the big lebowski

Zo'n 2 weken na het zien van $9,99, houdt hij me nog steeds bezig.
Werkt inspirerend.
Wat een heerlijk sfeertje wordt hier opgebouwd. Met name het eerste half uur is heerlijk.

Ergens doen de gebeurtenissen en vragen/antwoorden in de film me denken aan het verhaal van Hitchhiker's Guide to the Galaxy, The (2005)

Leuke film. Zeker een keertje kijken.

Aardige art-house. Alhoewel er erg mooie shots in zitten, zie ik er helaas niet direct een Corbijn in terug. Dat is erg jammer. Qua spelregie blijft het ook werk van een fotograaf... Ook dat is jammer.

Los van de cinematografie, is het een aardig verhaal.
Niet voor de actie-fan, wel voor de filmhuisbezoeker.

Wellicht wordt de film op het moment een beetje overrated door de Corbijn-fans en wat underrated door de mensen die naar de bioscoop gingen voor een lekkere 90 minuten schieten en achtervolgen met Clooney.

Al met al, zeker een keertje kijken!

Heerlijk spel. Goede casting.
Mooi camerawerk!

Beetje jammer van die microfoonkabel die paps onder zijn shirt heeft lopen in de laatste scène... Verder behoorlijk meeslepend, emotioneel.
Lief, aandoenlijk, tegelijk verscheurend.

Mooi, intiem filmpje.
Zeker een aanrader voor liefhebbers van dramatische romantiek!

Bo had een aangrijpend drama moeten worden, maar slaagt daar niet in. Dit mede door het matige spel. Bovendien ligt het verhaal er af en toe wel erg dik bovenop.

Aardig filmpje, leuk camerawerk, maar weinig indrukwekkend.

Zojuist eindelijk de laatste paar Boy-meets-girl-stories bekeken.
Een tijd geleden nam ik deze dvd sceptisch in ontvangst...
Nederlandse filmpjes over verliefdheid. Dat zou vast veel dramatisch vreemdgaan, wraak en vooral veel sex worden.
Met een schaamrood hoofd van verkeerde veronderstellingen kan ik de dvd van dit project aan iedereen aanbevelen.

Natuurlijk, tussen 34 video's zitten er altijd een paar die je niet liggen; die je minder grijpen, maar het merendeel van het unieke materiaal is heerlijk betoverend.
Een paar 'stories' springen er voor mij duidelijk uit, zoals "ontvoeren", "jaloezie", "het laatste meisje" of "vergeetmiddel".
Helaas zijn veel (of zelfs alle?) verhalen op video gedraaid. Vaak zonder goede licht-technische begeleiding. Het gebrek aan beeldkwaliteit doet soms afbreuk aan de inhoudelijke kwaliteiten.
Gelukkig lukt het bij de met nadruk genoemde projecten daar vollédig doorheen te kijken.
Sterker nog, de verhalen zijn zo meeslepend, hartstochtelijk, poëtisch of betoverend herkenbaar dat ik niet eens meer op de techniek kán letten.
En dat is uitzonderlijk, gezien ik als filmmaker zelden door techniek heen kan kijken.


De grote namen van Carice van Houten, Tygo Gernandt, Anna Drijver, Frank Lammers, Birgit Schuurman, Tara Elders, Jaap Spijkers, Rifka Lodijzen, Caro Lenssen, Thekla Reuten, Egbert-Jan Weeber, Daniel Boissevain, (en wie ik vergeet) maken uiteraard ook indruk.
Het toont de kolossaliteit van dit project.
Echter, ook de onbekende(re) namen doen het fantastisch.
Allemaal gedragen door regisseur Mark de Cloe.

Man, man, man, wat een project.
De passie, de intimiteit, de subtiliteit, de schoonheid, de hartstocht van al die verhalen, maar ook van de makers! Wat een regie. Wat een camerawerk. (door van Gennep, van Santen, de Bruin, Hodselmans, en de Cloe zelf.)
De opvallende afwezigheid van onnodig, nadrukkelijk bloot!
Het prille geluk, de slopende tegenvallers; gewoonweg ontroerend.


Dit betoverende project heeft slechts één hartverscheurende keerzijde.
Het is niet 1 lopende film. Het zijn 34 korte verhalen.
Ik roep op dit forum regelmatig dat de perfecte film niet bestaat en het daarom onmogelijk zou zijn 5 sterren uit te delen.
De perfecte roes, beleving, vlucht of hoe je het ook wilt noemen, bestaat ook niet. Dit omdat er altijd een einde aan moet komen.
Daarom, met een gebroken hart, een dikverdiende 4,5.


Heel mooi. Heerlijk zelfs.
Een ode aan de liefde!

Met hoge verwachtingen aanschouwde ik Cashback.
Zoals het vaak gaat in dat soort gevallen, was het niet wat ik er van verwacht had.

Alhoewel de film zeker entertaint, lukt het mij nauwelijks verder te kijken dat de collegehumor-achtige grappen. schetend opa-model, etc.
Hier en daar mooi drama; zoals de kus van Suzy. Maar echt grijpen, nee.


Misschien weekt Ben's karakter daarvoor te weinig emotie los. Voor Suzy kan ik al helemaal geen sympathie voelen. Helemaal niet tijdens 'de break-up'. Wat zag personage Ben ooit in haar..?!
Ondanks de vermakende visuele trucage, gaat ook het niet-meer-slapen proces te snel om voelbaar te worden.

Het 'bevriezen van de tijd' is mooi gedaan, maar wordt iets te letterlijk neergezet om nog te gaan twijfelen of dit nou fantasie is, of gewoonweg de realiteit van een unieke gave.

Ik neig naar 3 sterren, maar realiseer me dat ik hem niet aan anderen zal aanraden.
Bovendien, die poging tot moraal... Nee bedankt.
Daarom slechts een 2,5. Voor het interessante concept en de mooie meisjes.

Het ligt ongetwijfeld aan mij en mijn rottige Hollandse kijk op dingen.
Alhoewel ik hier heerlijke recensies van tevreden publiek heb gelezen, lukt het me niet te ontdekken wát men nou zo boeit!
Ik wil graag. Ik probeer er voor open te staan, maar het lukt niet:
ik kan het niet vinden.

Heerlijke sfeer, waarin het sluimerende stadje baadt. Zomers, dromerig verhaal met een vleugje surrealisme. Er broeit iets...

Heerlijke montage. Mooi licht.

Al met al, Een fijn romantisch drama.

Duska start heel sterk. Het contact tussen Hoeks en Bervoets in de eerste 20 minuten boeit en is spannend op een subtiele, haast sensuele manier.
Dit komt mede door het uitstellen van de dialoog. Pas op de 16de minuut spreekt Hoeks haar eerste woordjes. Pas op de 20ste minuut horen we de stem van onze hoofdpersoon.
De woordeloze manier van communicatie roept iets op en boeit op een unieke manier.
Nog een redelijke tijd nadat eindelijk dialoog heeft plaatsgevonden duurt de betovering voort, totdat de bel gaat...

Vanaf dit punt veranderd de film in een onrealistisch (in negatieve zin) verhaal.
Alhoewel een aantal scènes met Makovetski nog heel aardig zijn, is 112 minuten te lang voor dit verhaal.
Tijdens lange, ongeloofwaardige scènes met Bob en Duska blijf je als kijker terugverlangen naar dat fascinerende contact tussen Bob en de onbereikbare cassière.
Maar dat contact blijft weg. Het wordt niet meer zoals toen; die eerste prachtige 20 minuten durende spanningsboog.

Zoals hieronder al vaak gezegd: Een gemiste kans.
Het begin van deze film vind ik, mede door de mooie cameravoering, absoluut 5 sterren waard.
De rest van de film is echter een ontzettend slap aftreksel van een van Warmerdam. (Om kappeuter maar te citeren)
Dat kost punten. Toch nog 2,5 ster; aangezien het sterke camerawerk blijft.

Wat een prachtige muziek, sterk acteerwerk, sprekende karakters.
Goed camerawerk met schitterende beelden.
Humor, parodie; een road-movie door België.
Drama, surrealisme, sterke dialoog.

Wat wil je nog meer. Een beetje actie, dat had gemogen.
Ook raakt de film geen gevoelige snaar. Hij zet je niet aan het denken, terwijl je dat van dit unieke soort films wel zou mogen verwachten.

Al met al een hele goede, typische art-house, film.
Een serieuze aanrader.

161 minuten onkijkbare film.
Ondanks het visueel creatieve spektakel (met als hoogtepunt een point-of-view orgasme!), of misschien wel juist dóór dat visueel creatieve spektakel is Enter the Void niet om aan te zien.

Vreselijk!

Regie/montage met een slecht gevoel voor timing. Middelmatig spel. Maar bovenal; een onkijkbare montage.

Bovenstaande was genoeg om deze prent ook maar eens te gaan bekijken.
En inderdaad, bij vlagen erg mooi...


Met 'La Fille sur la Pont' maak ik voor het eerst kennis met Serge Frydman.
Een fijne kennismaking, want kon ik maar half zo mooi scenario schrijven als hij.

Veel dialoog klonk mij als de titels van boeken in de oren. Prachtig. Poëtisch.

Zonder al te veel moeite begin ik te houden van Adèle en Gabor en wat zij met elkaar hebben.
Ook al ontbreekt elk fysiek contact.
Ik voel de spanning die Adèle voelt
tijdens de act.
Ik zie de noodzaak, die Gabor ziet. Evenals de dreiging van de buitenwereld.
Hoe makkelijk het is om af te haken. Te vluchten naar het verleidelijkere, groenere gras aan de overkant.

En het kost me geen moeite. Ik liet me maar al te graag betoveren.


De intro begrijp ik niet. Evenals de zwart/wit-omzetting.
Echter, dat laatste draagt wel bij aan het 'sprookjesgevoel'.
Want ik zat op het puntje van mijn stoel met de gedachte 'is het nou een mooi sprookje wat ik aanschouw, of een romantisch drama dat elk moment kan escaleren in een hartverscheurend bloedbad?'
Het werd een sprookje. En hoe.

Zwaar aangezet, hier en daar veel te zoet. Evengoed werkt het.
Een volwassen sprookje.

Alhoewel de vergelijking tussen Robert Duvall en Clint Eastwood nogal erg voor de hand ligt, wil ik het toch graag aanhalen.

Verwacht dan ook de onbereikbare, gemene oude man die langzaamaan toch een gouden hart blijkt te hebben.

De film kijkt lekker weg. De film entertaint.
Maar verwacht geen sterk, uniek verhaal.
De clichés liggen voor het oprapen. De verhaalstructuur is makkelijk te doorzien en Schneider maakt het de kijker wel heel moeilijk níet van Felix Bush te gaan houden.
Een beetje makkelijk allemaal.

Toch een volledige drie sterren. Ik heb me namelijk 100 minuten lang prima vermaakt.
Een aardig filmpje.

Als montage-oefening voor een filmstudent een geslaagd product.
Als documentaire voor nationale televisie weinig vernieuwend, weinig origineel.

Het geheel lijkt een tweedehands combinatie van voorgaande docu's...

Al met al niet aan te raden.

Wat een heerlijk warme sfeer zet deze film neer.

Al hangt deze kleine productie van technische fouten aan elkaar, het geeft niet. Niet met een ijzersterk scenario als dit.

Al vaker meldde ik het bij films op dit forum; Maar werkelijk, dit is de essentie van cinema!
Dit is waar film om draait!
Het hoeft niet allemaal crashende auto's, blue-screen en personage-verhullende twists te zijn.
Sterke karakters vormen de basis. Een goed scenario is genoeg.

Dan maakt het niet uit dat de continuïteit voor geen centimeter klopt, dat de visagie het in veel scènes laat afweten,
dat het grip-department geen (goede) materialen had, of dat de film in zwart/wit omgezet wordt om de cinematografische blunders te verhullen.
Evengoed weet deze film je te pakken.
Te manipuleren.
Te emotioneren.
Evengoed doet deze film wat een film zou moeten doen.
Misschien zelfs mooier in haar ruwe essentie dan met al te veel exclusieve toebehoren.


Bitterzoet.

'The Killer inside me' blijkt onverwacht sterk.
Geen doorsnee film met de bedoeling te shockeren. Geen 'Antichrist'.
Geen bruut geweld met de intentie humoristisch te zijn. Geen 'Reservoir Dogs'.
Geen gecontroleerd grove actie, met de bedoeling de entertainen. Geen 'Gran Torino'.

Alhoewel velen het niet eens zullen zijn me de door mij aangehaalde voorbeelden, zal mijn bedoeling wel duidelijk zijn.
'The killer inside me' is vrij uniek in zijn soort. Een dramatische misdaadfilm, of misschien toch zelfs een psychologische thriller?

Dat wat deze film in mijn ogen zo sterk maakt is de passie van personage Ford.
De logica vanuit zijn perspectief. Bevatbaar, maar met een ongrijpbaar motief.
Misselijkmakend, maar evengoed volgbaar.
Het explicite geweld zal een zeker publiek afschrikken...
Het is echter juist dat explicite geweld, die ziekelijke brutaliteit, die dit verhaal zijn karakter mee geeft.

De ziekelijke brutaliteit die gewoonweg weet te emotioneren, met name in de scène waarin onze onbekende bezoeker (Brent Briscoe) doodgeschoten wordt door de politie.
Oef, wat mooi. (of is 'mooi' een verkeerde uitdrukking in het geval van deze film?)

Oké, ons psychopaatje houdt, net als vele filmische psychopaten van schone klassieke muziek. = cliché.
Ook begreep ik de functie van sommige bijrollen niet volledig.
Gelukkig maakt het acteerwerk een hele hoop goed.
Casey Affleck draagt dit project natuurlijk, met zijn onschuldig gezichtje en jongensstem.
Ook Hudson zet onverwachts een sterk personage neer.
Zelfs(!) Alba maakt indruk, dit zijn geen films die ik van haar verwacht.

Een sterke film, dat staat al op zichzelf.
Daarnaast vind ik het persoonlijk nog eens lekker... Die schop die Winterbottom tegen de schenen van de standaard-bloedzoekende-bioscoopbezoeker geeft.
Geweld is niet mooi om naar te kijken.
Zoals gebruiker 'tessai' ooit als commentaar gaf bij de film 'Bloody mondays & strawberry pies: ""boeken over diarree moeten dun zijn" en films over verveling moeten saai zijn..."
Zo moet een film over geweld walgelijk zijn.

Daarom vier sterren. Omdat 'The Killer Inside Me' zo heerlijk walgelijk is!

Goedkope locaties, matig acteerwerk. Zo'n typische film om direct op dvd te verschijnen, zonder bioscoop-release...
'Kiss me again' blijkt bovendien qua verhaal slechts een laf aftreksel van een magere Woody Allan.
Het eerste half uur kabbelt doelloos voort, het tweede half uur lijkt eventjes veelbelovend, om vervolgens in te zakken naar het niveau 'dialoogfilm van een midlife-crasher'.

De kwaliteit kent enorm veel ups en downs, maar het einde is redelijk meeslepend en mooi.

Desondanks een bescheiden 2 sterren.
Het is uiteindelijk slechts de mooie Katheryn Winnick die deze film de moeite van het kijken waard maakt.

Tja... Moeilijk.
Het scenario van 'Dogtooth' blijft hangen in een ruwe kluw. Niet compleet uitgewerkt, lijkt het.
Gestileerd, maar sober. Matig, goedkoop ogend camerawerk.
Of was dat allemaal juist de bedoeling?

Ik kamp met de vraag of Dogtooth nu een komedie of een tragedie is.
Na een herziening was de humor namelijk voorbij. Slechts de wreedheid bleef over.
Want wreed is deze film absoluut; absurde krankzinnigheid, ontspoorde waanzin zelfs misschien?
Verontrustend, op zijn minst!



Net zoals bij bijvoorbeeld 'the killer inside me', wordt de kijker hier geconfronteerd met een ander soort geweld dan het gebruikelijke Hollywood-recept.
Waar 'The Bourne triologie' stoere actie inhoud, bevat Dogtooth beklemmend rauw sadisme.

Zal dat het dan zijn? Sadisme?
Of is het toch ironie?
Moet men deze film bekijken als een spiegel? Moet ik gaan twijfelen aan mijn eigen milieu? Denkend over mijn eigen wereldvreemdheid?


Zoals de hele wereld waar de kids in leven terug valt te redeneren naar die kofferbak van de Mercedes?
Zonder hulp komt Papoulia (de oudste dochter) er nooit meer uit, als het al niet te laat is. Als ze al niet doodgebloed is. Of al verstikt door de harde schijnwerkelijkheid.



Sadistisch, komisch of ironisch;
Een ongemakkelijke, zenuwachtige fascinatie blijft hangen.
Zoals gebruiker 'Scorsese' meldt:
'aanstootgevend'.

Sex, muziek, humor,
mooi camerawerk (alhoewel af en toe gekozen werd voor érg banale shots), sterke montage, knappe regie!


Voor mijn doen een enorm compliment. Want ik heb het absoluut niet op Mischa Kamp.
Exact benoemen kan ik het niet, maar veel van haar films kan ik onmogelijk afkijken zonder kokhalzen.
Lellebelle is anders. Haast on-kamp-achtig.


De prent verteld over een jong meisje dat 'frigide' muziek maakt.
Dan blijkt dat, zoals bij veel kunst, sex een grote rol speelt in haar resultaten.

Waar in Lellebelle sex staat voor muziek, probeert de muziek tevens te staan voor sex.
Dat lukt jammergenoeg niet helemaal, totdat, opvallend genoeg, een misplaatste eindscène aanbreekt.
Een eindscène die te verwachten viel bij Mischa Kamp.
Een eindscène met een zeker kinderfilm-gehalte dat ergens in de buurt komt van zo'n vervelend, spectaculair Disney-eindfeest.
Precíes dát wat ik niet kan uitstaan aan Mischa Kamp; precíes zo'n soort scène, daar lukt het Kamp eindelijk: Daar staat de muziek voor sex!

Heel sterk (los van de inhoudelijke kwaliteit van de muziek) en toch onuitstaanbaar.
Gemengde gevoelens...
Een dik verdiende 3.5, neigend naar de 4. Al is het alleen voor Bouquets cinematografie.

Onzekerheid ten opzichte van (kalver)liefde en ten opzichte van sex.

Ziad Doueiri wist me te grijpen.

Met dat schitterend camerawerk! Werkelijk fantastisch.
Met dat prachtige licht.
Met die intense dialoog. Die dromerige montage.
Maar vooral, dat meeslepende acteerwerk van Giocante. (En vooruit, ook Mohammed Khouas' spel.)


Tijdens 'Lila dit Ça' trof ik mijzelf hopend.
Hopend dat deze heerlijke roes toch vooral voort zou duren.
Want vanaf het moment dat Lila vanaf haar brommertje naar haar tante kijkt, lijkt het of ze de kijker aankijkt. Bespeelt.
Ik werd, net als Chimo, meegesleurd. Gemanipuleerd.

Beetje jammer van dat 'The Usual Suspects'-achtige einde, waarin Chimo alle verhalen in een plakboekje tegenkomt.
Dat Lila's verhalen sprookjes waren, kon men onderhand toch al wel vermoeden.

Maar evengoed betoverend...
De sex is zo nadrukkelijk aanwezig, zonder dat de sex in beeld gebracht wordt. Schitterend gedaan. Daar kan de Nederlandse cinema nog een puntje aan zuigen, om maar eens een dubbelzinnige opvatting naar boven te brengen.


In godsnaam, deze film wil ik iedere romanticus en dromer aanraden!

Wat een geweldige regie door Pool! Tot op heden hebben Perabo en Paré niet meer zo gepresteerd. Ook Pool zelf niet, trouwens...

Pff.
Dat is alles wat ik zeggen kan.

Wat is er nou zo grijpend? Ik weet het niet.
Hij blijft me bezighouden deze film. Vreemd.

Alhoewel ik een hekel heb aan Mischa Barton, alhoewel het einde me niet aanstaat, alhoewel ik niet houd van over-acting a-la Shakespeare, komt het in deze combinatie júist goed uit de verf.
Mischa Barton zet haar karakter erg sterk neer. Dit was de enige manier waarop het verhaal kón eindigen. En zelfs met Shakespeare weet Pool weg te komen, juist door Shakespeare zo nadrukkelijk aanwezig te laten zijn.

Waarom Lost and Delirious me bezig blijft houden? Ik kan het zelf niet bevatten. Waarom ik hem aanraad aan elke drama-liefhebber, zou ik dus ook niet weten.
Maar toch doe ik het...

Al na een dag verhoog ik mijn stem van 3,5 naar een duidelijke 4,5.

Een zwarte, komische blik op de mensheid. Op religie!
Een seriemoordenaar die symbool staat voor Jezus met alle bijbehorende facetten; hoe briljant
Kwaad en Goed wisselt zo vaak van rol, dat uiteindelijk niet meer duidelijk is wat nu goed en kwaad is.
De bespotting van de mensheid en hun omgang met geloof wordt werkelijk zo krachtig verhaald; dit is nu weer eens zwarte humor van de bovenste plank.

Fantastische verhaal van Patrick Süskind!

De film zelf doet daardoor ook fantastisch aan.
Het geheel is geplaatst in een stilistische setting met bijbehorende sprookjes-decors en over-the-top Britse voice-over.

Briljant.

Prima familiefilm met on-Nederlands goede actie van Tim Oliehoek. Qua opbouw en camerawerk zit het geheel ook vlot in elkaar.
Het acteerwerk laat hier en daar wat te wensen over, maar al met al een aardige prent.

Heerlijke documentaire met humor en geweldige muziek.
Duidelijk is dat Blotta een passie voor muziek heeft. 5(!) jaar lang volgde hij zijn onderwerpen voor deze film.
Hierdoor krijg je een aantal persoonlijke portretten te zien van Jamaicanen die door willen breken in de muziek.
Zo zie je een aantal heftige gebeurtenissen en tegenslagen in het leven van deze mensen, maar ook zie je serieus succes.

Na het zien van deze docu wakkert de vraag weer aan hoe ver een maker mag gaan bij het maken van zijn documentaire.
Het schijnt dat Blotta zijn personages positief beïnvloedde en zelfs aan een carrière hielp met behulp van zijn camera...

Voor een teaser, ga naar: www.riseupmovie.com/

Het matig acteerwerk valt enorm op, gezien Steward en Pattinson beiden meer in zich hebben.
Wellicht komt dit voort uit de slechte regie van Hardwicke.
Ook het productiondesign is duidelijk mager. Overal is het hem nét niet.
Zwak budget, of eveneens slechte regie.?

Meer woorden wil ik eigenlijk niet vuil maken aan dit soort B-film.
Een ieder ouder dan 12 jaar, zeg ik: niet kijken deze rommel.

Verleidelijk, maar zwartgallig tegelijk.

The Virgin Suicides blijkt een dromerig portret van vijf zusjes, dat vooral observerend blijft.
Begeleid door typerende 70's-muziek alsook sfeervolle Jazz lokt Sofia Coppola's degelijke regie mij in de val.
Verleid door mooie meisjes en sterk acteerwerk.
Verlekkerd door heerlijk camerawerk, met zomers kleurgebruik en zalig licht.
Versierd door fantastisch productiondesign in deze romantische jaren 70 setting.

Soms roezig kabbelend, soms onverwachts hard blijft dit project op een rustig tempo boeien.
Sterk verhaal met een krachtig, maar mysterieus einde, zonder alles uit te willen leggen.

Zonde, dat ik dit meesterwerk pas na 1000 films tegenkom. (1001ste stem)
Deze film heeft alles. Ik neig naar een 5.