Mr_Mephisto

Een Franse film die mij niet tegenviel: onderhoudend, goed geacteerd en erg grappig. De woordgrappen moeten voor de Fransen het summum zijn, zelf heb ik heel vaak hartelijk gelachen om andere scènes ( het ronddragen van de post! ). Enkel aan het einde werd het onverwacht wat meliger. Verantwoorde feelgood.

Terry Gilliam vertaalt zijn hersenspinsels weer naar een chaotische film.
Het is duidelijk dat hij deze keer wat maatschappijkritiek kwijt wil. Het gaat, onder andere, over de waanzin van de bureaucratie. Wat op papier staat, is gerechtvaardigd en geoorloofd. De mensen in deze wereld zijn banaal en afhankelijk van technologie. Alles is verworden tot techniek, maar deze faalt keer op keer (de airco in het appartement). Er is ook een constante drang naar televisiekijken, tv's zijn overal te bespeuren. Ook het uiterlijk en het bezit zijn belangrijk. Lowry moet een cadeau kiezen voor Kerst, maar hij wil helemaal niets. Dat vinden zijn kennissen absurd: er moet toch iets zijn dat hij wil?
Dit alles viel mij op in het begin van de film, aan het einde begonnen de achtervolgingen wat langdradig te worden. Mooie film, met boodschap, maar te lang.

Het probleem bij "A Dangerous Method" zie je al aan de poster. Knightley staat in het midden. Het nogal slappe en veel te fragmentarische verhaal (met vaak grote sprongen in de tijd) schenkt overwegend aandacht aan de love story tussen Jung en Spielrein. Een beetje meer Freud - die trouwens laat zijn entree maakt - zou interessanter geweest zijn. De film boeit wanneer er puur over psychologie gediscussieerd wordt. Zo is het personage van Cassel een goede toevoeging. Helaas komt ook hij te weinig aan bod. Mortensen doet het uitstekend, die man kan alles aan. Decors en kostuums fleuren het geheel wat op. Voor de rest blijf ik op mijn honger zitten. Net geslaagd.

Ik heb deze film al enkele keren gezien, bij verschillende gelegenheden en bij gebrek aan beters, en hij bleef me amuseren. De sprong naar een volwassen aanpak van het boek was gemaakt - en die stap kunnen ze niet meer terugzetten. Opmerkelijk dat de acteerprestaties gigantisch verbeterd zijn. Goeie zet om een andere regisseur te nemen. Gelukkig hadden ze dat al bij "The Prisoner of Azkaban" gedaan, want met Chris Columbus erbij was heel Hogwarts een kleutertuin.
Ik beoordeel niet op wat uit het boek is gehaald of weggelaten. Maar hier weer zijn er enkele boeiende stukken afwezig.
Kan mij het schelen.
Een gezellig filmpje voor de fans.

Het verhaal is aantrekkelijk maar daar wordt weinig mee gedaan. Hoewel Mortensen een goede rol neerzet en geleidelijk aan de waanzin laat spreken uit zijn ogen, valt de rest van de cast uit de boot. Ed Harris is nog een uitzondering.
Het is ook niet duidelijk waarom in het begin Toms zoon in de schijnwerpers staat. Gaat hij misschien dezelfde kant op als zijn vader? Maar doet het er toe?
Aan het einde wordt weinig duidelijk over Toms history. De kijker blijft op z'n honger zitten. Tevens heeft deze film totaal geen vaart. De dreiging neemt soms toe... maar valt dan meteen weer weg. Enkele nutteloze scènes dragen daar ook tot bij.
Alleen te bekijken voor enige, toch goed in beeld gebrachte gewelddaden.
Daar blijft het bij.

Beter dan verwacht. The King's Speech is een mooi verfilmde persoonlijke tragedie. De zeer klassieke montage én muziek maken de film tot een hedendaags pareltje. Firth en Helena Bonham Carter zetten uitstekende prestaties neer, de ene overtuigend en de andere subtiel. Rush is degene die het geheel draaglijker maakt. Zonder hem was het zeker saaier geweest. Hij zorgt voor de luchtige, komische toon en is volgens mij onmisbaar.
Kreeg terecht a shitload of Oscars, maar die mochten evengoed naar The Social Network gaan. The King's Speech is minder relevant, maar niet minder mooi.

Het verhaal bevat wat cliché elementen, maar toch kon de film mij blijven boeien. Nicolas Cage heeft niet super maar ook niet slécht gespeeld. Over de rest zal ik niet verder uitwijden, zij zijn hoogstens opvulling, vind ik. Bepaalde plotlijnen blijven onverklaard en lijken onlogisch. Er zaten enkele subtiele horrorverwijzingen in, waarna de film overhelt naar een - op het vlak van sfeer - goed onderhouden thriller. Deze film zal de tand des tijds niet overleven maar is een aanrader voor een avondje cinema - bij gebrek aan beter.

Met momenten behoorlijk intens (af en toe een shock!) maar helaas zakt de film soms weg (wanneer Carol zich weer onder de mensen bevindt). Camera en geluid (alsook oorverdovende stiltes) zorgen voor de spanning. Repulsion blijft echter niet hangen. De opbouw is te lang, en de uiteindelijke finale, het hoogtepunt, te snel voorbij. Gelukkig is Deneuve een genot om naar te kijken, anders zou de film m'n aandacht compleet verloren hebben.
Een redelijke van Polanski, dus.

Dat Facebook je niet interesseert is geen reden om deze film niet te bekijken. Puur cinematografisch is het al de moeite.
Ik ben twee uur lang geboeid door louter dialogen. Dan nog van een jonge, relatief onbekende cast. Justin Timberlake heeft mij aangenaam verrast. Eisenberg heeft een prachtige vertolking neergezet. Het geheel is af, Fincher gebruikte de juiste muziek (laat ze met momenten aanzwellen, en dan weer afzwakken) en dacht na over de omgeving. Hij is helemaal terug met deze intelligente productie. Film van het jaar.

Typisch zo'n film die, zonder futuristische special effects, gebaseerd op goeie dialogen, de juiste sfeer, muziek en de mogelijkheid tot meedenken, van begin tot einde vermakelijk blijft. Goeie cast, maar Kevin Spacey verdient de meeste aandacht. In de bijrollen zijn dat Del Toro en Postlethwaite. Het herbekijken waard door z'n kluwen van vraagstukken, een verwarrende chronologie, en opmerkelijke plotwendingen. Zeer sterk.