Ingeschreven sinds 7 april 2009
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Pitakaas. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Alternatieve titel: North Face, vrijdag 3 februari, 13:44 uur
Spannende film die het waargebeurde verhaal verteld van 2 bergbeklimmers die onder lichte druk van de journalistiek en politiek de noordkant van de Eiger beklimmen: tot dusver nog nooit iemand gelukt. De film komt rustig op gang, en de regisseur doet goed zijn best om de verschillende motieven van de klimmers goed vast te leggen.
De klim zelf is echt fantastisch in beeld gebracht. Door zowel op locatie te schieten als in een studio waar de wand 100% is nagemaakt ziet het er levensecht uit, met zwetende handjes als gevolgd. Je krijgt er bijna zelf kippenvel van, zo goed is de storm en kou in beeld gebracht. Ik heb redelijk wat klimfilms gezien, maar hier kwam echt de pijn en hardheid goed naar voren.
Het plotje met het journalistje werkte echter nogal op m'n zenuwen. Ik snap dat het in de film zit, maar het leidde me onnodig af van het spannendste deel van de film. Daarom werd je zo nu en dan uit de flow gehaald.
Het laatste kwartier is echt supersterk!
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 2:32 uur
Heerlijk onderhoudende oorlogsklassieker die van begin tot (vooral het) eind zeer boeiend is.
Centraal in deze klassieker staan 3 sterke karakters in de persoon van Nicholson (Guiness), Shears (Holden) en Saito (Hayakawa).
We volgen col. Nicholson die met een enorme groep Britse POWs in het kamp van de Japanse commandant Saito terecht komt. Hier heerst een spannende twist tussen beide mannen die duidelijk vanuit persoonlijke eer handelen. Ik vind dat beide mannen een sterke rol neerzetten, en gelukkig spreekt Saito ook gewoon Japans zodra hij tegen zijn eigen mannen praat. Deze tweestrijd is erg interessant, maar vooral de sfeer in de film wekte mijn interesse. Vele schitterende plaatjes (je hebt er natuurlijk ook wel de locatie voor als regisseur) en de settings/decors zagen er erg gedetailleerd uit. De plaatjes van de brug zijn echt schitterend, en vooral anno 1957 moeten vele kijkers toch hun ogen hebben uitgekeken. Van mij hadden er nog wel wat natuurbeelden in mogen worden gestopt, maar vermoedelijk vonden producers de romantische plotjes van Holden belangrijker (helaas).
De verhaallijn van Shears is een welkome afwisseling in de film. Het verhaal in het kamp sukkelt een beetje in, maar gelukkig is daar een heel spannend subplotje. Dit leidt tot een heel fijn slot van de film, met een heerlijk einde. Ik ben totaal geen fan van Holden of zulke dergelijke acteurs (McQueen etc), maar hij haalt een voldoende. Als totaal voelde de film lekker compleet aan. De tweedeling vond ik goed gevonden en zorgde ervoor dat je constant je aandacht erbij hield. Klassiekertje!
@Ralf81: in dit specifieke geval zijn de Japanners zelfs onterecht als beulen neergezet. Alhoewel er in vele gevallen natuurlijk duivelse omstandigheden waren, zijn er ook uitzonderingen op de regel. Zo was Saito juist een redelijk vredelievend persoon, die zelfs na de oorlog meermaals naar Britse reunies is gereisd. Je hebt gelijk over Hellfire Pass, zie volgende statistieken in sterfgevallen: British POWs in Japanese hands = 24,8%. Echter heb je het over dit geval niet bij het rechte eind.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 0:43 uur
stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren
filmdetails
woensdag 1 februari, 0:40 uur
A Bridge Too Far verteld het verhaal over Operation Marketgarden, de grootste luchtlandingsoperatie ooit. Dat Richard Attenborough het groots aanpakt blijkt wel uit het feit dat hij de complete campagne wil belichten: de drie landingen bij Eindhoven, Nijmegen en Arnhem, alsmede de tocht van het Britse XXXe Corps over Hell's Highway. En dan vergeet ik nog de voorbereiding te melden.
Bij zulke grootste plannen hoort ook een grootste cast moet men gedacht hebben. De film zit dan ook volgepropt met fantastische acteurs als Hackman (mijn favo), Connery, Redford, Hopkins en Caine. En dat is nog maar een deel. Alhoewel het geweldig is om de operatie vanaf begin tot aan het einde mee te maken, zit hier ook de grootste valkuil van de film in. Het is allemaal zo massaal en groots dat het de kijkbaarheid weinig ten goede komt. 5 verschillende locaties, 5 verschillende generaals... Het is maar goed dat het allemaal bekende koppen zijn, anders ben je de draad snel kwijt. Nu was het in ieder geval wat makkelijker om bv. Connery te koppelen aan Britisch 1st Airborne en Redford aan de AA 82nd Airborne. Naast dit bijkomende voordeel was het natuurlijk ook zo dat de heren hun rollen stuk voor stuk geweldig neerzette en een zeer geloofwaardige act de presence gaven.
De film voelt uiteindelijk veels te langdradig. Vooral in bepaalde combat scenes mag wel wat geknipt worden, men nemen het eerste vijandelijk contact van het XXXe. We zien hier 10 minuten ongeveer 3200kg kruit de lucht ingaan schat ik, en veel wijzer worden we er niet van. Spectaculair was het maar een fractie. Sowieso zet ik een beetje mijn vraagtekens bij dit stuk van de film. Artillerie die 100 rounds in een open veld schiet? Hoezo dat? Alhoewel de maekrs van de film veel advies hebben ingeroepen van de toen nog levende generaals (o.a. Uruqhart en Horrocks zelf), zitten er een paar ongeloofwaardige scenes in. Terwijl het boek van C. Ryan super accuraat is en de intro van de film meer een stukje documentaire lijkt dat een miljoenenfilm, sluipen er hier en daar fouten in de film. Een generaal die op verkenning gaat? Een generaal die al z'n soldaten kent, nota bene bij voornaam? Dit zijn kleine ergerpuntjes in een verder strakke film.
Uiteindelijk had het mij beter geleken als men een bepaald deel had uitgelicht van Market Garden. Zo had de slag om de brug van Arnhem voldoende geweest om een uitgebreid epos van te maken, desnoods met de rest van Market Garden als subverhaal. Nu zijn er namelijk 4 interessante verhalen met eigen interessante personages, maar wordt er geen enkel deel goed uitgewerkt. De meeste acteurs krijgen bar weinig screentime, en net wanneer je de karakters een beetje leert kennen schuift het strijdtoneel weer naar het noorden waardoor er een harde punt wordt gezet achter dat stuk van de slag. Zo wordt er geen enkel personage uitgediept, wat je als kijker een beetje op de achtergrond houdt. Vandaar dat de film ook zo nu en dan langdradig uitvoert.
Respect heb ik wel voor de film, maar dan vooral op basis van de grootte van dit project. Het is een 3 uur durend epos waar kosten (denk aan al die decors in puin) noch moeite (de luchtlanding zelf is schitterend in beeld gebracht) zijn gespaard om de kijker een zeer mooie kijk te geven in hoe de slag is verlopen. Het bood veel spektakel en kijkplezier, maar filmtechnisch zeker geen topper, ook niet onder de oorlogsklassiekers. De muziek vond ik btw wel top (om positief af te sluiten
)
filmdetails permalink reageer

