wimnoot

Danny Boyle's 127 Hours

Hoe maak je in godsnaam een boeiende film over een man die dagen lang op dezelfde plek vast staat? Dat vroeg ik me af voor ik (in Schotland in een bioscoop!) de film ging kijken. En eigenlijk kreeg ik binnen enkele seconden het antwoord. De prachtige verschillende beelden in een shot en de bijzondere soundtrack wisten me gelijk te boeien. Snel volgden een aantal dingen die ik in de trailer al gezien had, daarna heb ik bijna alleen maar nieuwe beelden gezien. Dus om de trailer een belachelijk spoilerende trailer te noemen is onzin.

Ik verbaasde me ook over hoe snel Aaron in de problemen komt, ik had verwacht dat er eigenlijk minstens 40 minuten van een feestende Aaron te zien zou zijn, maar we zien een verbaasde avonturier die nog niet beseft hoeveel problemen hij eigenlijk heeft. Wat volgt is een relaas van een man die langzaam maar zeker naar dat laatste redmiddel toewerkt alsof hij die tijd nodig heeft om moed te verzamelen voor die daad. De opbouw van zijn wanhoop en zijn nachtmerries zijn werkelijk prachtig in beeld gebracht, vooral dat ene luchtshot waarbij heel duidelijk wordt hoe nietig en klein een mens kan zijn.

Aron Ralston deed me regelmatig denken aan MacGyver met zijn creatieve handigheidjes en sommige momenten lijkt er ook niks aan de hand. Zeker met die vrolijke soundtrack waar ik later ook een serieus nummer van Dido dacht te horen. De climax die later volgt via een paar gruwelijke momenten sloegen in als een bom. Het is niet vaak dat met mijn handen in mijn weinige haar verstijfd naar een film heb zitten kijken, mijn vrouw die naast me zat voelde zich ook gelijk niet zo lekker meer. Het ging bij wijze van spreken door merg en been. En bij de afsluitende scènes had ik de tranen in mijn ogen staan, ook iets wat me niet vaak overkomt.

Danny Boyle staat na het zien nog weer veel sterker in mijn top 5 van favoriete regisseurs, wat een vakman! Ik kan niet anders dan deze film ook de volle 5 punten te geven.

5 punten

Roland Emmerich's 2012 doet precies wat men verwacht en nog een flinke schep erboven op.Vergeet Deep Inpact vergeet Dante's Peak vergeet Armageddon vergeet Titanic en vergeet perfect storm.Al deze films verbleken bij het aanzien van deze natuurrampen.De grote alomvattende scene's van instortende gebouwen en hele steden die vergaan gaven mij de ultieme bioscoop ervaring.Ik heb twee en een halfuur ademloos genoten van dit spektakel.

Een van de vele kritieken op deze film is dat het verhaal zelf te dun is en veel cliche's bevat. Ik ben het daar wel mee eens maar ik denk dat een spektakel/rampen film van dit formaat niet kan zonder die kleine uitstapjes op de bekende weg.Het maakt de film tot een makkelijk te volgen achtbaanrit met vele scherpe bochten en loopings.Het viel me tevens op dat de opbouw van het plot erg goed werd opgebouwd.Jackson en aanhang blijken steeds groter vliegtuigen en boten tot hun beschikking te hebben tot aan de grote Ark zelf.

Ook een punt van kritiek zou de geloofwaardigheid van de vele vluchtscene's.Ook dit vind ik precies passen in dit type film.Zou het leuker/beter zijn als hun limo ongestoord door de stad zou rijden zonder omvallende gebouwen e.d.en er nog een halve dag tussen het opstijgen van hun vliegtuigen en het instorten van de aarde onder hun zat?Ik denk van niet.

Ik kan de makers van deze film een groot compliment geven voor die originele ontsnappingen.Hoe vaak heb je een auto door een omvallend gebouw zien rijden? Of een groep mensen een groot vrachtvliegtuig zien verlaten met een Bentley gevolgd door een stuk of wat andere peperdure wagens?Allemaal erg mooie scene's

Erg jammer dat ze op het eind net te ver gaan met dat broekje van zijn dochter. Dat was zo doorzichtig en flauw dat ik in plaats van een 4.5 een 4 geef.