Gizzmann

Ja hoor

Eindelijk dan gezien, was er lange tijd erg benieuwd naar, aangezien ik weer opnieuw toe was aan een leuke musical. Word toch te vaak als een truttig genre gezien, terwijl het juist ontzettend fijn en modern kan uitpakken. Want muziek hoefd niet truttig te zijn en musicals zijn de perfecte films om lekker los te gaan met uitbundige visuals. Films als Sound of Music en Grease zijn in mijn ogen vreselijke gedrochten, maar als je goed weet om te gaan krijg je meesterwerken als Moulin Rouge! en Rocky Horror. Ook musicalfilms als Nightmare Before Christmas, Corpse Bride, Labyrinth en Sweeney Todd liggen mij erg aan het hart en als er goed met het genre word omgegaan mag ik toch wel zeggen dat een van mijn favoriete is. Nu was Across the Universe helaas niet een van die perfecte films, daarvoor was er hier en daar toch te veel mis, maar hij behoort absoluut tot de fijne, creatieve en uitbundige musicals die beeld en muziek fijn weet te combineren.

Ik ben geen die-hard Beatles fan, maar vind het absoluut een geweldige band. Maar als je de nummers niet kent zou je het er waarschijnlijk niet vanaf horen dat het allemaal covers zijn. Alle nummers klinken erg fijn en zijn op een orginele manier gecoverd en allemaal varierend in muziekstijl. Eigelijk bijna nooit in de typische musical-opbouw er worden eigelijk meer popsongs van gemaakt.
De manier waarop er met de beelden werd ingespeeld op de nummers is ook enorm creatief en wat daar vooral zo goed aan is is dat het de gehele film lang word volgehouden. Maar helaas gaat zoiets nastuurlijk ook mis, als je dat de volle 131 minuten moet volhouden en daarom zitten er ook een stel vreselijke scenes in. Uiteraard het vreemde bluescreen en uitknip-animatie stuk Being for the Benefit of Mr. Kite. Zoiets past totaal niet in de film en brengt gelijk het niveau sterk naar beneden (met alle respect voor Eddie Izzard hoor!). Daarnaast ging de chemie tussen de karakters ook plots weg, wat aan de ene kant bij de film paste, maar het maakte het allemaal minder geloofwaardig. En wat had die Prudence uiteindelijk een vreemde rol in deze film, ze werd ineens geheel onbelangrijk en het enige wat je van haar weet is dat ze lesbisch is en ineens op een orgeltje kan spelen.

Maar ook al lopen de experimenten hier en daar mis, ik heb toch alle respect dat het tenminste geprobeerd word en hier en daar pakt het schitterend uit, met als favoriet Strawberry Fields Forever. Zowiezo is het fijn eens een vrouwelijke regisseur te zien die visueel lekker over-the-top wil gaan. Wat mij betrefd toch wel een zeker talent, die Julie Taymor, ben benieuwd naar haar andere twee films. De muziek was nog wel het beste aan de hele film, heb eigelijk geen slecht nummer gehoord en heb me nergens hoeven ergeren omdat ze het orgineel zouden hebben verpest. Al met al gewoon een fijne kleurrijke film die wat beter was geweest als er af en toe de rem op was gegaan, maar een project als dit wint zowiezo mijn respect.

3,5 dikke sterren.

De film begon. Het was wel leuk, een theater waar ze de avonturen van Baron von Munchausen naspeelden. En dan komt ineens de echte Baron binnenlopen. Dat had ik niet echt verwacht en vanaf dat moment begon de gekkigheid.

Alleen helaas vond ik het niks.

Een erg onlogische opbouw waar erg vreemde dingen gebeurde in een hoog tempo. Toen de Baron vertelde dat de wereld tegenwoordig alleen maar logika wil en niet meer geeft om vreemde fantasierijke dingen begreep ik het al. Deze film wil gewoon zo raar en onvoorspelbaar mogelijk zijn door de logika aan de kant te schuiven. Hier en daar leuke vondsten en een figuur a la the Grimm Reaper alleen dan met vleugels dat er cool uit zag. 2.5*

Maar ja, deze film was ECHT onvoorspelbaar. Ik bleef kijken en op een gegeven moment zat ik er helemaal in. De vreemde avonturen en de leuke humor. Eric Idle in een leuke rol evenals eh... de man met de baard een het geweer (vervelend dat ik de naam niet weet). De film werd een heerlijk sprookje met misschien de boodschap dat de fantasie tegenwoordig ver te zoeken is in het hedendaagse leven. De tweede helft is een dikke 4 waard.

Een 3.5* als eidresultaat.

Ik heb bij Von Trier geen idee of hij probeert serieus film te maken, of er gewoon van houd lekker gemeen te doen tegen de kijker. Dit is nu de tweede film die ik van hem zie en waarbij ik Dancer in the Dark op emotioneel gebied toch een wat overdreven pijnlijk gedoe vond is het bij deze film wel helemaal raak.

Dat deze film pijnlijk is om naar te kijken zal voor veel mensen wel duidelijk zijn, maar ik heb het eigenlijk geeneens over de martelingen en extreme zelfmishandeling. Ook voor dat de echte horror begon wist deze film mij in een diepe emotionele staat te brengen.
Hier en daar word beweerd dat Von Trier een depressie onderging tijdens het maken van deze film. Tja dat zou allemaal wel geen idee of ik het moet geloven.
Wat wel staat is dat deze film het gevoel van een depressie perfect weergeeft. En het gaat natuurlijk over verlies, schuld en de relatie tussen man en vrouw, maar om die onderwerpen echt goed uit te diepen zou er meer nodig zijn geweest. In plaats daarvan komt Lars op de proppen met heel wat weirde cultelementen en de horrortwist die zowel wat ouderwets heeft als het extreme opzoekt.

Visueel echt top-notch en enorm natuurlijke acteerprestaties. Een duivels goede film dus! En toch schaart er wat aan. Misschien dat de martelscenes mij toch wat uit de sfeer hebben gehaald die er in het begin zo goed in zat, of misschien is het gewoon dat ik onder het kijken continue het gevoel had dat Von Trier lachend over mijn onschuld heen zat te pissen.
Voor nu dus een 4*, maar wie weet krijgt hij bij herziening een halfje hoger.

Overigens: was echt een fan van de hand getekende/gekraste titlecards. Waarom ben ik daar nou nooit opgekomen?

Grote tegenvaller. Vergelijking met First Blood klopt misschien wel een beetje en die vond ik dan ook weer niet zo geweldig. Alleen is deze film natuurlijk nog heel wat geweldadiger

Opzich stoor ik me niet zo snel aan geweld, maar hier zat eigelijk geen pauze in. Als het geen grof geweld was, dan was het wel zachte marteling en er werd dan ook vanalles aan gedaan het elke keer weer lekker pijnlijk en gemeen te maken. Af en toe zag de film er ook best mooi uit, maar dat werd weer minder naarmate er weer een lange geweldscene begon (wat dus erg vaak was). Doelloos geweld kan ik gewoon verteren als het nog een beetje vermakelijk is, en het is niet zo dat ik dit ontzettend ziek vind, maar dit is wel erg vermoeiend. Tegen het einde wist ik het wel.

2,5* Af en toe mooi in beeld gebracht en echt eentje die leuk is om een keer gezien te hebben, voor de lange slopende ervaring. Maar had echt korter gemogen. Vreemd dat de meeste dit zo geweldig vinden trouwens.