The Shining (1980)

mijn stem
3,96
5202 stemmen

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk
Horror / Mystery
115 minuten (Europese release) / 146 minuten (Amerikaanse release)

geregisseerd door Stanley Kubrick
met Jack Nicholson, Shelley Duvall en Danny Lloyd

Jack Torrance (Jack Nicholson) is een schrijver met een writer's block. Wanneer hij wordt aangenomen voor een baan als huismeester van het prestigieuze Overlook Hotel, dat zich op een afgelegen plek in de bergen van Colorado bevindt, ziet hij dit als de ideale kans om inspiratie op te doen en zijn boek af te maken. Bovendien is het de perfecte plek voor hem, zijn vrouw Wendy (Shelly Duvall) en zijn zoontje Danny (Danny Lloyd) om tot rust te komen. In al zijn arrogantie slaat hij de geruchten dat er kwade krachten in het hotel zouden huizen, en het lugubere verhaal over de vorige huismeester die waanzinnig is geworden en daarna op gruwelijke wijze zijn gezin heeft uitgemoord, in de wind.

TRAILER

2469 BERICHTEN 102 MENINGEN
zoeken in:
3,5
0
geplaatst: 17 november 2016, 18:23 uur [permalink]
Goede film vond ik, spannend maar niet echt horror. Prachtige entourage en Jack speelt heel mooi.

avatar van m1chel
5,0
3
geplaatst: 9 december 2016, 16:07 uur [permalink]
Na de geniale werken 2001: A Space Oddysey en A Clockwork Orange van regisseur Stanley Kubrick, besloot hij de novelle The Shining van Stephen King te verfilmen. Maar Kubrick zou Kubrick niet zijn als hij dat niet op geheel eigen wijze zou doen en begon hevig het script te veranderen. De basis van het verhaal bleef het zelfde, maar Kubrick besloot zijn eigen draai aan de film te geven. Een film overigens die vol verborgen boodschappen zit, wat prachtig wordt weergegeven in de in 2012 verschenen documentaire Room 237. De film begint met een zweefshot die de auto van de familie Torrence volgt door de kronkelwegen in de bergen opweg naar het Overlook hotel. Dit shot zou kunnen refereren dat de familie in de gaten wordt gehouden door een entiteit. Het verhaal wat directeur Stuart Ullman aan de familie vertelt over het ontstaan van het hotel en dat een Indianen kerkhof geweken zou moeten hebben, doen de suggesties maken. Het is goed mogelijk dat de film een aanklacht is tegen de genocide van de Indianen in Amerika. Overal door het hele hotel heen zitten aanwijzingen dat dit ook het geval zou zijn. Er zijn zelfs theorieën dat de film zou verwijzen naar de maanlanding.

Stephen King zelf was totaal niet blij met wat Kubrick gedaan had met zijn novelle. Hoewel King toegaf dat de film visueel een hoogstandje was, maar dat het verhaal (met name aan het einde) verschrikkelijk afweek van het originele verhaal. King noemde deze versie van The Shining vaak een “dure auto dat zijn motor mist”. In 1997 besloot King mee te werken aan de 3-delige miniserie van The Shining, met in de hoofdrollen Steven Weber en Rebecca De Mornay. Hoewel dit een vermakelijke serie is, komt het in de verste verte nog niet in de buurt van Kubrick’s meesterwerk. Omdat King zoveel kritiek had op de versie van Kubrick, heeft Kubrick ook een figuurlijke dikke middelvinger naar King in zijn film verwerkt. In het boek rijdt de familie Torrance in een rode kever rond en in de film is deze auto beige. Als Dick Hallorann door de barre sneeuw op weg is naar het Overlook hotel, zie je een shot waarin een rode kever verongelukt is en helemaal in puin onder een vrachtwagen ligt. Dit was Kubrick’s manier om te zeggen: “ik doe toch lekker waar ik zelf zin in heb, of je het daar nou mee eens bent of niet”. King schijnt helemaal door het lint gegaan te zijn door deze actie van Kubrick.

Volgens Jack Nicholson en Shelly Duvall was hun rol in The Shining de moeilijkste rol die ze ooit in hun carrière gespeeld hebben. Nicholson ging zelfs zover om te zeggen dat de rol van Duvall de moeilijkste was. Het psychologische aspect en de barre weersomstandigheden speelde hier een grote rol in. Voor de rol van Jack Torrence heeft Kubrick ook nog even gedacht aan Robert de Niro en Robin Williams. Maar Kubrick was bij de Niro van mening dat hij deze rol niet meer kon spelen na het zien van zijn rol in Taxi Driver uit 1976. Hij achtte de Niro niet psychotisch genoeg. Ook werd er even kort gedacht aan Harrison Ford volgens Stephen King. De oneliner “Heeeere’s Johnny!” was compleet geïmproviseerd door Nicholson. In het boek zegt Jack Torrance simpel “Boe” in de scéne, maar Kubrick vond de zin zo goed passen dat ze de improvisatie in de film hebben gelaten. De zin verwijst naar The Tonight Show met Johnny Carson.

De sfeer in The Shining is beklemmend en, zoals ik eerder al aangaf, een cinematografisch hoogstandje. De typerende Kubrick-stijl is flink te zien in de film en zelfs de intro-muziek is een deels versnelde versie van A Clockwork Orange. Kubrick gebruikt in zijn films bijna altijd het shot waar je de acteur met zijn hoofd naar beneden ziet kijken en zijn ogen omhoog. Kijk naar Alex in A Clockwork Orange en zelfs naar Gomer Pyle in Full Metal Jacket. Dit shot geeft constant weer dat het flink misgaat met iemand en het lijkt ook wel of er een dolle stier omhoog kijkt die je ieder moment kan gaan aanvallen. Dit alles geeft ook de beklemmende sfeer in de film, maar ook de vaak stille scènes doen het hem. Er zijn vele scènes waarin er geen muziek te bekennen is in de film en je het louter moet doen met de beelden en de achtergrond geluiden. Dit geeft in ieder geval aan dat een echt goeie film geen muziek nodig heeft om bloedstollend spannend te blijven, iets wat de gebroeders Coen ook bewezen met hun film No Country for Old Men uit 2007.

Toch kan er ook een punt van kritiek gemaakt worden, want de rol van Shelly Duvall als Wendy wordt toch wel heel knullig neergezet. Alles wat Wendy zegt lijkt opgelezen te worden. Dit valt vooral op in de scène waarin Wendy contact legt via de zendbak met het politiebureau om te melden dat alles goed is. Hoe geniaal de film ook in elkaar steekt, kan de conclusie toch getrokken worden dat Duvall veel als een stoorzender werkt in de film. Ze moet dan wel het onzekere vrouwtje spelen die kruipt voor d’r man, maar helaas komt dat te houterig over. Dit resulteerde er dan ook in dat hoewel de film voor een paar Saturn Awards werd genomineerd, hij tegelijk voor twee Razzies werd genomineerd, waarvan de Razzie voor Duvall begrijpelijk was, maar die voor slechtste regie totaal onbegrijpelijk was.

Dit alles gezegd te hebben is het gewoon een feit dat The Shining een van de beste films ooit gemaakt is en op het psychologische horror gebied misschien wel de allerbeste film ooit gemaakt. Je kan dan ook op verschillende manieren flink genieten van The Shining. Je kan de film letterlijk nemen en je kan de diepere lagen zien die er in zitten. Hoe dan ook blijft het een ongeëvenaarde film die zijn weerga niet kent. Want naast Jack Nicholson speelt ook Scatman Cothers een weergaloze rol als Dick Hallorann, waarvoor hij terecht een Saturn Award won. In 2013 won de film zelfs nog een OFTA Film Hall of Fame award voor beste film. Helaas kreeg The Shining pas te laat de erkenning die het verdiende, maar wil je echt een avondje op het puntje van je stoel zitten, laat je dan meeslepen door deze magistrale film.

The Shining is met recht een van de allerbeste films ooit gemaakt, maar kreeg pas veel te laat de erkenning die het verdiende. Hoewel er flink wat diepere lagen in de film zitten kan je ook gewoon lekker met een bak popcorn onderuit zitten en je laten meevoeren in de wereld van Stanley Kubrick. Er zijn veel elementen waardoor je de typische Kubrick-stijl herkent en dat maakt de film ook juist zo speciaal. De film is erg beklemmend en je zal de film met een knoop in je maag blijven kijken. Cinematografisch is de film ook subliem, maar we kunnen ook een puntje van kritiek uiten op het acteertalent van Shelley Duvall. Desalniettemin blijft The Shining een tijdloze film die je als filmliefhebber gezien moet hebben.

avatar van des1
3,5
0
geplaatst: 28 december 2016, 08:15 uur [permalink]
Ik vond 'm indertijd niet zo eng als bijv. The Omen of Rosemary's Baby, maar er zitten aardige Kubrickiaanse 'dingen' in. Zo zijn, ondanks dat het verhaal lineair is of lijkt, de vaste kaders voor met name tijd losgelaten. What's real, what's imagined? Wat uitmondt in m.i. briljant vervreemdende situeringen als de bar scene en natuurlijk helemaal aan het eind. Contrast tussen Nicholson en Shelley Duvall had niet groter kunnen zijn, bijna op een manier dat je denkt: hoe hebben die twee ooit voor elkaar kunnen vallen.

0,5
0
geplaatst: 20 februari, 00:43 uur [permalink]

avatar van mrklm
5,0
0
geplaatst: 18 april, 20:05 uur [permalink]
. Dit is psychologische horror, waarin eigenlijk niet zo heel veel gebeurt en waar de horror zich grotendeels in de hoofden van de hoofdrolspelers afspeelt. Maar Kubrick weet, onder anderen door middel van prachtige fotografie en revolutionair gebruik van de steadicam, een onderhuidse spanning te creëren en op te bouwen tot ondraaglijke proporties. Als kijker weet je dat er iets gruwelijks staat te gebeuren en dat het op ieder moment los kan barsten, maar Kubrick stelt dat moment uit tot de legendarische finale. The Shining is mijn beste argument in de oeverloze discussie over de vraag of een film beter kan zijn dan een boek. Het antwoord is duidelijk: nee, omdat het een andere kunstvorm is. Je kunt een schilderij van Mondriaan toch ook niet vergelijken met een foto van Vivian Maier? Het boek The Shining van Stephen King, waarop dit is gebaseerd, is een meesterwerk. De film van Stanley Kubrick is ook een meesterwerk, maar omdat film een ander medium is, bracht Kubrick een aantal veranderingen aan in het scenario die ik hier overigens niet ga benoemen. Ik raad je aan om zelf de film te kijken en het boek te lezen, ze zijn allebei absoluut de moeite waard.

De film betreft een gezin, bestaande uit schrijver met een writer’s block Jack Torrance [Jack Nicholson], zijn vrouw Wendy [Shelley Duvall] en hun zoontje Danny [Danny Lloyd], die gedurende de wintermaanden het dagelijks onderhoud van een afgelegen en ingesneeuwd hotel op zich nemen, in de hoop dat Jack zich zo kan richten op zijn nieuwe boek. De eigenaar vertelt weliswaar dat het hotel gebouwd is op een oude Indiaanse begraafplaats [een belangrijk element in het boek], maar belangrijker is het verhaal van een eerdere opzichter van het hotel, die in zijn isolement tot waanzin werd gedreven, zijn vrouw en dochters in stukjes hakte en vervolgens zelfmoord pleegde. Dit schrikt de familie Torrance niet af, het intrigeert ze juist! Maar Tony – ‘het kleine jongetje dat in mijn mond woont’, aldus Danny – waarschuwt Danny en laat hem gruwelijke beelden zien die Danny niet goed kan plaatsen. Een gesprek met Halloran [Scatman Crothers], de kok van het hotel die dezelfde bijzondere gave heeft , probeert hem gerust te stellen maar wanneer Danny vraagt naar Room 237, blijkt dat het hotel wel degelijk duistere geheimen te verbergen heeft en dat de Torrances zichzelf in gevaar brengen.

Kubrick liet zijn cameramensen een grote hoeveelheid verschillende lenzen gebruiken, waardoor veel shots er licht vervormd uitzien. Dat heeft een vervreemdend en benauwend effect dat je steeds doet afvragen of wat we zien wel de werkelijkheid is, of dat het hallucunaties of waanbeelden zijn. De film is een technische triomf, met prachtige sets, wondermooie belichting en een uiterst effectief gebruik van de steadicam, die drie jaar eerder zijn intrede in Hollywood deed in de eerste Rocky. De scène waarin Danny op een driewielertje door het hotel richting de myserieuze kamer 237 rijdt is één van de beroemdste shots uit de film, omdat zo’n shot tot dan toe technisch simpelweg onmogelijk was. Nicholson geeft een vertolking weg die veel critici omschrijven als ‘verontrustend’, omdat de waanzin in zijn ogen volstrekt overtuigend is, vooral in het geniale shot waarin Kubrick Nicholson vanaf de grond filmt terwijl Nicholson, opgesloten in een koelcel, zijn vrouw probeert over te halen hem te laten gaan. Duvall kreeg het zwaar te verduren en Kubricks veeleisende houding ten opzichte van haar bracht haar aan de rand van waanzin, maar – zoals Duvall niet veel later zou erkennen – het levert een haast onmogelijk ingeleefde vertolking op die nimmer meer is geëvenaard. Danny Lloyd, die uitstekend kon opschieten met Kubrick en het hele proces als een spel zag en derhalve altijd bereid was om nog een take te doen, geeft één van de beste kindervertolkingen ooit weg. Hij houdt zich moeiteloos staande tussen het acteergeweld van Nicholson en Duvall. De slagroom op de ijstaart is de effectieve muzikale score, van de opening – een duistere variant op de Latijnse hymne ‘Dies Irae’ – tot de dromerige, melancholieke klanken van “Midnight, The Stars And You”, gezongen door Al Bowlly. De rest van de score bestaat meer uit muzikale geluidseffecten die je nekharen overeind doen staan en dit maken tot een gruwelrit die zijn gelijke nog steeds niet kent!

avatar van luukve
3,5
0
geplaatst: 26 april, 12:40 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
De eerste keer dat ik deze film zag is ongeveer een jaar geleden. Toen vond ik hem vrij eng, maar kon de film niet helemaal waarderen. Hij is echter wel blijven hangen (vooral adhv het quoten van de trapscène ) dus besloot hem gisteren maar eens terug te kijken. Ook om maar weer een begin te maken aan m'n Kubrick collection.

Ik moet zeggen dat ik hem minder eng vond dan de eerste keer. Dat zit hem vooral in dat ik weet wat er gaat gebeuren. De enige scène die me wel echt kippenvel bezorgde was de redrum, verder heb ik het niet per se meer als eng ervaren. Maar dat is eigenlijk niet zo erg, want de film vermaakt ontzettend. Als kijker wordt je continu de vraag gesteld of wat er gebeurt nou wetenschappelijk te verklaren is, of het om paranormale gebeurtenissen gaat of het gewoon hallucinaties zijn van de personages. Kubrick speelt vooral met de grens tussen de laatste twee, en dat doet hij zeer geslaagd, ook omdat hij niet alles uitlegt. Uiteindelijk zit je met een puzzel in je hoofd die je eigenlijk misschien niet eens wil oplossen om de mysterie erin te houden. De film blijft ookabsoluut hangen door zijn spanning die de hele film wordt gehanteerd. Heel langzaam wordt het steeds een dollere boel in dat hotel en er wordt niets te snel weggegeven.

Qua acteerwerk is Nicholson super in deze film. Vooral de scènes waarin hij heel langzaam praat of niks zegt komen flink binnen. Ik vind dat hij minder tot zijn recht komt in de scènes waarin hij veel bombarie maakt, daarin is het meer komisch dan intimiderend. Duvall is gewoon echt niet goed, helaas. Al stoorde ik me er niet ontzettend aan.

De manier waarop het hotel wordt vastgelegd geeft een heel naar gevoel. Het is een heel mooi hotel met grote ruimtes, wat enerzijds een gevoel van isolatie geeft maar anderzijds ook een gevoel van benauwdheid. De soundtrack (en de timing ervan) is fantastisch: op de meest onvoorspelbare momenten hoor je een dreun of wat geratel.. erg intimiderend.

Al met al werkt de film wel aardig hypnotiserend. Je wil gewoon zien wat er gaat gebeuren, en het is moeilijk om weg te kijken. Ik vind het zelf geen meesterwerk, maar ik heb wel erg genoten.

3.5*

avatar van TornadoEF5
4,5
0
geplaatst: 19 juni, 02:41 uur [permalink]
Een film die ik herzien heb, en hij wordt effectief wel beter bij een nieuwe kijkbeurt. De gelaagdheid komt beter uit de verf en zichtbaarder, en je ziet dat je hem op meerdere manieren kan interpreteren. Kubrick laat ruimte open voor een eigen interpretatie, net zoals in 2001 ook al het geval is. Ik denk opnieuw dat het boek een goede aanvulling kan zijn. Ik ben geen getraind lezer, maar ik ga het boek wel een poging geven denk ik in de nabije toekomst.

Visueel echt een heel knappe film waar het hotel een goede filmlocatie blijkt te zijn, en mee zorgt voor de sfeer. De mise-en-scène is ook hier fantastisch, en ook hier zie je met momenten de hypermoderne stijl van Kubrick terug. Hij lijkt bewust vooruitstrevend geweest te zijn, en goed na te denken over zijn films. Veel shots zijn dan ook een genot voor het oog. De cinematografie zorgt daar ook mede voor. Ook muzikaal blinkt de film echt uit, en is het hier een sterktepunt doordat het de sfeer op de juiste momenten versterkt. Ook de voetstappen op de (parket?)-vloer dragen bij aan een wat engere sfeer. Er wordt verder goed geacteerd. Dit moet wel de sterkste Jack Nicholson zijn die ik al gezien heb, hoewel ik hoop dat hij geen typecast is (Cuckoo).

Echt eng is The Shining ook niet. Vandaar dat ik wel kan geloven dat het niet voor iedereen is weggelegd. Het is een psychologische horror gefocust op stijl en sfeer. Niet bepaald de ideale film voor met wat vrienden op de bank en een zak popcorn. Het is een film waar je met de juiste instelling moet naar kijken (dat moet je altijd doen), en wanneer je door een wat anderen trage opbouw vinden kan heen worstelen en met veel aandacht en oog door detail ga je beloond worden, want dan pas kan je door de lagen heen kijken, en zal de karakteropbouw zijn vruchten afwerpen. Je zal nooit een psychologische horror fijn vinden wanneer de psychologische achtergrond je niet kan boeien. Hoewel The Shining toch ook wat biedt voor zelfs die kijkers die dat niet doen.

Verder moet je bij een horror ook het beeld van: "dit kan niet" achterwege kunnen laten. En de karakteropbouw is ook nodig voor eventuele inleving. Wanneer je een film voorafgaand of al heel snel afkeurt, is de kans ook een pak groter dat dat beeld bevestigd wordt. Je focust je brein dan vooral op negatieve punten en de ergernissen (die je bij oudere films makkelijk vindt), zeker wanneer je geen geduld hebt. Ik denk wel dat het kan helpen als je onderscheidt maakt tussen dit en ook veel recente fast-paced horrors, en dat je hier niet de film ingaat met het idee toestanden zoals in Paranormal Activity of Final Destination. Het kan wel wat aanpassing vergen wanneer je een ander type horror ziet, dan je gewoon bent. En het is ook omgekeerd wel een probleem. Ik zie veel terugkomen: "zo een horrors maken ze niet meer", maar er zijn zeker nog heel wat kwaliteitsvolle recente horrors uitgekomen, en ook daar krijg ik het gevoel dat er zijn die een mening hebben nog voor die getoetst wordt aan de werkelijkheid, en daardoor al in een tunnelvisie zitten vooraleer aan een film te beginnen. Dat lijkt me ook het grootste struikelbok aan filmkijken in het algemeen, en in horror zie je dat nog een pak duidelijker dan in andere genres waar het ook voorkomt. De instelling waarmee je een film kijkt is zo belangrijk. Je moet je echt wel kunnen openstellen. En eigenlijk is The Shining ook niet zo moeilijk en toegankelijk juist doordat Kubrick de interpretatie aan de kijker laat, en het niet ver gaan zoeken ook een optie is.

avatar van TornadoEF5
4,5
0
geplaatst: 19 juni, 02:59 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
John Milton schreef:
Humor had hier wat mij betreft totaal niet ingepast (al bezat Kubrick het wel degelijk).


Heel sporadisch toch wel. Wanneer Jack dit zegt bijvoorbeeld na een uur aan de bar bij zijn eerste hallucinatie of wat je theorie ook moge zijn: "I like you, Lloyd. I always liked you. You were always the best of them. Best goddamned bartender from Timbuktu to Portland, Maine. Or Portland, Oregon, for that matter." Heel erg grappig, als ik een paar biertjes op heb, durf ik ook wel zo uit de hoek komen Ofja, dat hoeft zelfs nog niet zo te zijn.

avatar van mikey
4,5
0
geplaatst: 19 juni, 12:16 uur [permalink]
En dat de kever van stephen king tijdens de winterstorm was verongelukt is natuurlijk ook grappig