Filmkriebel

Speciaal deze Almodovar. Een vreemde cocktail van geweld, liefde en sex. Bizar hoe dit allemaal met elkaar verbonden wordt en hoe dicht het allemaal bij elkaar kan liggen. Almodovar maakt geen fetisj van kidnappings, maar buit vooral de onzekerheid van Marina uit met betrekking tot haar gevoelens. Het is alles bij elkaar genomen een vrij brave film met wat innuendo, een meer komische dan aanstootgevende sexscène, een schelmachtige en licht gestoorde Banderas en een emotioneel onzekere Victoria Abril. De leukste rol vond ik die van de filmregisseur in de rolstoel. : een leuk personage. "Atame!" is niet slecht maar psychologisch vaak moeilijk te doorgronden door de absurditeit van de situatie.Werkte bij mij wat desoriënterend.

Film met serieuze schrikmomenten. Bijna in mijn broek gekakt. Het geluid LUID zetten mensen... het is goede horror, al is het niet bijster origineel. Meer dan een "Blair Witch Project" in een flatgebouw is het niet. Neemt niet weg dat de regie efficiënt genoeg is om je de stuipen op het lijf te jagen.

De geest van de film is niet meer hedendaags. De zedenen zijn veranderd en ouder worden wordt nu op een andere manier beleefd. 40 worden houdt niet veel meer in tegenwoordig. We hebben wellnesscenters, "second life" fuiven en allerlei andere activiteiten om de midlife crisis te overbruggen. Mensen zijn ook seksueel veel zelfzekerder en gaan eerder op de vrouw af dan voortdurend te fantaseren zoals in de film. De gedachte dat de veertigers van toen de zeventigers van nu zijn vind ik wel grappig. Nee, deze verouderde zedenkomedie met die talrijke lelijke pianosolo's kon me niet boeien.

Film die zich vandaag afspeelt. En dat maakte de film best spooky. Bousman serveert een drukkend occulte sfeer; de thriller voelt aan als een koord dat geleidelijk aan strakker aangespannen wordt. Op het einde komt dan nog een redelijk goede clou. Eerste half uur was voor mij erg moeilijk door te komen, daarna werd het alsmaar beter met de toevoeging van steeds meer bizarre elementen en een spanning die in stijgende lijn gaat naarmate de "deadline" eraan komt. De film deed me vooral denken aan Polanski's Ninth Gate, al zit laatstgenoemde subtieler in elkaar. Bijlange niet slecht.

Een arm voor een leven

Boyle weet hoe hij een simpel "Readers Digest" gegeven boeiend moet uitwerken. De film flitst zo voorbij en verhaalt over de ijzersterke wil van Aron Ralston, die voor de keuze tussen leven en dood stond. Het camerawerk is weer gekruid met kleine visuele extravaganties, typisch voor Boyle. Prachtige ideeën zijn bvb die montage van frisdranken wanneer hij zit af te zien van de dorst of de TV-show simulatie . Ook niks dan lof voor de soundtrack. Daar keek ik evenveel naar uit als de film zelf. Verder zijn de natuurshots een genot voor het oog. 127 Hours is een ode aan het leven, die je bij de maag neemt; Ik zou niet kunnen wat Ralston gedaan heeft... Dit roept werkelijk respect op; wie de film minder dan 2,5 geeft zou zich diep moeten schamen.

Russian Roulette Maxi

Vrij heftig. Het positieve weegt bij mij meer door dan de negatieve punten. Wat me tegenviel waren de onuitgewerkte personages. Vince kwam meer over als een geanimeerde marionet die volledig op automatische piloot in dat spel terechtkomt. Het ging allemaal vanzelf. Ook stom om het geld in een vuilbak te stoppen. Zoals James_Cameron ook zegt : die beginscène is onvergeeflijk, want de hele film wordt er voorspelbaar door! .

De makers wisten zware kalibers Mickey Rourke (nog steeds met zijn witte cowboyhoed uit The Expendables) en Jason Statham te strikken. Het spel zelf is spannend en brutaal, en het einde komt aan als een verrassing. Eerlijk is eerlijk, met het geluk dat hij had dacht ik toch dat hij thuis zou raken. . "13" wist me ondanks de vele fouten goed te entertainen.

3,5* en het begint me te spijten dat ik niet eerst het origineel bekeken heb.

Remake eerst gezien, en nu het origineel. En ik moet zeggen, dit is veel beter dan de remake. Nu ik het verhaal kende, heb ik kunnen letten op heel wat details, en met de tekorten uit de remake in het hoofd kan ik toch wel zeggen dat deze versie veel zuiverder is. Zelfs met de voorkennis van het verhaal heb ik dit in één adem uitgekeken dankzij de uitstekende regie. Ik heb iets met deze film

Het spektakelgehalte is lager, een paar scènes beter afgewerkt, en een bijzonder grimmige sfeer die versterkt wordt door de zwart-wit beelden. Babluani behoudt de ruwheid in haar essentie. Geen nutteloze dialoog over het weerbericht op het einde, zoals het geval tussen Statham en Riley. Dan een positieve extra waarbij hij die nummerplaat doorgeeft aan de commissaris waardoor men weet dat die weirdo's met hun zieke spelletjes toch op de hielen gezeten worden.. Topfilm.

PS : Kan iemand me eens de titel PM'en over die gelijkaardige film waarover sprake in eerdere berichten (oa van Madecineman) ??

Een ramp van een rampenfilm

Ik wist op voorhand dat het een oppervlakkige film zou worden met spectaculaire effecten, maar ik ben uiteindelijk toch van een ontgoochelend bioscoopbezoek thuisgekomen. Het is een heel moeilijke opdracht om in zo'n films een deftig verhaal te gaan steken, daar zal ik dus niet teveel bij stilstaan. Emmerich had weer grote apocalyptische beelden voor ogen, en daarrond breit hij dan een verhaal.

Maar in godsnaam, waarom zette Emmerich dan niet in op andere troeven die hij bij de hand had zoals personages die hij wat beter kon uitwerken. Er zit geen enkel gevoel in die personages. Ze zijn zo zielloos, zo begaan om hun hachje te redden dat alle andere sneuvelende mensen rondom hen niet meer lijken te tellen. En dan zitten lullen over solidariteit en menselijkheid. Yeah right.

Ongeloofwaardigheid troef. Ook dat wist ik : maar dat een tsunami van 1,5 km hoog de top van de Everest weet te bereiken en er zoveel tijd verstrijkt voor de blast van een supervulkaan hen bereikt pikt zelfs een klein kind niet... Ook het einde loste mijn verwachtingen niet in : als ik een eind-van-de-wereld film voorgeschoteld krijg, dan verwacht ik ook een eind van de wereld. Ah maar nee. Plots houden alle rampen zomaar op.

Wat schiet er dan nog over? een hoop imposante, bombastische en echt heel mooi gemaakte special effects. Dat is meteen ook de enige reden denk ik waarom die steriele oppervlakkige blockbuster ooit gemaakt is. Toch nog 2* voor de FX.

Liefhebbers van mooie beelden en stevige actie worden op hun wenken bediend Liefhebbers van een goede plot en spannnende wendingen zullen hier moeten passen.

“300” is vooral een visueel spektakel dat de historische slag van een kleine groep Spartanen tegen een leger van tienduizenden Perzen uitbeeldt. De weinige historische feiten worden vermengd met elementen die recht uit de fantasie komen (waarom fantasie elementen? Geen idee). De beelden zijn bijna irreëel wat kleur betreft. Massieve legers, apocalyptische landschappen en het nodige bloedvergieten worden choreografisch in beeld gebracht met een realisme die me aan die schilderijen van Hieronymus Bosch doet denken. Een wild spektakel waar ik verbluft naar gekeken heb.

Klinische, grauwe en pessimistische film. Niet het volledige gebeuren rond abortus maakt de film pessimistisch, maar het feit om abortus te moeten uitvoeren in de Ceausescu dictatuur. Zoals Bebe duidelijk maakt, stonden er strenge gevangenisstraffen daarop, en jong als ze zijn, voelen ze angst bij deze "misdaad". Tussen de vriendinnen is er een totale solidariteit. Het doet er niet toe of ze elkaar lang of niet lang, goed of niet goed kennen... ze helpen elkaar in deze grijze wereld.

Minpunt was de soms statische regie. Bvb bij het familiefeest van Otilia's schoonouders worden we gedwongen om meer dan vijf minuten lang gesprekken te volgen. OK, het gaat hem niet zozeer om de nietszeggende gesprekken, wel om de stemming van Otilia weer te geven, die in haar hoofd met Gabita bezig is en haar aandacht niet bij het sociale gebeuren kan houden. Kon wel een stukje korter. Ook dialogen waarin één van de personages niet in beeld is ben ik niet gewend en waardeer ik minder ... ik snap wel waarom de regisseur het doet ... geen punt dus.

Het interessantste deel was de dialoog met Bebe. Hij is een man die met zijn twee voeten op de grond staat, en hen duidelijk maakt dat abortus geen spelletje noch een lachertje is.
Niet zo'n gemakkelijke film om naar te kijken. De film is echter een mooie weergave van het onaangename leven in Roemenië in die tijden. Het staat gewoon op ieders gezicht te lezen.

Vermakelijke film met enkele leuke actiescènes, een goed tempo en frisse humor. Persoonlijk vind ik deze iets beter dan Murphy's top-hit Beverly Hills Cop. Dit zou wel eens de allereerste buddy-film kunnen zijn, met een combinatie Nolte-Murphy die schitterend werkt op het scherm. Het maakte me totaal niet uit dat het verhaal niet stevig in elkaar zat, de film was gewoon prettig van begin tot eind.

Bijzonder vrouwonvriendelijke film. Als ze niet in pornofilms draaien of vermoord worden, dan worden ze bedrogen of gekidnapt.

Als thriller doet 'm het wel. John Glover speelt een atypische boef. Hij is charmant, welbespraakt maar ook ongelooflijk gemeen.

Geen geweldige film. Het zwakke verhaal klinkt veelbelovend maar bloedt dood naarmate de film vordert. De beelden zijn mooi en kleurrijk en in Guyana zelf geschoten. Het geeft de film een zekere visuele pracht. De spanningen tussen de gouddieven worden niet goed uitgewerkt waardoor ze niet uit de verf lijken te komen. Hier kon wat meer van gemaakt worden. En wat een absurde dingen ook : met quads snorren door de jungle, met gsm's bereik zoeken in de jungle, die zwangere indiaanse die de hele film meezeult enz. Geen film die blaakt van de goede ideeën en ook weer geen film die helemaal verveelt. Echt tippen zou ik hem niet doen.

8 million ways to screw up a movie...

Ik wou deze film zo graag terug zien en heb er zelfs 19 jaar op moeten wachten. Wat een teleurstelling is het geworden ondanks een cast met Jeff Bridges, Andy Garcia en Rosanna Arquette. Zeker niet de opwindende thriller waar ik me aan verwachtte. De film wijkt af naar moralistisch drama met het alcoholprobleem van Scudder en naar romantische rommel om gevoelens tussen Scudder en Sarah te versterken. Wat allemaal niet lukt en ten goede komt van de film die prima zou gewerkt hebben als harde actiethriller alleen, of onder handen van Walter Hill. Dat was geen al te aangename kijkbeurt.

Stevige en oncomfortabele thriller die op het einde nogal overdreven is. Ik kan me niet voorstellen dat een normaal mens doet wat Cage doet met Gandolfini in deze film maar het blijft ergens wel binnen de lijnen van het script.

Het verhaal brengt ons in een ondergrondse wereld die balanceert op de rand van de illegaliteit. Cage overschrijdt de grens ruimschoots en belandt tussen een trio perverte criminelen. De film geeft ook antwoorden op het waarom. We kunnen ons verwonderen dat ze zo simpel zijn en in je ogen kun je deze misdadigers hierdoor alleen maar onbenullig en nietsbeduidend noemen. Een goede thriller, maar ik hield er toch een zwaarmoedig gevoel aan over.

Je kan zeggen wat je wilt, maar in die business draait het allemaal en enkel om geld. Dat hoor je vaak in de gevoerde interviews waar de starlets over money hier en money daar praten.

Ik ben niet anti-porno maar de documentaire beeldt de zaken toch positiever uit dan ze zijn. Over gevolgen voor de bevolking, namelijk pornoverslaving wordt niet gesproken. Dat is trouwens denk ik ook een reden waarom zoveel geld in het laatje komt maar daar zwijgen ze wijselijk over. Hoeveel verslaafden hebben ze gemaakt? Het is in ieder geval niet de "legal pimp" Spiegler en de producers die hiervan wakker liggen. Sasha Grey wekt eerbied op door porno als een vorm van artistieke (sexuele) expressie te zien. Of porno kunst is, dat is weer een andere vraag natuurlijk. Katja Kassin en Roxy Deville zijn dan weer opportunisten, die hun kont gebruiken om geld te scheppen.

De film slaagt er vooral in om de mens achter het "sex-object" te tonen door een glimp te geven van hun privé levens; hoewel ze zich maatschappelijk verlagen voor een zekere massa en vanuit diverse drijfveren, blijven het in de eerste plaats mensen. Opgelet : het beeldmateriaal is vaak zeer expliciet. 3*

Actiefilm met een razendsnel tempo die tot het einde wordt volgehouden. Voor een franse film ziet het er allemaal echt Amerikaans uit, en dat is ergens toch jammer, want de Franse cinema kon doorheen de jaren toch haar eigen stijl en identiteit behouden. Neemt niet weg dat ik me bij Gauke aansluit. Er waren waarschijnlijk wel plotholes te bespeuren, maar alles gaat zo snel dat je geen tijd hebt om erover na te denken. Ze zijn me niet opgevallen. Gewoon een prima actiefilm die niet echt origineel is, maar zichzelf niet verliest in complexe verhaallijnen en onwaarschijnlijke wendingen, waardoor het woord effectief zeker op zijn plaats is.

PS : pluim voor de goed gefilmde achtervolgingsscène in de metro