Naratâju (2017)

Fijne Yukisada.

Maar die twee woorden zijn dan bijna ook synoniemen. De vraag is vaak vooral of het een goed 3.5je wordt of een aangename 4.0*. In dit geval is het het eerste. Hangt af van een aantal kleinere details, want sommige scenes passen zo in z'n 4*-werk, maar als geheel is het daarvoor toch net iets te min.

Blijkbaar is er nogal wat te doen geweest om de verhaallijn, vooral dan rond de innige (maar volledig platonische) relatie tussen leraar en studente hier. Eerder zeuren vanwille persoonlijke vendettas tegen zulke plotelementen heb ik het idee, want het is verder toch een film die niks doet om te shockeren of uit te dagen.

Een driehoeksrelatie, waarbij het maar moeilijk wil vlotten tussen de drie personages. Verlangens en gevoelens worden niet uitgesproken, realistische keuzes leiden tot verdriet en wanneer één iemand klaar is om de stap te nemen, is de ander net weer emotioneel onbeschikbaar.

Dit alles geschoten in Yukisada's bekende stijl. Een wat indringerige camera, mooi spelen met belichting maar verder niet al te gestileerd. Goed acteerwerk over de gehele lijn, een boeiend drama, maar die echte klik was er niet helemaal. Daarvoor duurt het dan misschien weer net iets te lang. 120 minuten vind ik vaak als stevig voor dit soort films, die extra 20 hoeven toch niet zo.

Maar fijn is het dus wel weer. Op naar River's Edge. Zit ook niet stil die Yukisada.

3.5*

Uitzonderlijk traag, om niet te zeggen slaapverwekkend drama over de (net niet-)romantische verwikkelingen tussen twee introverte personages, die wat eigenaardig in het leven staan. De relatie tussen hen beiden kwam op mij onwaarachtig over. Even leek het interessant te worden toen er sprake was van een soort driehoeksverhouding, maar dat was maar kort en het werd ook niet erg uitgediept.
Ik heb inmiddels een handvol films van regisseur Yukisada gezien. Dit vind ik met voorsprong zijn minste.