Resurrection

Verschrikkelijke film. Het verhaal is onzinnig en de verklaringen van waarom verschillende dingen gebeuren slaat kant nog wal. Ook het einde is weer typerend Hollywood-gedweep. Door de hele film wordt geprobeerd om gebeurtenissen te verklaren (in mijn ogen altijd een teken van een zwakke film). Daardoor kom je niets te weten over de personages. Ook de actiescenes zijn zwak omdat er niets spannends gebeurd. Het zijn geen vuurgevechten maar eerder een jachtsessies, Butler heeft duidelijk de god-mode aan staan.

Daarnaast deed het verhaal mij ook erg denken aan Death Race In de naderende toekomst waarin het menselijke moraal totaal is weggevaagd wordt een onterecht veroordeelde man verplicht om zijn vrijheid te verdienen door een aantal opdrachten tot een goed einde te brengen. Uiteindelijk blijkt hij sowieso gevangen te zitten, ongeacht of hij voldoet aan de gestelde eisen. Hij weet te ontsnappen en vermoord de boeman en wordt herenigd met zijn gezin, al vond ik DR beter uitgewerkt

Comedy is een van de moeilijkste genres in mijn ogen. Er zijn zoveel valkuilen waarin scriptschrijvers en regisseurs kunnen trappen. Daarom toch een 3,5 hoewel ik er meer van verwacht had.

Iedereen die ik sprak was vol lof over The Hangover, dus misschien ben ik met iets te hoge verwachtingen gaan kijken (daar was ik me van te voren al van bewust). De setting an sich is al grappig, volwassen mannen die in een wilde stad los gaan, daarna out gaan en de volgende dag proberen te achterhalen wat er is gebeurd. Als kijker blijf je daarom geinteresseerd, omdat je zelf ook niet weet wat zich die nacht allemaal heeft afgespeeld. Wat dat betreft doet het aan als een detective. Wat humor betreft vond ik het een beetje tegenvallen, het had allemaal iets directer gemogen en gezien de verhalen had ik verwacht dat de grappen legendarischer waren. Ook de grapdichtheid mocht in mijn ogen nog wat hoger.

(Wel goed om te zien dat het monopolie op amerikaanse (mannelijke) komedie van Jonah Hill, Seth Rogan en consorten een keer doorbroken is. Hoewel ik sommige films van hen beter vind.)

Heerlijke politieke en zwarte satire met geweldige rants. Zowel de machtsverhoudingen binnen de diverse partijen als tussen hen worden treffend neergezet. Ten koste van alles en iedereen worden vuile politieke trukken uit de kast gehaald om een foute oorlog goed te keuren via "democratische" en "rationele" wegen.
Het verhaal an sich is misschien wat saai, maar de film moet het het hebben van de sterke mono-/dialogen. In tegenstelling tot anderen heb ik wel meerdere malen hardop moeten lachen om fantastische rants en situaties,de scene waarin Gandolfini samen met Mimi Kennedy in de kinderkamer het aantal beschikbare troepen berekend is echt hilarisch
Het camerawerk doet, zoals eerder gezegd, denken aan The Office waarbij er een lekker hoog tempo wordt gehanteerd. Ook dat komt de film ten goede.

Zeer vermakelijke film, waarbij duidelijk te zien is dat het van de hand van Ritchie komt. De snelheid, grapjes en kleine plotwisselingen komen ook hier weer terug. Maar zoals eerder is gesteld, is hier waarschijnlijk wat aan geschaafd om het voor de studio makkelijker verkoopbaar te maken.
Law en Downey spelen sterk, waarbij met name Downey ook de ruimte krijgt om dit te doen. Tussen Holmes en Watson bestaat een klassieke rolverdeling, die terug te vinden is in veel engelse detectives. Holmes is een welbespraakte excentriekeling, die zich niets van zijn baas aantrekt en die niet goed om weet te gaan met vrouwen. Watson is daarentegen een bedachtzame gentleman, die Holmes wel als een van de weinig van repliek weet te dienen. Hierdoor bestaat er een leuke band tussen heren.
Van het verhaal had ik meer verwacht. Het eerste gedeelte van de film bestond uit te veel gevechtscenes. Daardoor komt het verhaal pas laat op gang als hij meegenomen wordt met een zwarte zak over zijn hoofd en bij de orde-leden uitkomt, weet je pas beter waar het verhaal naar toe gaat.. Daarna ging het snel, waardoor ik vond dat het verhaal wat makkelijk werd afgerond. Er had naar mijn idee meer ingezeten als er meer balans was geweest tussen actie en verhaal.
Al met al: leuke humor/dialogen; hoog tempo zoals we dat van Ritchie kennen; mooie scenes; mooie, passende muziek; goed acteerwerk door het grootste deel van de cast. Goed voor een vermakelijke avond.

Begrijp ik nou dat ook hiervan een tweede deel van komt, net als Rock 'n Rolla? Dit werd niet zo direct vermeld als bij RnR, maar je kon het er wel duidelijk uit opmaken.

Het uitgangspunt van Smokin' Aces is leuk bedacht, alleen zeer dramatisch uitgevoerd. De film begint al vrij standaard, de dialogen zijn standaard, de cynisch bedoelde opmerkingen zijn niet grappig en het blijft braaf en wat saai. Het opbouwen van de spanning mislukte in mijn ogen totaal. Daarnaast ergerde ik me behoorlijk aan de verschillende huurlingen die wel zeer karikaturaal neergezet.

De tweede helft van de film was zowaar nog erger dan de eerste 50 minuten. De film ging werkelijk waar alle kanten op. Eerst dacht ik dat ik naar een soort actiekomedie zat te kijken, door grappig bedoelde dialogen en de relaxte en broeierige L.A.-stijl muziek. Daarna zat ik ineens in een actiethriller met zwakke vuurgevechten en een hoop serieuze gezichten. En daarna kwamen er opeens dramatische elementen in de film met een hoop verdriet, woede, jaloezie en nog serieuzere gezichten. Dit was ook goed te horen aan de muziek: eerste relaxte jaren '70-achtige muziek, daarna keiharde rock waarop zwaar vioolspel volgde. Deze verschillende genres wisselde elkaar ook nog eens in hoog tempo op.

Verder wordt alles voorgekauwd en zijn er zoveel clichés in verwerkt dat het kijkplezier je ontnomen wordt. Het moment dat Liotta de nep FBI-agent doodschoot was wat dat betreft wel het absolute dieptepunt.

Ik zou graag willen weten wat een Guy Ritch met deze film zou hebben gedaan. Het uitgangspunt van de film bood veel perspectief voor een redelijke geezer-movie. Deze versie is echter een grote chaos.

(Alleen het karatejoch met ADHD was het meest grappige en geslaagde van de film)

We Own the Night is een film waar een potentieel meesterwerkje in opgesloten zit, maar die echter nooit tot wasdom komt. De film kent een zeer sterke cast en wordt ook gedragen door acteerprestaties. Dit valt echter geheel ten deel aan Phoenix, die sterk presteert. Aan de rollen die Wahlberg en Duvall spelen, valt weinig verkeert te doen. Ze acteren niet slecht, maar bijzonder is het ook niet.

Zoals ik vaker zeg biedt het uitgangspunt van de film uitzicht op een zeer sterk verhaal, maar de keuzes die gemaakt worden draaien dit de nek om. Ik had bijvoorbeeld graag gezien dat de relaties tussen de familieleden verder werden uitgediept. Ook de plotwendingen hebben een draaicirkel van een Airbus 380. De padstelling tussen goed en slecht wordt veel te eenvoudig weergegeven door de gebeurtenissen die zich voordoen na mate de film vorderd. De film blijft daardoor verassend genoeg erg oppervlakkig en braaf.

Daarnaast komt de jaren '80 sfeer ook helemaal niet over, met uitzondering van de muziek en een enkel kledingstuk.