Joker (2019)

??????

Ik denk dat het medium film zwaar wordt overschat als men gaat beweren dat deze film aanzet tot geweld of dat het geweld verheerlijkt. Hoe je deze film wil interpreteren moet iedereen zelf weten, ik zie vooral een gestoorde gek die zonder medicatie het helemaal verliest. Wellicht geniet volgens anderen het karakter in deze fictieve film gebaseerd op een comic(!!) er wel van, maar laten we vooral niet vergeten dat het gewoon een film is. Dus wat zou het?

Een film die overigens tot in de kleinste details naargeestig is, dit ligt er veel te dik bovenop. Het lukt Phoenix prima zelf om het deprimerende van zijn karakter te tonen, daar is die vermoeiende muziek en altijd vieze en 'kapotte' setting niet voor nodig. Ook in de vele close ups van phoenix mimiek slaat Phillips door (en ja hij is flink afgevallen voor die rol, dat zal niemand ontgaan..). Daarnaast is de film te uitleggerig alsof we niet snappen dat zijn relatie met die meid een waaridee van hem is moet dat nog even uitgelegd worden.
Verder wordt de Joker neergezet als iemand die opportuun en ondoordacht te werk gaat, bepaald niet het ongrijpbare meesterbrein dat hij is in de comic en films. De link naar Batman voelt geforceerd aan, want dit heeft er niets mee te maken.

Nietszeggende maar wel vermakelijke bijrol (toch nog iets luchtigs in deze film) van 'Taxi Driver' en 'King of Comedy' DeNiro. Geen toeval dat hij mee mocht doen.

Mijn god, wat viel deze film mij tegen. Ik heb zelden meegemaakt dat ik zo teleurgesteld de zaal van de bioscoop verliet. Alles in de film lag er te dik bovenop. Ik miste de subtiele lagen. Het gebruik van de muziek klopte voor mijn gevoel vaak niet bij wat je zag (dit heb ik echt zelden bij een film). Echt bizar dat deze film zo goed scoort.

Lijkt wel die aandoening waar de Joker aan lijdt.

Toch wel fijn om te zien dat de boodschap van deze film (de harde maatschappij die een niet-met-de-stroom-mee persoon tot gevaarlijke gek maakt) zo mooi is aangekomen. Je voelt de sociale impact van een film als Joker echt meteen.

Smaken verschillen.

Ja maar afwijkende meningen zijn eng

Ik kan niet anders dan 5 sterren geven. De Joker wordt geweldig opgebouwd en gaandeweg voelde ik mee met de frustraties, woede en onvermogen. Vooral de uiteindelijke wending in, zoals ik het zag, loslaten van die woede was fenomenaal in beeld gebracht. Als een soort bevrijding om geen grenzen meer te hebben, wat voor mij als kijker wel weer ongemakkelijk was (een soort “sympathy for the devil”).

Het camerawerk en niet te vergeten de geweldige muziek maken naast het sublieme acteerwerk deze film tot een absoluut meesterwerk. Echt genoten!

De impact op sociale forum MovieMeter is wel evident.

Miljaar wat een pagina's commentaar al bij deze film.

Pffff, wat een te langdurig drama.. 5sterren voor die acteur maar wie dit heeft geschreven Omg... Het drama kon ook ineen half uur.. Na 5 min snapte ik al dat die gast zwaar gekweld was.. Daar hoef je.. vind ik... niet ander half uur overtedoen.

En zijn waan ideeën hoefde ook niet uigelegt te worden.. Da was al duidelijk

Ik en wij waren bijna de bios uit gegaan... Mja... Ieder zijn ding...

Had liever een meer joker waardige uitvoering gezien, wat meer op de vorige joker aansluit...

Nogmaals smaken verschillen... Maar ik vond het echt een hele zware zit.. Laatste half uur was wel een goedmaker.

Niet hiervoor dan toch iets meer dan 0.5* uiteindelijk ??

Sequel alert!

Ze kunnen er een Goodfellas/Casino vibeje aan geven misschien.

Meningen verschillen, maar als ik mensen hier een 0,5 zie geven dan denk ik wel: wil je een statement maken, of waarom doe je dit?

Dan schaar je dit dus onder de allerslechtste B-films en slechter. Hoe dan?

Als het verhaal niet je ding is, of zoals ik het hier lees allemaal te dik er bovenop vindt liggen, ok, dat kan.

Maar alleen voor de acteerprestatie alleen kun je dit toch onmogelijk een 0,5 geven?

Ik heb 2 uur lang geboeid zitten kijken naar iemand die langzaam steeds verder naar het randje wordt geduwd om er vervolgens overheen te gaan. Bizar goed, en nogmaals, ieder zijn mening, maar een 0,5 vind ik wel zo extreem laag dat ik het eigenlijk niet serieus kan nemen...

Alleen al voor het feit dat rock and roll van gary glitter gebruikt wordt voor de trapscene zou ik naar de film gaan.

De man mag dan prive volledig de mist in zijn gegaan na zijn zeer succesvolle 70's glamrockjaren met bijna 20 miljoen aan vinyl-verkopen, maar zijn nummers uit die jaren staan anno 2019 nog steeds als een huis.

Verder moet men niet zeuren dat dit nummer wordt gebruikt ,de artiest verdient er niets aan en zit veilig opgeborgen en de muziek staat er verder volledig buiten.De moraalridders zouden zich dan ook eens moeten beklagen over een elvis die kleine tienermeisjes bij bosjes versleet of een jerry lee lewis die op zijn 22ste met zijn 13! jarige nichtje trouwde en deze man staat gewoon in de r&r hale of fame!!!.

Nee ik ben erg blij met de keuze van zijn muziek als ondersteuning van deze geweldige film met een thema wat zo actueel is en zo onderbelicht blijft in de huidige maatschappij!.

5 Sterren voor de film en zeker ook voor de muziekkeuze!.

leuke analyse van Zizek: Slavoj Zizek — the New 'Joker' Movie - YouTube

Precies. Een 0.5 geef je misschien aan troep als The Room, Troll 2, Birdemic en dat soort wanproducten (of je geeft ze de hoogste score met een soort leedvermaak-achtige ironie). Maar 0,5 voor een film als Joker slaat werkelijk nergens op. Qua techniek, camerwerk en acteerwerk scoort deze film al zeker voldoende in vergelijking tot talloze andere films, ook al vind je het verhaal maar niets.

Dat iemand een 2 geeft als beoordeling, ach... dat kan natuurlijk als je de film niets aan vond. Dat is persoonlijk. Maar een 0,5 is slechts weggelegd voor de rotzooi uit de allerdiepste krochten van het filmuniversum, en daar behoort een productie als Joker niet toe.

Wie hier oprecht een 0,5 voor geeft... sorry, maar ik kan je mening dan niet serieus nemen.

Anders rakel je nog maar eens dezelfde discussie op . Maar het mag hoor, schrijf het op een papiertje zodat je het niet vergeet en doe er je winst mee.

Wat een onzin weer. De Smaakpolitie...

Ik vond Troll 2 anders vermakelijker dan deze. Daarbij heeft iedereen natuurlijk zijn eigen beoordelingssysteem. Ik vind originaliteit doorgaans een stuk belangrijker dan vakmanschap. Zit bij deze in het midden, maar geef pulp soms 5* en er staan Oscar winnaars tussen mijn 0,5. Al die stemmen heb ik met volledige overtuiging toegekend. Soms irriteert een film gewoon.

Nou, toch best een prima filmpje voor zo'n Hollywood-vehikel. Sommige zaken worden wel erg nadrukkelijk uitgelegd*, dan voel je je als kijker niet helemaal serieus genomen, maar het was een genoegen om twee uur lang naar Phoenix te kijken en er zaten ook best wat leuke plotvondsten** in.

* Dat die relatie met de buurvrouw alleen in zijn hoofd bestond bijvoorbeeld. Het was sterker geweest als die flashbacks waarin Arthur zonder haar overs straat liep, in het ziekenhuis zat, etc., achterwege waren gelaten. Dat had de optie opengehouden dat hij zich nog veel meer inbeeldde wat er niet was en die ambiguïteit had de film m.i. interessanter gemaakt.

** Vooral die scène waarin zijn ex-collega's bij hem thuis kwamen vond ik wat dat betreft sterk. Gaat hij die tweede man ook doden, of laat hij hem gaan? Spannend was dat. Het slot was ook erg goed; dat hij die hulpverlener doodt (daar ga ik althans vanuit, gezien die rode voetstappen - hier ligt het er niet te dik bovenop) laat zien dat hij toch echt een psycho is of is geworden. Wie nog aan zijn kant stond tijdens de drievoudige metromoord, kan dat niet tot het einde volhouden.

Belachelijk hoge score voor een overgehypte film.

Hier had meer ingezeten. Als ze het DC label achterwege hadden gelaten hoefden ze er ook niet zo'n onnodige "hey kijk, bruce wayne!" In hoeven doen. Dan hadden ze er een all out madness taxi driver stijl ding van kunnen maken. Nu voelt het toch wat vlak en ingetogen. De muziek vond ik ook echt te overdadig gedramatiseerd. Phoenix acteert geweldig maar moet t helaas alleen dragen, want de rest is het allemaal net niet. Leuke film om is gezien te hebben, maar geen hoogvlieger.

Behalve die zenuwtic met die lach heb ik geen idee waar hij aan lijdt. Wel heb ik een idee dat dat lijden kan worden onderdrukt met die pillen.
Anyway: het is me volkomen onduidelijk of hij flipt door de harde maatschappij die hem een loser vindt of door het onthouden van zijn medicijnen. Beide worden tegelijkertijd getoond. Eigenlijk kun je alles verzinnen wat je wilt, de film maakt niets duidelijk. Ergens voor hij flipt schiet hij per ongeluk met dat pistool, in zijn woonkamer meen ik. Hij schrikt daar nogal van. Misschien is die schok wel de reden dat hij flipt, wie zal het zeggen, dat kan het moment zijn dat er een knop in zijn kop omgaat.
Het wordt nergens echt duidelijk. Er wordt gewoon teveel in de film gepropt, je moet en zal accepteren dat Arthur gaat flippen, dus worden er tal van redenen voor gegeven. Kies er eentje uit, zou ik zeggen.

Jammer dat veel mensen deze film overschat vinden en dan maar 0,5* geven. Dat is gewoon niet serieus te nemen als je de recensies leest en de cast ziet. Dat zie je niet vaak op MovieMeter. Een B film waar niets van klopt, geef je een 0,5*.

Daar wringt dus de schoen. Ik mag blijkbaar kiezen wat ik wil, maar geen van de variaties (pillen of pesten of de combinatie) zijn in een realistische setting overtuigend. Als karakterontwikkeling is het gewoon ongeloofwaardig. Maar die discussie hebben we hier al genoeg gevoerd....

Je kunt van een karikatuur, dat Arthur Fleck is, ook geen karakterontwikkeling verwachten.

Magere film, snap niet dat dit zo'n hoge score krijgt. En dat gelach van die vent.. VRESELIJK. De eerste paar minuten leuk, maar om dat nou elke keer weer aan te moeten horen/zien..

Het sluimerende onbehagen en de populistische verleiding. Wat 'Joker' (2019) voor mij zo goed maakt is hoe de tweeledigheid in het joker-personage past bij het unheimische, verontrustende gevoel dat er iets aan het verschuiven is. Op de nihilistische golven van ressentiment en structurele ongelijkheid brokkelen bestaande zekerheden af en er ontstaat een vacuüm waarin nieuwe bewegingen de macht grijpen. Het akelige aan de verwordingsgeschiedenis van deze Joker, meesterlijk neergezet door Joaquin Phoenix, is dat hij hoogst identificeerbaar is als een menselijke underdog tegenover de (ingebeelde) wreedheid van anderen. Arthur Fleck lijkt meer held dan antiheld: een kwetsbare, zorgzame man die ongemeen hard lijkt te worden afgestraft door factoren buiten hemzelf. Een gebrekkige geestelijke gezondheidszorg. Een giftige mannelijkheidscultus waarin je gram halen belangrijker is dan kritische zelfreflectie of mildheid. Een maatschappij waarin mensen (op basis van hun anders-zijn) in een sociaal isolement terechtkomen en verstoken zijn van medemenselijke warmte.

Maar heb ik in mijn hang naar een identificeerbare underdog eigenlijk op het goede paard gewed? Arthur's genoegdoening is de mijne wanneer hij met witte schmink en groen haar terug bijt als hij vernederd of genegeerd wordt. De manier waarop alter ego Joker de controle terug pakt over Arthur's leven voelt goed op een manier zoals Charles Bronson ooit zijn recht verkreeg in de Death Wish-films of toen Clint Eastwood de straten van San Francisco schoonveegde als Dirty Harry. Met als verschil dat Joker niet eens veinst dat hij een held is, maar in alles de perverse manifestatie vormt van een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Meer bezig met de erkenning van anderen dan of hij moreel handelt. Het brengt me als kijker in de merkwaardige positie dat ik meestentijds op hand ben van een machteloze figuur die zijn toevlucht zoekt naar excessief geweld om gehoord te worden. En toch zaait de film ook verwarring. Zo blijft de uitkomst van Arthur's 'liefderelatie' met Sophie (Zazie Beetz) hangen als een diep verontrustende terzijde. En wordt Joker nu werkelijk gevormd werd door zijn onfortuinlijke levensomstandigheden, of geniet hij simpelweg ten volste van zijn wanen!?

'Joker' (2019) is een verontrustende exploitatiefilm waarin zelfs Batman geen moreel anker meer is en de hoofdpersoon nergens van zins is om de wereld beter of mooier te maken. Goed handelen loopt stuk op onbegrip en hardheid, terwijl slecht handelen erkenning, macht en zelfs navolging oplevert. Dansend de ondergang tegemoet, wat de consequenties ook mogen zijn. En het engste van alles: de gekte van de één kan de lont in het kruit steken van anderen die zich gemarginaliseerd en machteloos voelen. Of zoals Tom Poes ooit verzuchtte in 'Het Monster Trotteldrom': 'De meerderheid heeft ontdekt dat wijzelf het monster zijn. Wij zijn een voorgeraakt volk, eendrachtig en eensgezind. Hoe komen we zo gek?” (...) “Een menigte wordt altijd een monster dat ervan houdt dingen kapot te maken en zo.”

Ik geef de film 0,5 omdat ik het gewoon een rukfilm vind, heb er geen moment plezier aan beleefd. Dus nee het is niet alleen daarvoor. Jij bepaald niet voor mij wat een serieus cijfer is, als ik het een 0,5 waard vind dan geef ik die.

Ik zou eerlijk gezegd ook niet weten waarom je hier geen 0,5 voor mag/kunt geven.

Als ik Slavoj Zizek goed begrijp dan zegt hij dat de film Joker een vals uitgangspunt heeft door een sociaal-psychologische verklaring te willen bieden voor The Joker. De film trekt in wezen het masker van The Joker af en zegt: kijk, achter dat masker zit een gekwelde, geslagen en gestoorde ziel. Maar die verklaring is een leugen: veel mensen hebben een moeilijke jeugd maar worden geen Joker. The Joker is als zodanig een ‘wonder’: het heeft geen genesis. The Joker ís het masker, zodat als je dat masker aftrekt we niet meer de ware Joker zien maar iets dat niets meer met de Joker te maken heeft.

In feite is deze film een typisch modernistische film in zoverre dat de moderniteit is gebaseerd op de tegenstelling schijn-werkelijkheid, buiten- en binnenkant. Als je bv. wel eens naar opera’s gaat dan kun je je erover verbazen hoe veel ervan zijn gebaseerd op vermommingen en ander bedrog hetgeen de moderne opvatting uitdrukt dat mensen zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn. We dragen allen maskers c.q. we zijn allen acteurs (we spelen allemaal rollen) die onze werkelijke identiteit (en motieven/intenties) verhullen. De moderniteit is daarom geobsedeerd door het fenomeen van de ontmaskering, de (cynische) onthulling van de ‘vuile’ werkelijkheid achter de schone schijn. Moderne kunstenaars worden dan ook niet moe de hypocrisie van de burgerij of de kerk aan de kaak te stellen.

Maar met figuren als Nietzsche zijn we in de postmoderniteit beland: er zijn geen feiten maar alleen interpretaties, er is geen wezen of ziel achter het masker maar we zijn onze maskers. We zijn wie we spelen en we hebben vele identiteiten doordat we vele maskers dragen. The Joker is een perfecte belichaming van die postmoderniteit omdat The Joker zelf tegenstrijdige ontstaansgeschiedenissen van zichzelf geeft: daarmee ondermijnt hij bewust en op ironische wijze het hele moderne idee van de genesis en in zekere zin zijn zijn verzinsels over hoe hij geworden is zoals hij is dan ook geen leugens maar zijn ze allemaal waar omdat hij elk masker of ontstaansgeschiedenis wordt dat hij opzet.

Ikzelf denk dat dit alles de film Joker niet ontkracht. Ten eerste valt er toch wel wat te zeggen voor het modernistisch, verklarend perspectief dat de film aanneemt en dat ik in mijn recensie koppelde aan Freuds ‘Thanatos’ (doodsdrift) die ik in de film uitgebeeld zag: als mensen gefrustreerd raken dan kan men naar ‘totale’ vernietiging gaan streven waarbij men zo veel mogelijk mensen wil meeslepen in de eigen val. Tegelijkertijd behoudt de film toch ook het postmodernistisch perspectief door het in elkaar grijpen van psychose en werkelijkheid door middel van een psychische instorting waarbij het modernistische onderscheid tussen illusie en werkelijkheid verdwijnt of er niet meer toe doet. Het verhaal van de geslagen jongen is dan mogelijk ook gewoon een van de vele maskers van Joker.