Nicole_1989

Regelmatig zag ik op tv de reclame voor deze film voorbij komen, met de inmiddels beroemde zin 'Nein nein nein!' 'Oh, yes, yes, yes!'. Bovendien had ik in de Spits een recensie met 4 van de 5 sterren gelezen, waarin deze film de hemel in werd geprezen.
Dus toen aan mij werd voorgesteld om naar deze film te gaan, stemde ik in, omdat het me een mooie en grappige film leek.

Maar wat ben ik misleid (en niet alleen ik, ook mijn vriend). Dit was de meest walgelijke en waardeloze film die ik ooit heb gezien.
Ik ben alleen al misleid door het feit dat de zin 'Oh, yes, yes, yes!' er niet in voorkomt...(of ik heb niet goed opgelet, wat niet onmogelijk is, na 1/3 van deze film te hebben gezien en toen niet meer zoveel interesse te hebben kunnen tonen)...maar die had ik kunnen zien aankomen, aangezien dat wel vaker in trailers/teasers zo is...het heet niet voor niks 'teaser'.

De openingsscene vond ik goed. Goed, in de zin van dat ik erg zenuwachtig werd, wat volgens mij wel de bedoeling was van deze scene; hoe de Jodenjager heel langzaam tot het plot van zijn verhaal komt, namelijk dat hij allang wist dat de boer joden verborgen had.

Maar zodra de Basterds in beeld kwamen, werd mijn apathie voor deze film gewekt.

Wat me vooral tegen de borst stuitte, was het enorm walgelijke geweld. Ik vond dat dit echt onnodig visueel werd gemaakt. We weten heus allemaal wel dat de Tweede Wereldoorlog geen pretje was, en dat mensen op de meest walgelijke manier stierven. Maar moet dat dan zo enorm duidelijk in beeld worden gebracht? Totaal onnodig lijkt me. Jammer dat mensen pas bij zulk walgelijk, bloederig, ranzig geweld geshockeerd raken; ik was namelijk al geshockeerd geweest als alleen al de intentie werd gewekt dat er een Swastika in iemands voorhoofd werd gekerfd, dat er hoofdhuiden werden afgesneden of dat er iemand dood werd geknuppeld. Jammer dat er zelfs mensen zijn die op dit soort walgelijk geweld kicken.
Ik heb het nog een poosje volgehouden om de ranzigheid in de film te bekijken, maar op een gegeven moment nam ik niet meer de moeite om naar dit onnodig, onzinnige geweld te kijken; zodra ik alleen al vermoedde dat er iets ranzigs stond te gebeuren, draaide ik mijn hoofd weg.
Enig positieve wat ik hier op kan zeggen: de special effects hebben hun doel bereikt...

Het verhaal van de film was dan nog enigzins origineel er wordt jacht gemaakt op de Duitsers, bijna soort van omgekeerde wereld..., maar hoe meer de film naar de climax kwam, des te onzinniger ik het vond worden.

En dan de humor...
Tja...
Welke humor?
Waar ik nog lichtelijk om heb geglimlacht, was dat de Brad Pitt-figuur (ik ben zijn naam vergeten...krijg je als de film je niet boeit...) tegen zijn mede-Basterds zei dat zij hun kop moesten houden, en hem het Italiaans moesten laten doen, terwijl hij er zelf niks van bakte en zij wel. Maar dat was voorspelbaar, dat zag je al vanaf 10 kilometer afstand aankomen met zijn enorm zware accent. Beetje flauw dus, beetje doorsnee komedie-gedoe.
Dan moest ik nog net iets meer glimlachen toen Goebbels moest huilen, omdat Hitler zijn film mooi vond.

Al met al kwam ik bijna verontwaardigd de zaal uit na deze film. Zoveel nutteloos geweld en onzinnig gelapzwans heb ik nog nooit in een film meegemaakt.

Laat ik dan toch nog met een heel, heel, heel klein pluimpje afsluiten: het acteerwerk was goed. De rollen werden mooi, duidelijk en goed uitgewerkt neergezet. Je kon zien dat de acteurs hun rol met overtuiging overbrachten.

Al met al dus een 0,5 voor het acteerwerk.
(en ook omdat je niet lager kan stemmen...)

Gisteravond deze film gezien. We hadden geen van allen het boek gelezen, al wist ik natuurlijk wel dat deze boekenserie bestond. We gingen blanco naar deze film.

Het heeft me aangenaam verrast!

Van tevoren had ik een beetje zo'n idee van 'Ach, weer zo'n standaard detective film'. En ergens is dat voor mij uitgekomen. Maar de film had meer spannening dan ik aanvankelijk had gedacht. Het verhaal zat allemaal veel ingenieuzer in elkaar dan ik had verwacht.

Toch had ik al wel een vermoeden hoe het zou eindigen. Maar dat komt ook omdat ik al zoveel films in dit genre heb gezien. Dan heb je inmiddels zoveel opties in je hoofd hoe het zou kunnen zijn gegaan.
Maar uiteindelijk kwamen er dus twee opties uit die ik aanvankelijk had verwacht, alleen dan één van beiden: De Bad Guy (ben zijn naam even kwijt...Martin?) die ik als verdachte had, bleek inderdaad een Bad Guy te zijn, alleen had hij Harriët niet vermoord, maar was zij inderdaad nog in leven, zoals ook één van mijn gedachtes was.

De film greep me af en toe flink aan, wat het leven van Lisbeth betreft. Dat zij verkracht werd door haar curator, was erg rauw in beeld gebracht. Ik kon het qua beelden wel hebben, maar het liet toch wel een misselijk gevoel in mijn buik achter.
Hoe ze hem terug pakte, door het gefilmd te hebben en door een HUGE dildo (damn ) in hem te proppen, vond ik niet verbazingwekkend, gezien haar karakter, maar ook dat was erg rauw in beeld gebracht en liet niet een gevoel achter van 'you go girl', maar meer een soort steek in mijn buik.

Ondanks dat het best een goeie film was, waren er wel een paar teleurstellingen in.
Ik kon namelijk duidelijk merken dat het een verfilming van een boek was, ik miste dingen, zelfs al had ik het boek niet gelezen.

Zo was het voor mij totaal onduidelijk waarom Lisbeth ineens op Mikael dook en ze daarna het zo goed als iedere nacht met elkaar deden. Vanuit mijn gevoel was er totaal geen aanleiding voor, want ik kon nou niet echt een seksuele spanning tussen die twee waarnemen. Ik vond het niet nodig. Maar waarschijnlijk word dit in het boek dus wel beter uitgelegd.

En wat ik helemaal een teleurstelling vond is het volgende. Je ziet een mooi denkproces van die twee, je ziet erg mooi hoe zij op steeds meer dingen stuitten. Hoe ze steeds meer dingen ontdekken. Ik leefde echt mee in hun denkproces.
Maar dan, ineens, vanuit het niets, ligt er een briefje van Lisbeth op tafel met de boodschap dat er 2 Anita's zijn, waarvan 1 dood is, en de ander dus Harriët moet zijn. Ik had meteen zo'n gevoel van 'Wat? Hoe komt ze daar bij? Hoe is ze daar achter gekomen?', maar dat komt niet naar voren in de film. De hele tijd maak je hun onderzoeksproces mee, maar juist de clue van de film ligt ineens op een briefje op tafel. Het hele proces van hoe ze daar achter is gekomen is er gewoon niet!
Ik weet niet hoe dat in het boek was, maar ik kan me voorstellen dat je het daar wel te weten komt.

Ook vond ik persoonlijk het acteerwerk van Michael Niqvist niet zo heel overtuigend. Dat kwam voornamelijk door zijn gezichtsuitdrukking. Ik vond hem steeds een beetje hetzelfde kijken, met (sorry, ik kan het niet anders benoemen) die slome oogjes van hem.
Noomi Rapace daarentegen vond ik ijzersterk. Wat kan die vrouw acteren. Ik was diep onder de indruk hoe zij haar rol neerzette.

Ik was wel erg weg van de manier hoe de omgeving werd gefilmd. Prachtige natuuropnamen, en 1 beeld vond ik echt heel erg mooi, die sprak me erg aan. Vraag me niet echt waarom. Je ziet dan de auto van Mikael en Lisbeth van een brug afrijden, en de camera hebben ze zo neergezet, dat je echt heel mooi de ronding en de bocht van de brug ziet. Erg goed gekeken hoe ze dat het mooiste konden filmen, denk ik.

Al met al een (voor mij) redelijk voorspelbare film, met wat lichte teleurstellingen, maar wel één waarbij ik toch wel op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Een goed avondje vermaak, maar toch een beetje doorsnee detective film.

3,5*

Op zich snap ik de vergelijkingen wel tussen Harry Potter en deze film. Zeker wat de hoofdpersonen: 2 jongens en 1 meisje...1 van die jongens is degene waar het allemaal om draait, de ander is de grappenmaker, en het meisje is de knapperd.

Toch vind ik het wel weer wat compleet nieuws, de Griekse mythologie. En ik moet zeggen dat ik deze film stukken interessanter vind dan alle Harry Potter-films. Of nee, dat zeg ik verkeerd. Ik heb namelijk nog niet alle Harry Potter-films gezien, weet ook niet of ik dat nog wel doe. De laatste die ik heb gezien was the Goblet of Fire en ik vond er niks aan, ging allemaal veel te snel voor iemand die de boeken niet heeft gelezen.

Anyway, back to Percy. Ik vond het erg leuk hoe de Griekse mythologie in deze film werd gebruikt. Alle verhoudingen tussen de goden werden goed uitgelegd, wie met wie ruzie had, en zo. Erg leuk. Ook leuk om dingen te herkennen uit de Disney-film Hercules.

Maar ja, Griekse mythologie interesseert me sowieso wel, meer dan tovenarij, dus het is natuurlijk ook een kwestie van smaak.

Wat het acteerwerk betreft; ik vond dat er in deze film stukken beter werd geacteerd dan in de Harry Potter-films. Ik persoonlijk irriteer me altijd mateloos aan Daniel Radcliffe, Rupert Grint en Emma Watson. Ik vind ze altijd zo overdreven acteren. Soms vind ik hun acteerwerk meer podium-acteren dan camera-acteren.

Voor mij was de topscene in deze film de tuin van Medusa. Wauw, Uma Thurman zette echt een goeie Medusa neer. Echt freaky. Leuk hoe haar hoofd nog gebruikt wordt om vijanden te doen verstenen, echt geweldig.

Harry Potter-films doe ik niet echt moeite voor, die zie ik wel als ze op tv komen. Maar ik ben blij dat ik deze in de bios heb gezien.

Ik kom net thuis van deze film. Ben diep onder de indruk. Het is niet de mooiste film aller tijden voor mij, maar hij heeft me zeker diep geraakt. Met mijn 20 jaar en op school eens 1 dag besteed aan deze ramp, wist ik niet veel van de watersnoodramp. Dus ik ben diep geschokt hoe vreselijk dit allemaal was.
Ik ben zelfs wat geschokt dat ik zoveel reacties lees die negatief zijn. Het is natuurlijk je eigen mening, maar reacties die slaan op hoe het verhaal loopt, vind ik wat vreemd. Het is een verfilming van een boek, dus je kunt de filmmakers er niet de 'schuld' van geven dat ze te weinig in gegaan zijn op de storm zelf. In het boek heeft de zoektocht naar de baby waarschijnlijk ook de hoofdrol (ik heb het boek overigens zelf niet gelezen, dus ik weet het natuurlijk niet...)
En het acteerwerk vond ik nou echt niet bepaald slecht. Ik vond dat er overtuigend werd neer gezet hoe mensen van die tijd, met die ons-kent-ons-cultuur reageerden tijdens zo'n ramp.

Ik ben in ieder geval met een tevreden gevoel thuis gekomen En lichtelijk met tranen in mijn ogen...ik vond het einde toch wel erg ontroerend, hoor...