The Shining (1980)

mijn stem
3,97
5186 stemmen

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk
Horror / Mystery
115 minuten (Europese release) / 146 minuten (Amerikaanse release)

geregisseerd door Stanley Kubrick
met Jack Nicholson, Shelley Duvall en Danny Lloyd

Jack Torrance (Jack Nicholson) is een schrijver met een writer's block. Wanneer hij wordt aangenomen voor een baan als huismeester van het prestigieuze Overlook Hotel, dat zich op een afgelegen plek in de bergen van Colorado bevindt, ziet hij dit als de ideale kans om inspiratie op te doen en zijn boek af te maken. Bovendien is het de perfecte plek voor hem, zijn vrouw Wendy (Shelly Duvall) en zijn zoontje Danny (Danny Lloyd) om tot rust te komen. In al zijn arrogantie slaat hij de geruchten dat er kwade krachten in het hotel zouden huizen, en het lugubere verhaal over de vorige huismeester die waanzinnig is geworden en daarna op gruwelijke wijze zijn gezin heeft uitgemoord, in de wind.

TRAILER

2464 BERICHTEN 100 MENINGEN
zoeken in:
3,5
0
geplaatst: 17 november 2016, 18:23 uur [permalink]
Goede film vond ik, spannend maar niet echt horror. Prachtige entourage en Jack speelt heel mooi.

avatar van m1chel
5,0
2
geplaatst: 9 december 2016, 16:07 uur [permalink]
Na de geniale werken 2001: A Space Oddysey en A Clockwork Orange van regisseur Stanley Kubrick, besloot hij de novelle The Shining van Stephen King te verfilmen. Maar Kubrick zou Kubrick niet zijn als hij dat niet op geheel eigen wijze zou doen en begon hevig het script te veranderen. De basis van het verhaal bleef het zelfde, maar Kubrick besloot zijn eigen draai aan de film te geven. Een film overigens die vol verborgen boodschappen zit, wat prachtig wordt weergegeven in de in 2012 verschenen documentaire Room 237. De film begint met een zweefshot die de auto van de familie Torrence volgt door de kronkelwegen in de bergen opweg naar het Overlook hotel. Dit shot zou kunnen refereren dat de familie in de gaten wordt gehouden door een entiteit. Het verhaal wat directeur Stuart Ullman aan de familie vertelt over het ontstaan van het hotel en dat een Indianen kerkhof geweken zou moeten hebben, doen de suggesties maken. Het is goed mogelijk dat de film een aanklacht is tegen de genocide van de Indianen in Amerika. Overal door het hele hotel heen zitten aanwijzingen dat dit ook het geval zou zijn. Er zijn zelfs theorieën dat de film zou verwijzen naar de maanlanding.

Stephen King zelf was totaal niet blij met wat Kubrick gedaan had met zijn novelle. Hoewel King toegaf dat de film visueel een hoogstandje was, maar dat het verhaal (met name aan het einde) verschrikkelijk afweek van het originele verhaal. King noemde deze versie van The Shining vaak een “dure auto dat zijn motor mist”. In 1997 besloot King mee te werken aan de 3-delige miniserie van The Shining, met in de hoofdrollen Steven Weber en Rebecca De Mornay. Hoewel dit een vermakelijke serie is, komt het in de verste verte nog niet in de buurt van Kubrick’s meesterwerk. Omdat King zoveel kritiek had op de versie van Kubrick, heeft Kubrick ook een figuurlijke dikke middelvinger naar King in zijn film verwerkt. In het boek rijdt de familie Torrance in een rode kever rond en in de film is deze auto beige. Als Dick Hallorann door de barre sneeuw op weg is naar het Overlook hotel, zie je een shot waarin een rode kever verongelukt is en helemaal in puin onder een vrachtwagen ligt. Dit was Kubrick’s manier om te zeggen: “ik doe toch lekker waar ik zelf zin in heb, of je het daar nou mee eens bent of niet”. King schijnt helemaal door het lint gegaan te zijn door deze actie van Kubrick.

Volgens Jack Nicholson en Shelly Duvall was hun rol in The Shining de moeilijkste rol die ze ooit in hun carrière gespeeld hebben. Nicholson ging zelfs zover om te zeggen dat de rol van Duvall de moeilijkste was. Het psychologische aspect en de barre weersomstandigheden speelde hier een grote rol in. Voor de rol van Jack Torrence heeft Kubrick ook nog even gedacht aan Robert de Niro en Robin Williams. Maar Kubrick was bij de Niro van mening dat hij deze rol niet meer kon spelen na het zien van zijn rol in Taxi Driver uit 1976. Hij achtte de Niro niet psychotisch genoeg. Ook werd er even kort gedacht aan Harrison Ford volgens Stephen King. De oneliner “Heeeere’s Johnny!” was compleet geïmproviseerd door Nicholson. In het boek zegt Jack Torrance simpel “Boe” in de scéne, maar Kubrick vond de zin zo goed passen dat ze de improvisatie in de film hebben gelaten. De zin verwijst naar The Tonight Show met Johnny Carson.

De sfeer in The Shining is beklemmend en, zoals ik eerder al aangaf, een cinematografisch hoogstandje. De typerende Kubrick-stijl is flink te zien in de film en zelfs de intro-muziek is een deels versnelde versie van A Clockwork Orange. Kubrick gebruikt in zijn films bijna altijd het shot waar je de acteur met zijn hoofd naar beneden ziet kijken en zijn ogen omhoog. Kijk naar Alex in A Clockwork Orange en zelfs naar Gomer Pyle in Full Metal Jacket. Dit shot geeft constant weer dat het flink misgaat met iemand en het lijkt ook wel of er een dolle stier omhoog kijkt die je ieder moment kan gaan aanvallen. Dit alles geeft ook de beklemmende sfeer in de film, maar ook de vaak stille scènes doen het hem. Er zijn vele scènes waarin er geen muziek te bekennen is in de film en je het louter moet doen met de beelden en de achtergrond geluiden. Dit geeft in ieder geval aan dat een echt goeie film geen muziek nodig heeft om bloedstollend spannend te blijven, iets wat de gebroeders Coen ook bewezen met hun film No Country for Old Men uit 2007.

Toch kan er ook een punt van kritiek gemaakt worden, want de rol van Shelly Duvall als Wendy wordt toch wel heel knullig neergezet. Alles wat Wendy zegt lijkt opgelezen te worden. Dit valt vooral op in de scène waarin Wendy contact legt via de zendbak met het politiebureau om te melden dat alles goed is. Hoe geniaal de film ook in elkaar steekt, kan de conclusie toch getrokken worden dat Duvall veel als een stoorzender werkt in de film. Ze moet dan wel het onzekere vrouwtje spelen die kruipt voor d’r man, maar helaas komt dat te houterig over. Dit resulteerde er dan ook in dat hoewel de film voor een paar Saturn Awards werd genomineerd, hij tegelijk voor twee Razzies werd genomineerd, waarvan de Razzie voor Duvall begrijpelijk was, maar die voor slechtste regie totaal onbegrijpelijk was.

Dit alles gezegd te hebben is het gewoon een feit dat The Shining een van de beste films ooit gemaakt is en op het psychologische horror gebied misschien wel de allerbeste film ooit gemaakt. Je kan dan ook op verschillende manieren flink genieten van The Shining. Je kan de film letterlijk nemen en je kan de diepere lagen zien die er in zitten. Hoe dan ook blijft het een ongeëvenaarde film die zijn weerga niet kent. Want naast Jack Nicholson speelt ook Scatman Cothers een weergaloze rol als Dick Hallorann, waarvoor hij terecht een Saturn Award won. In 2013 won de film zelfs nog een OFTA Film Hall of Fame award voor beste film. Helaas kreeg The Shining pas te laat de erkenning die het verdiende, maar wil je echt een avondje op het puntje van je stoel zitten, laat je dan meeslepen door deze magistrale film.

The Shining is met recht een van de allerbeste films ooit gemaakt, maar kreeg pas veel te laat de erkenning die het verdiende. Hoewel er flink wat diepere lagen in de film zitten kan je ook gewoon lekker met een bak popcorn onderuit zitten en je laten meevoeren in de wereld van Stanley Kubrick. Er zijn veel elementen waardoor je de typische Kubrick-stijl herkent en dat maakt de film ook juist zo speciaal. De film is erg beklemmend en je zal de film met een knoop in je maag blijven kijken. Cinematografisch is de film ook subliem, maar we kunnen ook een puntje van kritiek uiten op het acteertalent van Shelley Duvall. Desalniettemin blijft The Shining een tijdloze film die je als filmliefhebber gezien moet hebben.

avatar van des1
3,5
0
geplaatst: 28 december 2016, 08:15 uur [permalink]
Ik vond 'm indertijd niet zo eng als bijv. The Omen of Rosemary's Baby, maar er zitten aardige Kubrickiaanse 'dingen' in. Zo zijn, ondanks dat het verhaal lineair is of lijkt, de vaste kaders voor met name tijd losgelaten. What's real, what's imagined? Wat uitmondt in m.i. briljant vervreemdende situeringen als de bar scene en natuurlijk helemaal aan het eind. Contrast tussen Nicholson en Shelley Duvall had niet groter kunnen zijn, bijna op een manier dat je denkt: hoe hebben die twee ooit voor elkaar kunnen vallen.

0,5
0
geplaatst: 20 februari, 00:43 uur [permalink]