Ook dit tweede seizoen zit vol met onverwachte wendingen, memorabele bijrollen, sadistische machtsverschuivingen en een solide geschreven plot van hoog niveau. In de cast een heleboel triple A sterren als William Hurt, Timothy Olyphant en Marcia Gay-Harden (hier goed op dreef en zeker niet zo irritant als normaal).

Het doet mij nog het meest denken aan The Wire, en niet alleen omdat er een aantal figuren uit die serie ook te vinden zijn in dit seizoen. De overeenkomst zit hem vooral erin dat ook de makers van deze serie ervoor hebben gekozen om een andere ''case'' te belichten, in dit geval corruptie op de energiemarkt, waarbij de karakters desalniettemin tegenover elkaar komen te staan. Frobisher is even naar de achtergrond verdwenen, maar in de vorm van Walter Kendrick hebben we een lekker ouderwetse klootzak als bad guy.

Helaas stelt de uiteindelijke season finale lichtelijk teleur, omdat de losse eindjes net iets te makkelijk samen komen. Maar Ik kijk desondanks al reikhalzend uit naar de derde serie, die, als het goed is, een afsluiting zal vormen op de lopende verhaallijnen.

Damages - Seizoen 3 (2010)

3,5
Het format van Damages begint duidelijk slijtage te vertonen. Het hele seizoen oogt minder fris en origineel dan het in de vorige twee reeksen aanvoelde. In deze serie staat de familie Toben centraal, een rijkeluisfamilie die onder vuur komt te liggen als de pater familias grootschalig schijnt te hebben gefraudeerd. Patty Hewes is er natuurlijk als de kippen bij om deze arme schaapjes uit elkaar te drijven en dood en verderf te zaaien met haar nietsontziende tactieken. Al heeft ze deze serie weinig te doen, want de familie die zij in haar vizier heeft zijn een stelletje malloten eerste klas. Het lijkt wel alsof zij vanaf de allereerste aflevering erop uit zijn om zichzelf ten gronde te richten.

En dan is er natuurlijk ook weer een advocaat die nauw bij ze betrokken is, zo nauw dat hij de grenzen van de wet overschrijdt in hun verdediging. Ellen Parsons heeft haar haatgevoelens naar Patty ingeslikt en helpt haar opeens vanaf de zijlijn als assistent-jurist bij een openbaar aanklager (en dat terwijl de vorige serie toch echt eindigde met een woedende Ellen die wraak zwoor op Patty).

Eigenlijk is het meest interessante nog de rol die Tom Shayes in het verhaal speelt; hij wordt in het nauw gedreven door een conflict tussen persoonlijke motieven en zijn rol als advocaat. Waar ik mij het meest aan stoor is dat ze continu oninteressante zijlijnen erin geschreven hebben om de boel gaande te houden. Een beetje zoals ze dat doen in goedkope soapseries. ''We weten niet wat we moeten verzinnen om het verhaal verder te ontwikkelen, dus dan diepen we gewoon een ridicule familietragedie op ''.Nog ongeloofwaardiger is het als ook Frobisher terug erin wordt geschreven en wel de meest stupide acties uitvoert om in het reine met zichzelf te komen.

Uiteindelijk heeft ook dit seizoen zijn momenten. Sowieso is het verbond, dat Ellen Parsons sluit om Tom Shayes te beschermen, leuk uitgewerkt. Maar het is te weinig om de vibe van de eerdere seizoenen vol te houden. Ik had continu het gevoel dat er meer uitgehaald kon worden. Ze hebben zich teveel gericht op het Shakespeareaanse familiedrama tussen de Tobens en te weinig op de karakters van Patty Hewes en Ellen Parsons.

Damages - Seizoen 4 (2011)

3,5
Ondanks een altijd knettergoede John Goodman, deze keer als militaire legerleider, weet het seizoen nooit helemaal onder de huid te gaan zitten. De plotwendingen zijn te vergezocht. Het mysterie zit niet zo verschrikkelijk geraffineerd in elkaar. De eeuwige strijd tussen Patty Hewes en Ellen Parsons is hier minder interessant dan in de vorige reeksen. Vreemd eigenlijk, want het uitgangspunt van een letselschade-deal met een link met de Afghanistan-oorlog zou toch vuurwerk moeten opleveren!? De serie oogde ook wat minder fraai door de budget cuts omdat de serie van de radar begon te verdwijnen bij het grote publiek en studio executives er eigenlijk de stekker uit wilden trekken. Het kreeg gelukkig nog wel een afsluitend seizoen op een andere zender, waardoor Hewes/Parsons nog even hun vrouwelijke nijd op elkaar konden afreageren.

Damages - Seizoen 5 (2012)

4,0
Voor een serie die te maken heeft gehad met budget cuts en onzekerheid of het door zou gaan, hebben we dan toch een waardige afsluiting gekregen. Het is zoals een laatste seizoen zijn moet: losse eindjes worden afgerond en de zorgvuldig opgebouwde conflicten komen tot een keiharde conclusie. Wat Damages voor mij vijf seizoenen aantrekkelijk heeft gemaakt is dat elk seizoen een nieuwe topcast heeft die het draagt. Hier is Ryan Phillipe zeer innemend als de soort knappe Julian Assange met zijn eigen organisatie. Maar uiteindelijk is de spanning tussen Glenn Close en Rose Byrne ook hier weer het hart van de serie. Misschien niet zo spannend en verrassend als het eerste seizoen ooit was, maar ze hebben het in ieder geval bevredigend af kunnen sluiten. Dat laatste shot ging bij mij in ieder geval door merg en been.

Dancing on the Edge - Seizoen 1 (2013)

3,0
Ergens wrang dat zelfs een serie rond de opkomst van een (fictieve) jazz-band vrijwel in zijn geheel gedragen wordt door witte acteurs. Toch zet Chiwetel Ejiofor een leuk rol neer als een calculerende bandleider die zich staande moet houden tegenover het openlijke racisme van de Britse High Society. Daarop vormt Matthew Goode een leuk tegenwicht als de archetypische gesjeesde reporter met grootse ambities in het verslaggevingsveld. John Goodman is ook leuk als de eigenaardige Amerikaanse zakentijger zonder scrupules. Het enige wat serieus hapert is dat het plot geforceerd een thriller-insteek gaat krijgen rond een moord en het moeten ontsnappen aan de autoriteiten. Daarbij staat de langzame sfeersetting de spanningsopbouw vooral in de weg.

David el Gnomo - Seizoen 1 (1988)

Alternatieve titel: David de Kabouter

4,0
De prentenboeken van Rien Poortvliet waren een stuk beter. Deze animatieserie is meer 'saturday morning cartoon' i.p.v. dat het de rijke, gedetaileerde wereld heeft van het oorspronkelijke materiaal. Toch heeft het een eigen charme. Het intens vriendelijke stemgeluid van de stem-acteur die David inspreekt. De rustige sfeerschetsen van natuurlandschappen. Swift. De malle fratsen van die trollen (toch wel erg eng!) Lekker groenlinksig ook, met politieke boodschappen over beter voor het milieu zorgen en goed zijn voor dieren.

Deadbeat - Seizoen 1 (2014)

3,0
Komische serie over een slacker die parttime bijklust als een medium die geesten probeert over te brengen naar het licht. Niet echt vernieuwend of inhoudelijk erg sterk, maar hoofdpersonage Kevin Pacalioglu is gewoon een ontzettend sympathieke man. Ook leuke bijrollen en de meeste verhaallijntjes zitten best goed in elkaar. Zie nog wel meer dan genoeg ruimte voor verbetering van nieuwe seizoenen.

Deadbeat - Seizoen 2 (2015)

2,5
In het eerste seizoen waren ze nog heel erg op zoek naar een vorm en tot welk genre de serie behoort. Misschien was het allemaal niet verschrikkelijk sterk geschreven, maar het had wel een aanstekelijke onvoorspelbaarheid omdat de makers zelf nog op zoek waren naar een eigen vorm.
Naar mijn gevoel hebben ze van dit tweede seizoen veel meer een format geprobeerd te maken dat meerdere seizoenen mee zou kunnen gaan. Ze blijven nu erg veilig binnen het herhaalbare concept van een spook dat ergens iets opgelost moet hebben en Kevin dwars gaat zitten in zijn slacker-bestaan.

De enige rode draad is dat hij nu een spookvriendinnetje heeft gevonden dat hij voorliegt zodat zij niet over kan gaan naar de andere zijde. Op zich levert dat uitgangspunt best aardige komische vondsten op. Hoe hou je een relatie met een geest levend als je geen seks kunt hebben? Hoe voorkom je dat je geliefde erachter komt dat jij haar blokkeert om naar gene zijde te gaan? Toch is het net niet interessant genoeg voor de volledige dertien afleveringen die ervoor zijn uitgetrokken.Teveel kinderachtige grapjes in voorspelbare plots die nooit boven zichzelf uitstijgen.

Deadbeat - Seizoen 3 (2016)

3,0
Onverwacht geeft de bromance tussen Tyler Labine en Kal Penn een nieuwe stoners-vibe aan de serie. De humor is ranziger en lomper dan ooit, maar toch wel erg (wan-)smakelijk als je ervoor openstaat.

Desperate Housewives - Seizoen 1 (2004-2005)

4,0
Ergens tussen guilty pleasure en oprecht goede serie. Wat zo bijzonder goed werkt aan dit eerste seizoen is de sarcastische knipoog naar overdreven soap-elementen, terwijl het zichzelf dan weer net serieus genoeg neemt om het overtuigend te houden. Dit zou meteen ook het eerste en enige seizoen zijn waar het mysterie de moeite van het ontrafelen waard was. De allerlaatste episode laat alle plotwendingen en onthullingen knallend bij elkaar komen tot een bevredigende afsluiting. In latere seizoenen waren de makers duidelijk meer zoekende naar hoe ze het format boeiend konden houden voor de vaste kijkers.

Desperate Housewives - Seizoen 2 (2005-2006)

2,0
Ik heb eens ergens geschreven: als er aliens zouden landen op Wisteria Lane, dan had ik dat nog eerder geloofd dan deze vergezochte plotlijnen. Slechts bij vlagen wordt de briljante humor uit de vorige reeks gehaald. Het bleef toch interessant genoeg - mede door een explosieve cliffhanger- om het scherpere derde seizoen een kans te geven.

Desperate Housewives - Seizoen 3 (2006-2007)

4,0
Hoe ga je verder na een tweede seizoen dat bijna de hele serie om zeep heeft geholpen? Tekstschrijvers en scenaristen zijn aan de gang gegaan met een serie die iets meer de glans en de coherentie van het eerste seizoen heeft. Kyle MacLachlan (FBI-agent van Twin Peaks) is een ontzettend leuke toevoeging als de knuffelbare ubercreep (?) Orson Hodge. Het mysterie dat in de eerste twaalf afleveringen wordt ingezet blijft niet de hele reeks even spannend, maar gelukkig wordt dat gecompenseerd met ijzersterk drama. Nicole Sherridan weet het personage van Edie Britt voor eens en voor altijd een zekere sympathie te geven.

Desperate Housewives - Seizoen 4 (2007-2008)

3,5
In sommige afleveringen weten ze duidelijk niet helemaal meer wat te doen en ontspoort het een tikkeltje in oninteressante of flauwe plotwendingen. Maar over het algemeen is het een vermakelijk seizoen, waarin een paar van de leukste momenten uit de serie voorbij komen. Katherine, de nieuwe huisvrouw, is een aardige toevoeging als de betere huisvrouw dan Bree, met een geheim dat tot aan het einde toe boeiend blijft. Het is natuurlijk oppervlakkige kauwgum voor de ogen, maar als het dit soort televisie oplevert zit ik daar niet mee.

Desperate Housewives - Seizoen 5 (2008-2009)

3,5
Ik zal de laatste zijn om te beweren dat Desperate Housewives veel meer is dan een veredelde soap, maar wat is het toch een ontzettend grappige serie. In dit vijfde seizoen is er gekozen voor een ''realistische'' verhaallijn waarbij de mannen meer centraal staan dan ooit tevoren. Het levert enkele hilarische taferelen op als de mannelijke helft zich stort op een garagebandje. De uiteindelijke season finale is een beetje een domper. Er wordt zo lang naar een climax toegewerkt en dan valt het uiteindelijk tegen als die er uiteindelijk komt, maar dat neemt niet weg dat ik genoten heb van dit seizoen. Het is als vanouds weer een prettige mix van drama en vinnige tongue-in-cheek humor.

Desperate Housewives - Seizoen 6 (2009-2010)

4,0
In het vorige seizoen hebben ze al geprobeerd om de serie een wat duister tintje mee te geven in de verhaallijn rond Dave. Waar ze toen de mist mee in gingen is dat een op zichzelf staand mysterie wellicht wat magertjes is. En dus zit het zesde seizoen vol met gruwelijke vondsten, waarin de familie Bolan het centrum vormt. Daarnaast waart er ook een seriemoordenaar rond in Wisteria Lane en komt er een sociopaat op het pad van Bree. Ook Katherine blijkt over een naargeestig duistere kant te beschikken.

De afleveringen leiden naar een magistrale grande finale die helaas wat karig wordt afgewerkt. Desondanks heb ik genoten van deze reeks. Het mooiste zijn de vele afleveringen waarin een personage of object de grote gemene deler vormt in de levens van de huisvrouwen. In seizoen 5 werd dit al ingezet, maar in seizoen 6 wordt deze manier van verhaallijnen diepgang geven nog meer geperfectioneerd.

Desperate Housewives - Seizoen 7 (2010-2011)

3,0
Moeilijk te beoordelen seizoen. De serie maakt zeker een stap in de goede richting door de huisvrouwen uit de titel ook te voorzien van hun zwarte randjes. Dat is conform met waar ik ooit van ben gaan houden in deze serie. Helaas dat ze de spanning niet consistent door de 24 afleveringen vol weten te houden. Veel goede verhaallijnen worden verdrukt door geforceerde lolligheid. Daarin helpt het ook niet dat de nieuwe huisvrouw Renee, gespeeld door Vanessa Williams, eigenlijk geen echte toevoeging blijkt. Ze is meer een komische rol dan echt een vaste waarde in de serie. De seizoensfinale is niet denderend, maar kent wel een paar hoogtepunten. Eva Longoria krijgt wat meer screen time, en dat werkt bijzonder goed.

Desperate Housewives - Seizoen 8 (2011-2012)

2,0
Deze serie is helaas net een seizoen te lang doorgegaan. Je merkt aan alles dat er weinig creativiteit meer over is om de verhaallijnen fris en scherp te houden. Dit heeft tot gevolg dat de episodes maar voort blijven kakken zonder echt te beklijven (enkele uitzonderingen daargelaten!). Het centrale mysterie is voorspelbaar en had veel sterker uitgewerkt kunnen worden. Uiteindelijk geeft de allerlaatste episode nog iets van de glans terug die ik ooit zo waardeerde aan de serie, maar het is een geval van te weinig te laat.

Desu Nōto - Seizoen 1 (2006-2007)

Alternatieve titel: Death Note

4,0
Voor veel mensen de brug geweest tussen DBZ en het betere tekenfilmgeweld. Kakt wat in na een magistrale opbouw, maar de allerlaatste episode weet de losstaande lijntjes tot een grandioze climax te brengen.

Detour, The - Seizoen 1 (2016)

3,5
Kruising van de thriller-opbouw en tijdssprongen van Breaking Bad en True Detective met kluchtige humor. Bij vlagen heeft het een tikkeltje duistere zwarte komedie, maar over het algemeen is het vrolijke feel good rond een heerlijk dik aangezette disfunctionele familie. Jason Jones en Natalie Zea zijn fijn op elkaar ingespeeld als de twee kibbelende echtelieden met hoge awh-factor. Hun twee puberende kindjes zijn ook knuffelbaar. Een beetje een anticlimax in de laatste twee afleveringen; als de uiteindelijke onthullingen iets minder denderend blijken dan verwacht. Toch maakt de uiteindelijke cliffhanger veel goed.

Detour, The - Seizoen 2 (2017)

2,0
Het blijft verneukeratief als je een frisse, nieuwe serie ontdekt en het vervolgseizoen blijkt een schim van het voorgaande. 'The Detour' was al van de schunnige poep- en piesgrappen, maar ze hebben het punt bereikt waarop ik nog vooral plaatsvervangende schaamte voel naar wat Jason Jones en Natalie Zea moesten uitspoken. De grappen zijn onaangenaam hard, terwijl de serie geforceerd doet alsof deze disfunctionele familie Parker schattig is. Het allerirritantste is dat ze het leuke concept - een uit de hand gelopen road trip - laten voor wat het is. 'The Detour' komt alleen terug in de omtrekkende bewegingen die het plot maakt in flashforwards en flashbacks. Nodeloos ingewikkeld voor een serie waarvan het hoogtepunt is dat er een placenta wordt weggeschoten uit de baarmoeder van een dikke vrouw.

Dexter - Seizoen 1 (2006)

3,5
Ik zag in Michael c. Hall altijd al de perfecte psychopaat maar als David in Six Feet Under was hij toch weergaloos. En nu is hij dan Dexter Morgan, de schurk en held uit de reeks boeken. Een match made in heaven. Er gaat niks boven de angstaanjagende glimlach waarin het karakter zijn gebrek aan menselijkheid probeert te doorbreken. De serie zelf is mij een fractie te formulematig; teveel een voorspelbaar riedeltje dat afgewerkt wordt, in de zin van een centrale verhaallijn met zijsprongen om de vaart erin te houden. Maar met Michael C. Hall als centrale figuur maakt het er niet minder vermakelijk om.

Dinosaurs - Seizoen 1 (1993)

3,0
Bij herziening viel mij vooral op dat de afleveringen een vreemde EO-lading hebben. Pratende dinosaurussen die familiewaarden en het woord van God prediken.

Dirty Sexy Money - Seizoen 1 (2007)

3,5
Puissant rijke families zijn op hun leukst als het decadente ellendelingen zijn die meer geld dan moraal hebben. De titel suggereert HBO-rauwheid, maar écht dirty of sexy wil het nergens worden. Daarvoor is hoofdpersonage Peter Krause (Nate uit Six Feet Under) als idealistische familie-advocaat net teveel de goedheid zelve, die de gerechtelijke dwalingen van de verwende rijkeluiskinderen steeds rechttrekt. Toch vermakelijk door leuke rollen van Donald Sutherland, Nathalie Zea en William Baldwin.

Dirty Sexy Money - Seizoen 2 (2008-2009)

3,5
Deze tweede serie is net zo leuk als de eerste als een lichtvoetige inkijkje op rijkeluiskinderen en hoe zij, net als ieder ander in deze wereld, hun geluk kunnen maken of breken met keuzes in het leven. Lekker veel onverwachte plotwendingen in een verhaallijn die de ruimte biedt voor zowel humor als drama. De karakters zijn ook nog eens innemend genoeg om ze te blijven volgen. Helaas was hierna de koek op: de serie werd gecanceld, en plotwendingen bleven wat onafgewerkt in de lucht hangen. Voor mij een eerste pijnlijke ontmoeting met het fenomeen in series dat niet alles tot een gelukkig einde komt.

Dokter Tinus - Seizoen 1 (2012)

3,0
Thom Hoffman blijft leuk als Dokter Martinus Elzenbosch, maar helaas is de toon van de serie in zijn geheel wel erg braaf en gezapig. De voornaamste spanning in elke aflevering wordt gehaald uit of de dokter en de schooljuffrouw nou eindelijk weer eens bij elkaar komen. Na verloop van tijd begonnen de overdreven schattige karakters van Tygo Gernandt, Jack Wouterse, Jennifer Hoffman en Kitty Courbois me ook de keel uit te hangen. Overigens heb ik de serie met veel plezier gekeken en is het zeker aan te raden aan mensen die wat luchtig vermaak zoeken.

Don't F**k with Cats: Hunting an Internet Killer - Seizoen 1 (2019)

Alternatieve titel: Don't Fuck with Cats

3,0
Over het internet als die bizarre tussenruimte waar iedereen kan experimenteren met nieuwe kanten van zichzelf. Twee alledaagse Amerikanen met een IT-achtergrond - ze noemen zichzelf Baudi Moovan en John Green - ontpoppen zich tot amateurdetectives wanneer ze een gruwelijk internetfilmpje tegenkomen. Getriggerd door het beeld van een onverlaat met capuchon die twee kittens liefdevol streelt, om ze vervolgens te verstikken met een luchtdichte stofzuigerzak. Moovan en Green zetten een kennisnetwerk op via sociale media en pluizen elk detail na om dichter bij de dader te komen. Ze stuiten met hun onderzoek op de Canadees Luka Rocco Magnotta, die zelf een netwerk heeft uitgezet van fake fan accounts richting zichzelf en instagramfoto's plaatst waar hij de hele wereld over lijkt te reizen. Allemaal zo slecht bewerkt met photoshop dat Magnotta's roemrijke modellencarrière zich vooral in zijn eigen hoofd lijkt af te spelen. Zou het kunnen dat achter deze internetfiguur- zo duidelijk hengelend naar aandacht- ook die beruchte kittenmoordenaar schuilt? En dan komen er nieuwe moordfilmpjes binnen waarin duidelijk wordt gehint naar hun eigen amateuronderzoek.

Dit documentaire-drieluik deed me wat denken aan de thema's die bijvoorbeeld Black Mirror aansnijdt. Of hoe politie te weinig knowhow en middelen heeft om internetcriminaliteit aan te pakken, terwijl het lastig is om precies te lokaliseren waar op aarde een misdrijf heeft plaatsgevonden en onder wiens jurisdictie het valt. Tegelijkertijd zijn internetgebruikers goed in staat om groepen mensen te mobiliseren en razendsnel een schat aan informatie te verzamelen. Toch is het een beetje flauw hoe 'Don't F**k with Cats: Hunting an Internet Killer' (2019) de rol van deze identificeerbare amateurspeurders opklopt. Baudi Moovan en John Green geven namelijk aan dat ze niet weten of ze er goed aan doen om opnieuw media-aandacht te genereren voor hun bizarre kat- en muisspel met deze engerd. Maar ze kozen er wel voor omdat ze willen agenderen dat politiediensten soms cruciale informatie laat liggen en dat internetgebruikers zich meer bewust moeten zijn van hun eigen verantwoordelijkheid.

Ik proef echter dat de makers zelf sensatie zochten en dit goedpraten met prekerig alarmisme over onze internetcultuur. Want waarom zo enorm inzoomen op één flamboyante, mediagenieke moordenaar en het onderwerp niet belichten vanuit een breder perspectief? En zou dit kat- en muisspel met internetgebruikers werkelijk een trigger zijn geweest, of is het een fascinerende terzijde in het geheel? Voor iemand die zo planmatig te werk gaat over een tijdsspanne van jaren, is het nauwelijks voorstelbaar dat internetnerds en haatdragende reacties de doorslag hebben gegeven om een ander mens te vermoorden. Deze persoon moet van meet af aan dermate geestelijk getroebleerd en/of kwaadaardig zijn geweest als een treinongeluk in wording. Hoe akelig het ook is dat digitale omstanders dit proces zagen ontvouwen.

Duckman: Private Dick/Family Man - Seizoen 1 (1994)

Alternatieve titel: Duckman

4,0
Onderschatte animatie-serie die nooit de legendarische status van bijvoorbeeld Beavis en Butthead heeft weten te krijgen. Jammer, want ook Duckman geeft een zeer raak beeld van de jaren negentig. Het begint al met de door Jason Alexander ingesproken Duckman, de seksistische nietsnut die maar continu vist naar de bevestiging van zijn kinderen. Hij mag dan wel een privédetective zijn, maar zijn grootste zoektocht is toch echt naar zijn eigen identiteit in een chaotische wereld. Mijn favoriete karakter is natuurlijk de altijd scherpe Cornfed, die Duckman steeds vlijmscherp zijn plaats wijst. Of die wee eens een idiote vaardigheid opgedaan heeft in een vorig leven buiten de camera.

Terugkerende thema's zijn dan ook hoe deze half-eend/half-man probeert om zich staande te houden in een wereld die aan de ene kant perfectie afdwingt, maar aan de andere kant ook zijn lelijke schaduwzijde kent. Reality-televisie wordt lekker dik aangezet als de ranzige rotzooi. Scholen worden gepresenteerd als onneembare vestingen waar politie en leger de boel schoon moeten houden. En de liefde, ach, de liefde, in een briljante episode vindt Duckman eindelijk weer een nieuw lief in de operator van de 9-11 centrale. Hij zwijmelt over haar zoetgevooisde stem Puntje van zorg: ze is zo lelijk dat ze, als een soort Caspar the Friendly Ghost, haar omgeving doodsangsten uit laat staan.

Veel van de grappen uit de serie zijn terug te voeren op de lelijkheid van de maatschappij, die mooi verbeeld wordt door gebruik te maken van (bewust gekozen) lelijke animatie en de meest bizarre gedrochten in bijrollen. De grappen zijn fijn verdeeld tussen botte slapstick, intelligente satirische humor en vlijmscherp geschreven dialogen.

Duckman: Private Dick/Family Man - Seizoen 2 (1995)

Alternatieve titel: Duckman

3,5
De kwaliteit is iets minder consistent dan in het eerste seizoen. Paar uitschieters qua episodes, maar ook een paar afleveringen die echt niet leuk zijn.