menu

Hier kun je zien welke berichten Donkerwoud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Baantjer het Begin - Seizoen 1 (2019)

Alternatieve titel: Amsterdam Vice

3,5
Met de oorspronkelijke Baantjer heeft het weinig meer van doen, maar het is zeer geschikt als voortzetting van de gelijknamige bioscoopfilm. Die hardere, grimmigere toon van een Mokum in de jaren tachtig als een soort wilde westen waar onder- en bovenwereld elkaar de hand boven het hoofd houden. Waar een ideële rechercheur als Jurre de Cock (Waldemar Torenstra) het trauma meetorst van de ene keer dat hij moest ingrijpen met zijn dienstwapen, terwijl Andy Ruiter (Yannick Josefzoon) vers uit de Bijlmer terechtkomt in een bolwerk vol racistische dienders. Ook leuk hoe zo'n kenmerkend element uit de boekenreeks (de Cock zal nooit zijn wapen gebruiken) onderdeel is van de psychologische ontwikkeling van de hoofdpersoon en zelfs ter discussie wordt gesteld. Is het wel ethisch van de Cock om zijn collega-agenten in gevaar te brengen met zijn individuele keuze? Of is zijn samenwerking met een internationale inlichtingendienst, die vrijelijk een loopje nemen met de regels, moreel bezwaarlijker dan dat gewapend zijn? Echt diepgaand wordt het allemaal niet, maar het is leuk dat hiermee het hoofdpersonage wat meer gelaagdheid en psychologisch cachet krijgt. En niet onbelangrijk: het oogt opvallend verzorgd. Met een aantal enerverende actiescènes en een plot dat tot het einde verrassingen in petto heeft. Ik zie voldoende plotruimte voor vervolgseizoenen. Al hoop ik dat ze druk op de ketel houden en we een confrontatie kunnen verwachten met 'de slechteriken' die dit seizoen heelhuids hebben doorstaan.

Bassie en Adriaan en de Geheimzinnige Opdracht - Seizoen 1 (1992)

Alternatieve titel: Bassie en Adriaan op Reis door Europa

5,0
Volkomen onterecht, maar deze bak nostalgie krijgt van mij vijf volle sterren voor de fijne jeugdherinneringen. Uit een tijd dat een bejaarde clown en stramme acrobaat nog subsidiegeld mochten opstrijken voor een weinig eurosceptische blik op de toekomst van Europa. Ook voor het olijke duo heeft de werkelijkheid (belastingschuld en ruzies) de mooie droom ingehaald. Desalniettemin een fijn stukje jaren '90-sentiment. Nog eens herzien als eind tiener, begin twintiger toen alcohol in mijn leven kwam en Nickelodeon het in hun nachtprogrammering had opgenomen. Deze reeks deed het toentertijd goed binnen onze vriendengroep.

Bassie en Adriaan en de Plaaggeest - Seizoen 1 (1978)

4,0
Altijd wel een zwak voor 'De Plaaggeest' gehad. Voor een appel en een ei gefabriceerde knulligheid, maar het heeft daarom juist een vreemde surreële sfeer. Sowieso doet de gemaskerde ellendeling het altijd goed, omdat je wil weten wie er schuilgaat achter dat creepy masker. Deze heb ik pas in mijn tienerjaren ontdekt, tijdens het nachtelijk herstellen van onchristelijke hoeveelheden alcoholische dranken.

Better Call Saul - Seizoen 1 (2015)

3,5
Ik had niet veel met het karakter Saul Goodman (ietwat een komisch typetje) maar Bob Odenkirk geeft hem minstens zo'n tragische gelaagdheid als Walter White. Jimmy McGill is een man die er alles aan gelegen is om zich te bewijzen in de advocatuur, maar gedwarsboomd wordt omdat hij nergens die benodigde springplank krijgt. Teruggeworpen op zichzelf, een selfmade man, moet de straatvechter op zoek naar manieren om zijn overduidelijke talenten te ontplooien. Zijn alter ego als vroegere straatoplichter (Slippin' Jimmy) geeft hem in ieder geval een wendbaarheid om oplossingen te zoeken in het criminele milieu. Waar in 'Breaking Bad' de meth-handel zelf bijzaak leek, kun je van 'Better Call Saul' in ieder geval niet zeggen dat de advocatuur te weinig ruimte krijgt. Zelfs het kloppende hart van de serie, de zorgrelatie van Jimmy naar broer Chuck, is diep verweven met rechtspraak en wetgeving. Zoals Jimmy tegelijkertijd opkijkt naar zijn grote broer als naamgenoot van zijn eigen prestigieuze advocatenfirma, maar ook in het besef dat hij misschien nooit uit diens schaduw komt. Zo mooi geïllustreerd met de scènes waar hij sigaretten bietst van zijn ex (Kim Wexler) waarbij Chuck's kantoor, als een donkere aanwezigheid, wegvalt achter de straatverlichting.

Sowieso doet 'Better Call Saul' visueel in ieder geval niet onder voor zijn oudere broer. Het heeft bij vlagen nog dezelfde broeierigheid als BB - al is het alleen in de magnifieke openingscredits - maar de serie zit vol met aardige vondsten. Persoonlijk favoriet is wanneer Mike Ehrmantraut, de hinderlijke parkeerwachter die Jimmy steeds naar zijn stickers vraagt, te zien is in een overgangsmontage. (Alpine Shepherd Boy) De tijd verstrijkt en Mike opent en sluit de hefboom voor automobilisten. De episode eindigt wanneer hij in een diner zijn ochtendkoffie drinkt en naar een onbekende vrouw rijdt. Het blijkt een prelude voor de volgende aflevering (Five-O) in hoe Mike Ehrmantraut als corrupte agent misschien altijd de crimineel was zoals we hem kennen. Wel had ik het gevoel dat deze episode qua emotionele gravitas niet meer werd overtroffen, zelfs niet in de seriefinale. Daarvoor voelt Jimmy's uiteindelijke omslagpunt richting Saul Goodman te geforceerd en te voorspelbaar. Ik weet nog niet of ik bij het kamp ga horen dat deze serie beter vindt dan de oorspronkelijke reeks, maar deze prequel is een respectvolle toevoeging op het bestaande universum.

Better Call Saul - Seizoen 2 (2016)

3,5
Het wat plotselinge einde uit het eerste seizoen blijkt toch de aanzet tot een vervolg waarin de morele neergang van Jimmy McGill keurig uiteen wordt gezet. En tot mijn positieve verrassing is het (nog) geen 'zaak van de week' en blijft de verwordingsgeschiedenis het voornaamste focuspunt. Nog altijd met een belangrijke rol voor de broedertwist tussen Chuck en Jimmy, maar dit is toch wel het seizoen waarin Kim Wexler (Rhea Seehoorn) haar mannetje staat tegenover de kwetsbare ego's in de advocatuur. Een beetje zoals Skyler White (Anna Gunn) de antagonist was als het laatste beetje morele geweten van haar meth-dealende echtgenoot. Ik zou zeggen dat Kim Wexler een sterker en meer feministisch karakter is, omdat ze op gelijke hoogte handelt (of probeert te handelen) en zichzelf daarin wil ontplooien. Voor mij is het ook geen enkel probleem dat de serie een slowburner is en de psychologische machtsmachinaties belangrijker zijn dan uitgesproken of cartoonesk geweld. Al begin ik me eerlijk gezegd af te vragen of de serie ook niet 'lijdt' onder de gelijkenissen met haar illustere voorganger. Bij Mike's verhaallijnen voelen het kartelgeweld en de BB-cameo's meer als misplaatste fan service dan dat ze veel bijdragen aan het centrale conflict.

Black Mirror - Seizoen 1 (2011)

4,0
Fijne poëtische SF die zich niet makkelijk in een hokje laat plaatsen, maar die zeker maatschappelijk relevante thema's aansnijdt over onze houding ten aanzien van moderne technologie.

Black Mirror - Seizoen 2 (2013-2014)

3,5
Tweede seizoen van verhalen vanuit de unheimliche dystopie dat sociale media en moderne technologie andere facetten van ons leven gaan beheersen. Hier een verhaal over de mogelijkheid om doden opnieuw leven in te blazen door wat zij voorheen op hun wall hebben gepost, wakker worden in een wereld waar mensen tot foto's makende zombies zijn verworden, en een virtueel beertje dat de politiek gaat beheersen. Net als bij het vorige seizoen ligt de kracht bij hoe de absurde verhaallijnen verrassend actueel lijken te zijn.

Black Mirror - Seizoen 3 (2016)

3,5
In de volgorde dat ik ze zelf zag:

Shut Up and Dance - 3.5*

Simpel maar doeltreffend: een tienerjongen komt erachter dat een mysterieuze partij een masturbatievideo in handen heeft en hem dwingt om steeds een stapje verder te gaan. Het is een terugkerend thema dit seizoen hoe beklemmende kleinburgerlijke moraal en de technologische mogelijkheden een giftige cocktail zijn. Misschien nog wel enger en meer beklemmend omdat het gegeven geen dystopische toekomstmuziek is maar een alledaagse realiteit. De sobere sociaal realistische opzet van dit kortverhaal doet me wat denken aan James Watkins' debuutfilm 'Eden Lake' (2008), waarin de horror ook kwam vanuit alledaagse hardheid en pesterijtjes die steeds grimmiger werden. Naar het einde toe neemt 'Shut Up and Dance' (2016) te extreme wendingen die (hoewel ze de maatschappijkritische boodschap onderstrepen en een wrang gevoel achterlaten) de aflevering ook wat ongeloofwaardig maken.

San Junipero - 4*

Hallucinant hoe Yorkie (Mackenzie Davis) minutenlang door San Junipero wandelt, waar de jaren tachtig als een nostalgische retrodroom jeugdiger en onbezorgder dan waar ook ter wereld. Hoe het muurbloempje met jampotbril en verhullende kleding wordt aangetrokken tot die sprankelende Kelly (Gugu Mbatha-Raw) met haar hedonistische, no-nonsense levensstijl. De twist laat zich raden, maar door het lome tempo en die hyperrealistische sfeerfantasie werd ik zelf ook meegezogen in deze lesbische liefdesrelatie. Anders dan in de meeste episodes van Black Mirror (waar toch vaak een waarschuwend toontje klinkt) is technologie hier niet per se de vijand, maar tevens een vat vol ongekende mogelijkheden. Het ligt bij de kijker of het concept van San Junipero een nachtmerrie is of een hemel die door mensen is gecreëerd.

Men Against Fire - 2.5*

The poor man's version of 'Starship Troopers' (1997). Maar wist 'onze' Paul Verhoeven nog op magnifieke wijze nazi-esthetiek te vermengen met Amerikaanse genrecinema, hier heeft 'Men Against Fire' (2016) vooral zelf de houterigheid van een B-productie met een hoog net niet-gehalte. Het verwassen, grijzige filtertje waarmee het eruit zou moeten zien als een somber toekomstbeeld, maar hierdoor vooral lelijk en flets oogt. Het houterige acteerwerk en de voorspelbare militaire clichés. (Positieve noot: wel een diverse cast met veel vrouwen in atypische rollen en een zwarte hoofdpersoon.) Het budget was niet toereikend voor een geloofwaardige toekomstwereld, maar is kleinschalig door steeds te focussen op een handjevol militairen in weinig zinderende oorlogssituaties. Zelfs de achterliggende boodschap - technologie kan oorlogsgeweld dehumaniseren - is niet bijster fris of origineel, want het blijkt toch vooral een obligate verwijzing naar fascistische regimes die allang hebben bestaan of nog steeds bestaan. In Nazi-Duitsland had men geen vernuftige nanotechnologie nodig om tot de grootste verschrikkingen te komen. Het onderwerp had beter uitgewerkt kunnen worden door de nadruk te leggen op drones, robotisering en afstandsoorlogsvoering (hier hebben we nú mee te maken) in plaats van fantaseren over de zoveelste fascistoide dystopie.

Black Mirror - Seizoen 4 (2017)

3,0
Bandersnatch - 3.0*

Het concept is leuker dan de uitwerking. Een gamedesigner in de jaren tachtig (Fionn Whitehead) probeert een illuster SF-boek over parallelle universa te vertalen naar een computergame, maar gaat twijfelen of hij zelf nog de controle heeft over zijn levensbeslissingen. De grap is dat wij als Netflix-consument steeds keuzes krijgen voorgeschoteld over het pad dat de jongeman kiest. Waar begint zijn vrije wil als onafhankelijk denkend mens en waar zet onze goddelijke aanwezigheid de impulsen in werking die hem vormen? Of (heel meta) worden wij aan het lijntje gehouden en is er geen ontkomen aan het vooraf afgelegde pad dat steeds weer terugkomt bij hetzelfde? Vormen wij technologie of vormt de technologie ons? Maar 'Bandersnatch' (2018) gaat nooit écht onder de huid zitten, omdat het met haar game-opzet steeds terugkeert naar een restart en onze gemaakte keuzes irrelevant maakt. In lijn met de dieperliggende boodschap, maar tegelijkertijd mist hierdoor de psychologische ontwikkeling van het hoofdpersonage elke gravitas of tragiek. En qua stijl en sfeer (los van de heerlijk obscure jaren '80 muziek) wordt weinig toegevoegd aan dit matig uitgewerkte meta-uitgangspunt.

Black Mirror - Seizoen 5 (2019)

2,5
Striking Vipers - 2.5*

Er begint me de cynische gedachte te bekruipen dat ze die afleveringen alleen maken om content te hebben voor Netflix. Vanuit de gedachte om langs andere weg een nieuwe demografie op dat medium te bereiken. De episodes zelf vertrekken niet echt meer uit grote ideeën en de maatschappijkritische kijk op technologie is flinterdun. Of erger nog: bestaande ideeën worden gerecycled en de aangesneden issues lijken eerder erbij gesleepte bijzaken dan spot-on verbeeldingen van onze tijdsgeest. 'Striking Vipers' (2019) heeft op zich een interessant uitgangspunt met twee tegenpolen in de liefde - een brave burgerman (Anthony Mackie) en een notoire flirt (Yahya Abdul-Mateen II) - die via een VR-spel experimenteren met genderrollen en hun seksualiteit. Door een glitch kan een hypermasculiene fighter game á la Street Fighter ruimte bieden voor latente bi- of homoseksuele handelingen in de digitale ruimte.

Met 'San Junipero' (2016) had de serie al een schitterende aflevering over cyberspace als een vat vol nieuwe mogelijkheden. Waar avatars uiting geven aan hun queer verlangens in een omgeving waar constricties van de echte wereld - zoals het eigen lichaam en maatschappelijke normen - niet meer van toepassing zijn. Het was zwoel en zinnelijk. Het was een beetje droevig en melancholisch. Het was in de kern een perfect liefdesverhaal over eeuwige trouw en vergankelijkheid. 'Striking Vipers' (2019) bedoelt het goed met haar progressieve boodschap, maar slaat de plank mis door van menselijke seksualiteit een technologisch probleem te maken. Alsof vragen als 'gaan deze mannen vreemd?' of 'wat zegt deze cyberseks over hun geaardheid?' gesteld moeten worden. Hierdoor lijkt het alsof online persona volledig losgekoppeld zijn van offline verlangens, terwijl dit eigenlijk een karikatuur is van menselijke seksualiteit. Het was sterker als een 'bi-curious' ontdekkingstocht - zowel digitaal als in het echt- het startpunt was en van daaruit vragen werden gesteld over de rol van technologie.

Smithereens - 2.5*

Net als 'Striking Vipers' (2019) is 'Smithereens' (2019) een allegaartje van eerdere (beter uitgewerkte) ideeën uit de serie. De invloed van verregaande privacyschending op strafzaken. De maatschappelijke distantie tegenover elkaar en elkaars lijden. Een mediacultuur waarin alles uitvergroot wordt. Al moet ik zeggen dat Black Mirror nog niet eerder zo expliciet de bedrijfscultuur van tech-companies en hun machtsmonopolie op de hak namen. Het is dan ook meer contemporaine satire dan sciencefiction, een beetje in lijn met 'The Circle' (2013) van Dave Eggers. Maar het onwaarschijnlijke thrillerplot voelt voorspelbaar, met haar sleetse clichés als een dromerige techgigant (Topher Grace) wiens macht en invloed zijn losgezongen van de alomvertegenwoordigde aanwezigheid van sociale media. En het ergste is dat 'het werkelijke punt' - namelijk de verslavingsstrategieën van sociale media - zo lachwekkend indirect in het verhaal zit verweven, dat het elke scherpte of urgentie mist. Het voelt alsof 'Smithereens' (2019) een jaar of tien geleden precies zo gemaakt had kunnen worden en alsnog dezelfde prekerige boodschap had.

'Rachel, Jack and Ashley Too' (2019) - 2.0*

Een studiegenote sloeg me ooit met haar handtasje omdat ik durfde te beweren dat Miley Cyrus vast niet zelf haar teksten schrijft. Daarna liep ze huilend weg. Ik moest terugdenken aan dit merkwaardige voorval tijdens 'Rachel, Jack and Ashley Too' (2019), een Black Mirror-aflevering over authenticiteit, de cynische schaduwkant van popmuziek en de hysterische tienercultuur eromheen. Eerst het goede nieuws: Miley Cyrus is oprecht leuk. Of ze als opgedirkt poppedeintje nummers staat te playbacken met een autotune waar alle emotie uit is gefilterd. Of als haar warme, melodieuze stem een AI-poppetje tot leven brengt en irritant optimistische levensadviezen geeft. Of datzelfde poppetje krijgt opeens een ziel en gooit met veel fuck's haar frustratie eruit. En dan nu het slechte nieuws: het peppie en kokkie-verhaal eromheen is te flauw voor woorden. Compleet met sullige boeven, een gehaaide manager en een race tegen de tijd met een bus in de vorm van een grote muis. Met wat kleine aanpassingen zou het daadwerkelijk een tienerfilm zijn, maar zonder enige ironische knipoog. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat vlaggenschip Black Mirror steeds meer van gimmick naar gimmick gaat en kwaliteit niet meer doorslaggevend is.

(Sorry Esteban, was graag wat enthousiaster!)

Boardwalk Empire - Seizoen 1 (2010)

4,0
HBO stond lange tijd eenzaam aan de top in het produceren van magistrale producties. Wederom een oogverblindend mooi staaltje cinema teruggebracht tot episodes van 60 minuten. Met het vakmanschap waar de zender om bekend staat worden de mooiste sets gekoppeld aan goed geschreven verhaallijnen en overtuigend camerawerk. Het is een waar genoegen om als toeschouwer te mogen kijken naar de tot leven gebrachte wereld van het Amerika onder de drooglegging. Finesse zit hem dan ook hier in de details. Daar komt nog eens bij dat de rollen fantastisch gecast zijn en dat het ook op het muzikale vlak swingt. Alles klopt? Nou, sommige verhaallijntjes worden simpel uigewerkt en het geheel is wat voorspelbaar.

BoJack Horseman - Seizoen 1 (2014)

4,0
Ik was bang dat het een slap aftreksel van Entourage/Californication zou zijn. Invloeden van die populaire shows zijn terug te zien, maar de aanwezigheid van antropomorfe karakters maakt dat het een eigen feel heeft. De show is het grappigst in zijn subtiele visuele grapjes waarin je niet meer ziet dan een giraffe die in een Ferrari stapt of levensgrote musjes die wegvliegen. BoJack zelf is een prettig overdreven karikatuur van een narcistische klootzak, die het eigenlijk niet verkeerd voor heeft met de mensen om hem heen. Daarmee wordt het onverwacht ook een meer ontroerende serie dan je van het flauwe concept zou verwachten. Ergens begon ik het idee te krijgen dat dit de diepgang heeft waar latere seizoenen van Californication geforceerd naar op zoek waren. Nu maar hopen dat het niveau hetzelfde blijft in vervolgseries.

BoJack Horseman - Seizoen 2 (2014-2015)

4,0
De zeldzame uitzondering waar een tweede seizoen consequent dezelfde kwaliteit heeft als zijn eerste reeks te bieden had. Leuk hoe het blijft spelen met de nostalgische herinneringen die Bojack heeft aan zijn glorietijd in Horsin' Around. Vreemd óók hoe een tekenfilmserie over een pratend paard volwassen thema's aansnijdt over liefdesrelaties.

BoJack Horseman - Seizoen 3 (2016)

4,0
'Fish Out of Water', 'Best Thing That Ever Happened' en 'That's Too Much, Man!' zijn mijn favoriete episodes van dit seizoen. Het blijft merkwaardig hoe iets zo onzinnig, gestoord én toch zo diep overtuigend kan zijn. Sowieso is het leuk dat ze de verhoudingen tussen BoJack met Princess Carolyn en Sarah Lynn verder uitdiepen. Toch ben ik ook niet helemaal overtuigd waarom nu juist dit derde seizoen zulke waanzinnige kritieken kreeg. De animatie is dan wel van een hoger niveau, maar veel bijrollen als Todd met zijn nieuwe vriendinnetje en de datingavonturen van Princess Carolyn zijn niet zo interessant. Wat het seizoen consequent goed blijft doen is dat het volgestouwd zit met kleine grapjes en merkwaardige figuranten, dat op zichzelf maakt het al een klein kijkplezier. Helaas is dit ook mijn minst favoriete seizoen omdat het meer inzet op de willekeurige flauwigheid dan op de opbouw van dramatische confrontaties.

BoJack Horseman - Seizoen 4 (2017)

4,0
Zo met het oog op Moederdag moet ik constateren dat de disfunctionele moeder- en zoonrelatie tussen BoJack en Beatrice Horseman het pareltje is van dit seizoen. 'The Old Sugarman Place' en 'Time's Arrow' weten sterk het intergenerationele trauma te schetsen tussen twee beschadigde zielen. Hoe zij (Beatrice) opgroeide met de zeden en gewoonten waarin gevoel onderdrukt moest worden en vrouw-zijn gekoppeld was aan rigide leefregels. Hoe hij (BoJack) opgroeide in een liefdeloos, gedesillusioneerd huwelijk tussen een 'Beatnik' vader en een rijkeluisdochter die een gearrangeerd huwelijk wist te omzeilen. Twee paardmensen tot elkaar veroordeeld door gemiste kansen, hun frustrerende levenservaringen en allebei psychologisch gevormd in een harde, cynische tijdsgeest. En allebei zijn ze hun grip op het heden kwijtgeraakt: haar geheugen takelt af door dementie en hij worstelt nog altijd met depressieve schuldgevoelens en de gevolgschade van zijn leefstijl.

Maar er komt dit seizoen een glimmertje hoop in de vorm van het nieuwe personage Hollyhock. Het paardenmeisje is op zoek naar haar moeder, terwijl ze zelf opgroeide in een polyamoreus homohuwelijk met acht vaders. Ook zij zoekt naar zichzelf in een tijd waar oude waarden niet meer vanzelfsprekend zijn. Met haar komst gebeurt het ondenkbare: BoJack moet kritisch voor zichzelf bepalen wat wezenlijk van belang is en wat niet. Neemt hij de verantwoordelijkheid over zijn nieuwe dochter en aftakelende vader? Of blijft hij luisteren naar dat geniepige stemmetje wat hem naar beneden praat en hem aanzet tot impulsieve acties? 'Californication' bleek uiteindelijk een sof omdat Hank Moody (David Duchovny) in het laatste seizoen nauwelijks meer hetzelfde personage was als aan het begin. BoJack blijkt zoveel gelaagder in hoe hij nog steeds het geanimeerde paard is zoals we hem kennen, maar zijn nieuwe momenten van introspectie voelen oprecht.

'Ruthie' is ook een aangrijpende episode waarin poezenmeisje Ruthie uit de verre, verre toekomst reflecteert op Princess Carolyn, haar aanrommelende voorouder. Een zwangere Princess Carolyn en Ralph Stilton mogen wel dromen over liefdeskindje Philbert, maar ze heeft een miskraam en blijkt onvruchtbaar. Ruthie is maar een fantasie waarmee Carolyn haar eigen angsten probeert te sussen. Het is zo absurd en cartoonesk en toch een geniale metafoor voor het gevoel dat nalatenschap je eigen kleine leventje ten minste nog een doel geeft. En dan kom ik nog niet eens toe aan de briljante Trump-satire met Mr Peanutbutter die in de race is voor het gouverneurschap tegenover een geroutineerde politicus als Woodchuck Coodchuck-Berkowitz. Of hoe Todd weer de komische noot is met enkele hysterische visuele vondsten die ik niet eens durf te verraden.

'BoJack Horseman' is flink gerijpt als een serie waar realistische, volwassen thema's contrasteren met de mogelijkheden van animatie. Ik heb gelachen. Ik heb gehuild. Ik heb me opgewonden over hoe deze antropomorfische figuurtjes zo wezenloos rond elkaar blijven draaien. Ik heb vooral mezelf teruggezien in een serie die elk seizoen weer een loepzuivere spiegel blijkt op herkenbare mores uit onze tijd.

BoJack Horseman - Seizoen 5 (2018)

4,0
Voor mij blijft BoJack Horseman de animatieserie die oldtimers (The Simpsons, South Park) overtreft in dat het veel beter doorheeft hoe satire te bedrijven in dit tijdsgewricht. Niet holle provocatie of absurdistische willekeur, maar de zachte en invoelbare dysfunctionaliteit van personages die op zoek zijn naar zichzelf. Of het Diane is die op zoek gaat naar haar Vietnamese roots of Todd's twijfels over zijn aseksualiteit, of Mister Peanutbutter die reflecteert op waarom zijn liefdesrelaties steeds stuklopen. De mooiste afleveringen zijn 'The Emalia Earheart Story' en 'Free Churro' waarin Princess Carolyn op zoek gaat adoptiekind en BoJack zijn moeder ten grave draagt. Vanuit die schrijnende, diepmenselijke pijn waar hilariteit en tragiek dicht bij elkaar liggen, terwijl niet alle verstoorde relaties opgelost worden. Dit is zonder meer ook het seizoen van Gina Cazador als de Hollywood-actrice die flink aan de weg timmert, maar opbokst tegen institutioneel seksisme in hoe ze steeds over haar eigen grenzen moet laten gaan. Haar verhaal wordt op een slimme manier verweven met BoJacks sluimerende schuldvraag over de consequenties van zijn hedonistische leefstijl.

(Een klein smetje op een anderszins puik seizoen: de grappen rond een seksrobot en internetbedrijf 'What Time Is It Right Now' zijn echt een beetje te flauw.)

Boks - Seizoen 1 (2006)

2,5
Talpa deed Baantjer. Echt grensverleggend was het allemaal niet, maar Maarten Spanjer zette een leuke knuffelchagrijn neer en Jim Bakkum was een sympathieke miscast als de jonge agent die nog niet van de academie leek. Ook leuke bijrollen van Joost Prinsen en Sabri Saad El Hamus.

Breaking Bad - Seizoen 1 (2008-2009)

3,5
The Pinky and The Brain hebben samen een meth-lab opgericht. Breaking Bad is de soort veelbesproken hitserie waar ik me teveel een einzelgänger voor voel om eraan mee te doen. Toch ging het knagen na de zoveelste vergelijking met 'The Sopranos'; dat Walter White zeker zo iconisch zou zijn als Tony Soprano. Zo goed vind ik het eerste seizoen nog niet (oninteressante subplots, weinig spanningsopbouw), maar de toon is in ieder geval gezet voor meer drugsgerelateerde avonturen met Heisenberg. Bryan Cranston IS Breaking Bad, die man weet zo goed te schakelen van getergde kankerpatiënt naar een gangstertypetje. Hij heeft de goede mix van dat hij afschuw en sympathie oproept met zijn moreel ambigue handelen. Van Aaron Paul snap ik nog niet helemaal waarom hij zo'n cultstatus heeft gekregen, want zijn typetje zit steeds tegen het irritante aan. Al krijgt hij óók een paar mooie scenes toebedeeld.

Breaking Bad - Seizoen 2 (2009)

4,0
In het misdaadgenre is het een ongeschreven regel om 'het kwaad' te verbeelden als iets wat voortkomt uit de maatschappelijke onderklasse: etnische of raciale minderheidsgroepen, met hun eigen wetten, regels en gebruiken. Criminelen zijn provocerende underdogs met een duidelijke eigen identiteit, waarmee zij de 'status quo' van de heersende machten bevechten. Zo niet bij de misdaadpraktijken van Walter White. In het vorige seizoen was hij nog een vriendelijke familieman: vrolijk experimenterend met het fictieve persona van de kingpin 'Heisenberg'. Vooral nieuwsgierig naar een wereld vol potentieel om snel geld te verdienen om zijn ziektekosten terug te verdienen. Een mengeling van plezier en bittere noodzaak.

Deze tweede reeks maakt het een stuk cynischer, want de getergde scheikundedocent heeft inmiddels zelf een verandering doorgemaakt: de meth business biedt hem namelijk meer dan alleen geldelijk gewin. Het is óók een wraak op de wereld die hem frustraties, minderwaardigheidsgevoelens en schaamte hebben bezorgd. En dan blijkt hij niet de enige te zijn. Walter komt namelijk in aanraking met een rijkgeschakeerd gezelschap van kleurrijke figuren die de grens tussen onder- en bovenwereld doen vervagen. Het 'Breaking Bad' is ingezet met een compleet geflipte cliffhanger, waarbij duidelijk moge zijn dat de figuur voorbij een punt is geraakt dat hij nog terug kan naar zijn veilige burgermansbestaan. En Jessie? Die zal mee worden gesleurd in het kielzog van een maniakale figuur die barstjes begin te vertonen in zijn menselijkheid.

Breaking Bad - Seizoen 3 (2010)

4,0
Hoe overtref je een seizoen dat inmiddels iconisch is geworden omdat het zo treffend aan de mores van onze tijdsgeest raakt? Door op de juiste momenten in de versnelling te gaan. Het meest in het oog springt de explosieve actie waarmee hoofd- en bijrollen tegen hun wil om in het moeras van de georganiseerde misdaad worden geslingerd. Het plot gaat van het ene hoogtepunt naar het andere hoogtepunt. Toch is dat maar ten dele waarom het derde seizoen zo tot de verbeelding spreekt. Meer dan in de twee vorige seizoenen lijken de schrijvers een duidelijke koers te hebben gevonden voor hun misdaadepos. Het is vlijmscherpe maatschappijkritische satire vol morele patstellingen en filosofische vraagstukken, waarin de hoofdrolspelers inmiddels voldoende in hun rol gegroeid zijn om ook het drama-aspect te dragen.

Breaking Bad - Seizoen 4 (2011)

3,5
Eerlijk gezegd vond ik het vierde seizoen van een minder niveau dan de vorige twee reeksen. Het gedoe rond de calculerende Gus wordt repetitief. Veel episodes focussen op oninteressante bijrollen (Tyler, Hank, Marie, Ted Beneke) terwijl de grote hoofdlijnen - de confrontatie tussen Hank/Gus - ongeloofwaardig worden afgeraffeld. Het seizoen scoort punten omdat het de verhoudingen tussen Jesse en Walt op scherp zet op een manier die doet snakken naar het volgende seizoen. Bryan Cranston is ook ouderwets op dreef, zeker nu hij steeds in beeld komt met blauwe ogen, bloeduitstortingen, revolverafdrukken en littekens op zijn gehavende kop. Maar de intense gebeurtenissen laten te lang op zich wachten en veel episodes zijn zelfs een tikkeltje aan de saaie kant. Een vermakelijk tussenseizoen naar wat (hopelijk!) het vuurwerk gaat zijn waarmee de serie wordt afgesloten.

Breaking Bad - Seizoen 5 (2012-2013)

4,5
Het gebeurt niet vaak dat een serie zijn vaste kijkers precies datgene geeft waar het al seizoenen lang naar opbouwt: een bevredigende climax. De kracht van BB is altijd geweest dat het een middenweg wist te vinden tussen cartoonesk over the top en gevoelig klein drama. Hoewel er zeker het nodige spektakel voorbij komt, legt het slotseizoen opvallend veel nadruk op de dramatische ontwikkeling van een Walter White die in sneltreinvaart onmenselijke beslissingen moet nemen. Meer dan ooit spreidt de kwaadaardigheid uit als een inktvlek over de twee burgerlijke families waar de serie om draait. Ook opvallend sterk geschreven vrouwenrollen (m.u.v. Marie...brrr) die - in tegenstelling tot de clichés van het misdaadgenre - meer zijn dan de eye candy of louter de onschuldige slachtoffers van het bendegeweld. De ontwikkeling van Skyler is uiteindelijk minstens zo interessant als die van Walter White. Misschien dat de serie iets meer nieuwe karakters introduceert dan je zou verwachten van een episch slotstuk, maar het biedt zo in ieder geval genoeg slachtvoer om ook het pulp-aspect erin te houden. Ik geloof dat Saul ook maar eens een telefoontje van mij gaat krijgen in de nabije toekomst.

Bucky O'Hare and the Toad Wars - Seizoen 1 (1991)

4,0
Toen kindervermaak nog niet afgevlakt en politiek correct was - waar ik overigens wel een voorstander van ben, want ik ben op 'die leeftijd'. Maar ik ben toch fijne herinneringen aan een serie waarin karakters gewoon gruwelijk doodgingen en de hoofdpersonages een genocide achterlieten op het kwaadaardige paddenras. Schietpartijen. Exploderende ruimteschepen. In de intro al een verwijzing naar een vermoord kind. Let's croack us some toads! Mijn eerste graffiti was trouwens dat ik met een zwarte viltstift 'The A-Team' en 'Bucky O'Hare' op een speelhuisje heb vereeuwigd. Die goede oude tijd dat televisieseries nog zulke baldadigheid in mij wisten te ontsteken.

Burīchi - Seizoen 1 (2004-2005)

Alternatieve titel: Bleach

3,5
Ooit veel plezier gehad aan het eerste seizoen, maar de serie wist me net te weinig te triggeren om de tweede reeks ook op te zetten. Daarvoor was het voor mij toch te langdradig op dezelfde manier als 'Naruto' of 'Dragon Ball Z'. Veel actie. Veel comic relief. Wel leuke en intrigerende personages met Ichigo, Rukia en Kon. Of het wat ging worden zal ik nooit meer weten, en eerlijk gezegd vind ik dat niet heel erg.