menu

Yuke Yuke Nidome no Shojo (1969)

Alternatieve titel: Go, Go Second Time Virgin

mijn stem
3,63 (63)
63 stemmen

Japan
Drama
65 minuten

geregisseerd door Kôji Wakamatsu
met Michio Akiyama en Mimi Kozakura

De plot draait om de bizarre relatie tussen twee ernstig getroebleerde tieners, Poppo en Tsukio. Poppo wordt op gewelddadige wijze verkracht door vier tieners, ergens op het dak van een flatgebouw in Tokio, terwijl Tsukio passief toekijkt. De twee zoeken toenadering en vinden gemeenschappelijkheden in hun zelfhaat, obsessie met de dood en een verleden vol seksuele mishandeling en geweld.

zoeken in:
avatar van poko
4,5
Minimalistisch en zwarter dan zwart, een absolute aanrader voor de liefhebber van de ongebruikelijkere kost, maar een waarschuwing dat dit niet ieders kopje thee is lijkt me op zijn plaats. De film komt voort uit het Japanse B-circuit, maar dat is er geenszins aan af te zien. Go, Go Second Time Virgin combineert een experimetele jazzy score en superesthetische beeldcomposities (merendeels cinemascope in zw/w) met perversiteiten, geweld, nihilisme en dood. Het resultaat is een stylistisch meesterlijke en buitengewoon indringende film die niet licht te vergeten is. ->4,5*

avatar van Onderhond
4,0
Dit is em dan, de eerste 60s film die op 4* van mij mag rekenen.

In deze film duidelijk herkenbaar de basis van al die moderne Japanse dramas. Prachtig gestileerde beelden, mooi contrastrijk zwart-wit, een wat kwakkelende soundtrack misschien, maar vaak toch erg passend, lange onverhaalvoorthelpende shots en twee boeiende, amper te vatten personages.

Dit is geen verhalende cinema die er nog goed uitziet ook. Da's de eerste film uit de jaren 60 waar ik dat van kan zeggen. De korte speelduur helpt ongetwijfeld, want net wanneer de film iets van z'n kracht kwijtraakt nadert het einde, waardoor de intresse de hele film aanwezig bleef.

Acteerwerk was jammer genoeg niet altijd even sterk en ook de kleurenshots waren alles behalve indrukwekkend. De soundtrack was vaak effectief, maar hier en daar storend. Toch weegt dit allemaal niet op tegen de goeie punten. Zoals poko al zei, pikzwart, bevreemdend en knap vormgegeven filmpje. Sterk, maar waarom geen klassieker ? Waar zijn de fans van de klassieke Japanse cinema ? 4*

avatar van starbright boy
starbright boy (moderator)
Stond al op de to-see-lijst bij mij. Ben 'm dus in ieder geval al ooit tegengekomen in mijn jacht op films die me zouden kunnen interesseren.

avatar van Onderhond
4,0
Bij deze iets om je extra nieuwsgierig te maken dan . En hoi Dopke

avatar van Alastor
2,0
er staan wel erg weinig films van deze regisseur op de site..

avatar van danuz
Bijzondere film, dat sowieso. Erg mooi hoe de beelden ondersteunt woorden door jazzy muziek, waardoor een bijzondere sfeer wordt gecreëerd. Visueel mag hij er ook wezen, al hoewel ik de editing soms toch irritant vond. Shots liepen niet altijd mooi in elkaar over, maargoed. De z/w beelden waren af en toe van erg hoge kwaliteit, en er werd af en toe voor erg mooie camera standpunten gekozen. Ook de kleurshots op het strand vond ik erg mooi, vooral wanneer alleen haar hoofd te zien was. Het verhaal is wreed, maar kwam absoluut niet hard aan, daar was het iets te theatraal voor. Acteerwerk was oké, maar had beter gekund

Al met al een bijzondere film die er voor zijn tijd erg mooi uitziet. Lekker kort ook, wat een herkijk makkelijk ‘inplanbaar’ maakt.

Menni
Allemachtig, wat goed. Sereen.

avatar van zombie
4,0
Alastor schreef:
er staan wel erg weinig films van deze regisseur op de site..

Inderdaad, zeker als je ziet dat de man al 100 films op zijn naam heeft staan. Ik ben erg benieuwd naar de rest van zijn werk, want Yuke Yuke Nidome no Shojo en Tenshi no Kôkotsu zijn niet zijn enige Controversiële films.

Wat ik mij alleen afvroeg bij deze film was...wat deden die beelden van Roman Polanski en Sharon Tate op het einde in de film? Dit is natuurlijk opvallend, aangezien Sharon Tate dat jaar op brute wijze werd vermoord. Ik zie het maar even als een statement over de duistere kant van de menselijke ziel...

In ieder geval 4 sterren voor dit duistere werkje.

avatar van Koert
3,0
Aparte film. Ik vond de twee tieners wel heel erg verknipt. Werkelijk alles wat ze doen is abnormaal. Ze lijken dood te willen en ook weer niet. Ze lijken van elkaar te houden en ook weer niet. Vond ze daarnaast ook niet al te denderend acteren.
Muziek en camerawerk daarentegen zijn prachtig. De trage jazznummers passen erg goed bij de depressieve sfeer. De weinige shots in kleur vond ik wel verfrissend.

Toch 3* daardoor.

avatar van Derekbou
4,0
Jongeren, verkrachting en zelfmoord; onderwerpen die vaak terug te vinden zijn in Japanse films. Wakamatsu weet met een laag budget een heel intrigerende film te produceren. De zwart/wit film, met enkele flashbacks in kleur, levert mooie beelden die zich bijna allemaal op het dak van een flatgebouw afspelen. Ook de jazzy muziek valt op, zoals al vaker vermeld hier, en vond ik erg toepasselijk. Het geeft de film veel sfeer mee. Wat ik wat minder vond waren de random uitbarstingen van Poppo. Af en toe begint ze als een dichteres ineens de meest vreemde zinnen op te rakelen. Dit vind ik niet echt passen bij haar personage en komt wat artsy-fartsy over.

Desalniettemin 4* voor deze verfrissende film, met toch een zwaar onderwerp. En dan te bedenken dat de film toch al 40 jaar oud is.

4,0
Ik kan er niks meer aan doen, maar verhalen en opinies van mensen over films die woorden als zwarte humor, perversiteiten, geweld, vreemd en bizar bevatten moet ik gewoon zien. Nu kennen de films van Wakamatsu zulke omschrijvingen wel vaker, maar deze film stond voor een veel groter publiek wel bekend als een film in zijn extremere vorm. Moest ik ook maar eens zien dan!

Een verhaal dat werkelijk op geen punt een vorm van logica lijkt te volgen, maar wel ontzettend weet te fascineren. Intrigeren, wellicht. Shockeren, ongetwijfeld. De openingenscène waar we toekijken hoe een groep jonge gasten een meisje op het dak van een flat verkracht liegt er niet om. Eén van de jongens doet niets, maar kijkt wel toe. Nadat de jongens vertrekken blijft hij achter, lijkt zich aangetrokken te voelen door dit meisje dat de volgende ochtend wakker word.

Dit meisje is ook de gelukkigste niet; Haar moeder werd verkracht waardoor zij verwekt werd, een incest relatie met haar vader, welke daarop zelfmoord pleegde, waarna ook haar moeder volgde. Zelf was ze ook al eens eerder verkracht. Verteld ze ons. Direct kijkend in de camera, overigens - dat is ook apart. Het meisje en de jongen lijken zich beide tot elkaar aangetrokken te voelen; Lijken eenzelfde akelig verleden te dragen, lijken ook eenzelfde toekomst te willen. Namelijk het liefst zoveel mogelijk donker voor ogen.

Wakamatsu brengt zonder twijfel een paar angstige thema's aan de dag. De manier waarop de twee personages hun problemen bepraten is bevreemdend en onlogisch. Visueel weet Wakamatsu wederom wat leuks te toveren. Sommige scènes op dit flatgebouw zijn fenomenaal. Een flashback scène in het blauw is één van zijn beste die ik zag. Zelfs zijn kleur-scène kwam harder aan als ik eerder zag. Dit shot kwam bijna exact in dezelfde vorm ook voor in zijn Violated Angels (1967), maar weet dat hier toch met veel meer overtuiging te brengen.

Goeie film. Weet wat te laten zien, maar nog niet zo indrukwekkend te zijn als ik gewild zou hebben. Wakamatsu wil wel gezien worden als iemand die zich niet laat ompraten, daar houd ik wel van. Maar in 1988 bracht Yoshihiko Matsui met dergelijke thema's in zijn film Noisy Requiem toch een veel indrukwekkendere en meer shockerende film. Maar Wakamatsu was in zijn tijd - en zelfs nu nog - toch lekker bezig. Beste die ik tot nu toe van hem zag.

Takeshi Kitano's eerste rol ooit in deze film is trouwens wel super hilarisch. Al duurt het maar een paar minuten.

4.0/5.0

avatar van niethie
4,0
Goh, dit was toch wel een verrasing zeg! Echt zo'n film waarvan je totaal niet weet wat te verwachten maar je wel licht benieuwd naar bent door al de positieve commentaren. Was al langer opzoek maar schijnbaar zocht ik niet goed want een die ene pindakaas link lag wel erg voor de hand. Nouja wat moet je hier over zeggen? Bijzonder, maar vreemd. Wat zeg ik, vreemd? Soms gewoon te gek om los te lopen. Er zit vaak totaal geen logica in en het geheel lijkt zijn kracht te putten uit surrealisme, de basis: nihilsme, seks, geweld en dood. Niets mis mee hoor want er zaten me toch een paar mooie shots in. Niet helemaal helder af en toe maar v het switchen naar kleur vond ik wel goed werken. De jazzy score was in het begin wat te bombastisch maar gaanderweg merk je dat het wel goed matcht met de beelden. Dan hebben we de jongen en het meisje die het opzich niet onaardig deden voor amateurs, hoewel het acteerwerk soms wel erg theatraal was, hoeft niets uit te maken natuurlijk maar bij zo'n obscuur filmpje past het niet helemaal, zorgde dus ook wel voor wat erger momenten. Zonde want dat was echt niet nodig geweest. Nouja misschien dat het ook te maken had met de irritante audio synch. Verder gewoon erg vooruitstrevend, ik moest af en toe denken aan het vroegere werk van Gregg Araki, waarin de verloren jeugd (de zogehete generation x) ook op een absurde manier naar voren komt, visueel schoot Rumble Fish me vaak te binnen.
Zal trouwens eens kijken of ik meer van Wakamatsu's werk kan vinden, als ik zo eens kijk zitten er interessante titels tussen. Bedenk me nu opeens dat er vorig jaar een retrospectief van hem was in het L/V (Rotterdam) ergens ten tijde van Camera Japan. Jammer dat ik dat gemist heb weer, maar goed niets meer aan te doen helaas...

3 sterren

avatar van stephan73
Wordt 16 Juli (0:45) uitgezonden door Arte!

Zwei Mal Jungfrau - ARTE

avatar van Inland Rabbit
4,0
Erg mooie film. Het begint nogal rauw en dat moet je maar willen, Irriversible is er niets bij, al is het daar toch een stuk indringender. Hier is het desalniettemin nog steeds niet echt prettig. Een drama aspect blijft en de film bijlft hard, maar de film kent ook zeker zijn grappige momenten. Naja grappig, situaties zijn vaak gewoon zo droog, hard en/of bizar dat het een komisch aspect kent. Qua verhaal hoef je niet veel te zoeken, maar dat is ook helemaal niet boeiend.

Wat verder wel boeiend is, is het visuele aspect. De film ziet er werkelijk prachtig uit en is ook geweldig geschoten. Prachtig zwart-wit en vooral de scenes op het dak zijn erg knap gedaan. Als we tijdelijk op kleur overgaan is het even wat minder, maar daar gebeurd dan weer genoeg bizars om het leuk te houden.
Minder is de muziek. Hoewel het best bij de film past soms, vind ik het gewoon niet klinken.

Bizarre, erg zwarte, maar vooral mooie film. Tnx Niethe, voor deze mooie tip!

avatar van Baggerman
3,5
Een zeer bekijkenswaardige en voor die periode originele film, mede ook door de korte speelduur. De stukjes kleur en de muziek vind ik zeker meerwaarde hebben hier.

Doet zeker niet onder voor het werk van b.v. Oshima, Suzuki of Imamura, vind ik. Doet me wel wat denken aan Shuji Terayama en Katsu Kanai, al is dit hier nog iets minder bizar allemaal. Vast studiegenoten van elkaar geweest?

Tayama schreef:
Takeshi Kitano's eerste rol ooit in deze film is trouwens wel super hilarisch. Al duurt het maar een paar minuten.


Ik heb ècht naar hem uitgekeken, maar hem toch niet herkend. Wie speelt hij, één van de punks?

avatar van wendyvortex
3,0
Begint nogal statisch met lange shots van stilzwijgende personages.
Poppo wil na verkracht te zijn dat Tsukio haar vermoordt. Niet omdat ze verkracht is, dat is ze namelijk gewend, maar omdat ze het leven maar niks vindt.
Tsukio lijkt daar echter veels te zachtaardig voor.
Maar in zijn kamer blijken de nodige verse lijken te liggen, maar dat waren een stelletje varkens.
En dat blijkt niet de enige verwijzing naar de Manson-moorden, want later worden er foto's van Sharon Tate ingemonteerd.
Wat de regisseur hier mee wil zeggen: Het eind van de vredige hippie-tijd??
Nihilistisch met de gebruikelijke Japanse pre-occupatie met sex en geweld, maar dan wel op de arty manier.

avatar van wibro
4,5
Ik had nog nooit van deze film gehoord totdat ik vanmorgen in een bericht van Onderhond las dat de regisseur van dit drama op tragische wijze was overleden. Nu ben ik niet zo weg van de Japanse jaren zestig films maar de positieve waardering van Onderhond voor deze film maakte mij nogal nieuwsgierig. Daar dit ruim zestig minuten durend filmpje makkelijk van het internet te plukken was heb ik hem daarom ook vanmiddag maar gelijk bekeken.
Een nogal pervers filmpje dat moet gezegd worden hoewel die verkrachtings-scène toch ook weer niet zo heftig was. Die Poppo (Mimi Kozakura) hield er trouwens wel van naakt rond te huppelen net zoals onze vandaag overleden Sylvia Kristel in haar films placht te doen. Best mooi om te zien vond ik, mooier althans dan die moordpartijen die Tsuko aanrichtte. Erg wreed allemaal maar wel iets dat kenmerkend is voor de Japanse cinema, ook in de jaren zestig dus. Ondanks dat laatste vond ik dit op visueel vlak best een mooie film en ook de soundtrack vond ik redelijk. Misschien moest ik toch maar eens meer Japanse films gaan bekijken uit de jaren zestig en zeventig, met uitzondering dan van films die gaan over het feodale samurai tijdperk. Die films liggen mij op een enkele uitzondering na doorgaans niet.

3,5* met kans op verhoging.

avatar van Leland Palmer
4,0
Lang geleden dat ik een Japanse film had gezien, dus heb me maar weer eens aan één gewaagd; deze 'Go, Go Second Time Virgin' kwam ik tegen en sprak me direct aan. Toch anders dan verwacht.

En dat bedoel ik positief, want wat een indrukwekkend, meeslepend, donker en uiterst bevreemdende film zeg. Ik zat er direct in. Had niet zoveel seks, naakt en moord verwacht, maar dat kreeg ik wel. Op een zeer effectieve, indrukwekkende manier gebruikt door regisseur Wakamatsu.

De setting is machtig, wát een sfeer, mooie beelden en een zeer apart verhaal wat zich hier afspeelt. Twee ongelofelijk getroebleerde tieners, die beide ernstige littekens hebben opgelopen uit het verleden. Tsukio heeft zelfs net nog lopen slachten. Gek genoeg kent de film ook nog een redelijke portie zwarte humor. Het past precies in deze intrigerende belevenis. Speelduur is ook precies goed.

Het is apart allemaal, enige logica is ver te zoeken, het stel wil dood, vooral het meisje, groeien de twee nou naar elkaar toe, of niet.. uiteindelijk eindigt het allemaal net zo duister als het begint. Zeer sterk.

avatar van Onslaught
4,0
Erg goede film.

Bij de vele positieve reactie boven mij kan ik mij zeker aansluiten. Wakamatsu weet met weinig toch erg mooi werk af te leveren.

Verkrachting en extreem geweld staat ook in deze film weer centraal en dat weet hij telkens toch weer op een interessante manier te brengen. Toch kun je je op geen enkele mogelijke manier identificeren met de personages. Ze zijn totaal ontspoort en levensmoe, maar toch vrolijk.

Leuke jazzy muziek doet de film goed en is erg gepast bij sommige scènes.

4.0*

5,0
Vind dit een absoluut hoogtepunt van de filmkunst. Of het nou Japans is of niet, dat maakt me niets uit. Dit is universeel goed. Is natuurlijk niet een verhaaltje dat we even met onze alledaagse logica te lijf moeten willen gaan. Kijken, en maar binnen laten komen. Prachtige zwart-wit beelden met een fantastische score die soms als een warme deken de beelden omsluit en dan weer irriteert en contrasteert. Net als het verhaal dus.
Twee jonge mensen die weten dat het leven hun niets gebracht heeft en ook niets zal brengen. Nihilistisch, inderdaad. De tegenhanger van het ongebreidelde optimisme dat in het westen het einde van de jaren zestig kenmerkte. Overigens, zo'n film zou je evengoed in deze tijd kunnen maken, als een regisseur dat zou aandurven.
Geweld en seks, ze liggen vlak naast elkaar. Evenals de daders en de slachtoffers in deze film. De daders zijn slachtoffers en omgekeerd. De jongen en het meisje bedrijven niet de liefde. Dat was wellicht het enige redmiddel. Maar ze kunnen niet van elkaar houden. De jongen laat het niet toe en het meisje vraagt tot op het laatst of hij van haar houdt. Ben zelden zoveel existentiële vragen tegengekomen in een film die toch echt maar 60 minuten duurt.
De kleurenbeelden hadden voor mij niet gehoeven. Die voegden niets toe. Vond het een stijlbreuk. Bloed had een rare kleur. Maar goed, dat is een kwestie van smaak. Desondanks de hoogste score.

avatar van Spetie
3,5
Een lekker bizar filmpje dit zeg. In eerste instantie lijkt de ene tiener vrij normaal en de andere niet, maar dat blijkt toch allemaal net even iets anders te liggen. Ik kon het wel waarderen.

Het verhaal speelt een ondergeschikte rol en de nadruk ligt op de geschifte personages en de visuele aanpak. Die vond ik niet verkeerd. Het zag er goed uit, met een interessante setting, die vrij goed benut wordt. Het stukje kleur tussendoor vond ik dan weer vrij lelijk en ook de zwarte humor werkte soms niet altijd even goed.

Maar verder is het zeker een leuke wegkijker. Lekker lomp en grof soms, vrij origineel en geen moment saai, mede ook omdat de speelduur erg aangenaam is.

3,5*

4,0
'leuke wegkijker' en een film van Wakamatsu zijn niet twee dingen die ik snel samen had gekoppeld.

avatar van Spetie
3,5
Nou bij deze dan. Doordat het allemaal zo geschift is, neem ik het ook iets minder serieus. Ik ben inmiddels ook wel iets gewend, dus het was niet dat ik hier geschokt door raakte of zo. Nee ik vond het dus wel vermakelijk.

4,0
Toch zijn de intenties bij Wakamatsu behoorlijk serieus denk ik.
Ik kan niet meer precies terughalen hoe dat voor deze film is, maar bij Violence without a Cause geldt dat zeker wel.

avatar van Spetie
3,5
Dat zou best kunnen, maar die ken ik niet en voor mij was dit een kennismaking met hem. Door de zwarte humor kwam het allemaal soms wat minder serieus over.

avatar van Black Math
4,0
Bijzondere film, met name omdat het rauwe gevoelscinema neigend naar nihilisme is, wat ik vooral tegengekomen ben bij veel latere films. Ik denk bijvoorbeeld aan Irréversible, maar ook aan Aoi Haru. De personages zijn zwaar beschadigd, en lijken bevestiging bij elkaar te zoeken, en deze zoektocht is behoorlijk interessant, ondanks dat alles misschien wel erg zwaar aangezet is.

Visueel sterk, mooie zwart/wit contrasten en aardige belichting. De kleurbeelden op het strand ware ook in orde, maar de andere kleurbeelden waren matig met het tomatenketchupbloed. Het is het enige mislukte visuele experiment, waar het strip lezen weer tegenover gezet kan worden.

Muzikaal enigszins apart. Ik hou best van jazz, maar bij dit soort films vind ik het wat minder gepast. De punkgitaren zoals bij Aoi Haru zijn wat mij betreft meer op hun plaats, maar punkrock bestond nog niet in die dagen. Voor die tijd was dit wellicht de beste keuze, want het werkt zeker niet slecht.

Uiteindelijk zit de film tussen 3,5 en 4* in. Een aantal puntjes waaruit blijkt dat de film wat verouderd is, maar vooral qua sfeer voelt het behoorlijk modern aan. Om die reden toch 4*.

avatar van TornadoEF5
4,0
Eigenlijk wel een goede film.

Best een verrassing omdat ik vooralsnog nog niet thuis ben, in zowel Japanse cinéma als cinéma die 50 jaar oud is. Maar door een tip van Onderhond kwam deze op de radar, en dus ben ik die maar gaan kijken. En eigenlijk ben ik best wel onder de indruk.

Audiovisueel erg sterk, zeker voor die tijd. De jazzsoundtrack en de sporadische kleurenbeelden werken zeker. Ik vind dat deze man een talent heeft om een sfeer te creeren (misschien wel ietwat depressieve sfeer die hier zeker past bij de film).

Ook opvallend hoe in het verhaal waarbij we al te maken krijgen met twee personen met een laag zelfbeeld compleet tegenovergestelde emoties eigenlijk niet ver verwijderd zijn van elkaar. Zoals het lachen wanneer het meisje vraagt om dood te gaan, kort nadat die jongen zeven moorden heeft gepleegd. En het voelt niet eens raar aan, maar als een normale humane reactie in dit geval. De niet zo lange speelduur zorgde er ook voor dat deze ongewoon duistere film er een pak gemakkelijker inging.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:28 uur

geplaatst: vandaag om 14:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.