Lennert

Na wat feministische kritiek gelezen te hebben over het vermeende vrouwonvriendelijke karakter van deze film, was ik toch wel benieuwd hoe de film zou uitpakken. Goed, je kunt je afvragen of shots van vrouwen die op het toilet zitten een film naar een hoger niveau brengen, maar de vermeende sadomasochistische praktijken komen niet aan bod. Nergens komt wordt de bondage erotisch neergezet, iets wat extra goed duidelijk is door het feit dat naarmate de film vordert de touwen die Marina aan het bed binden, steeds losser worden, terwijl de banden tussen haar en Ricky tegelijkertijd hierdoor steeds sterker worden.

Abril en Banderas acteren in ieder geval uitstekend in rollen die zowel aangrijpend als absurd zijn. Aangrijpend, omdat beide personages bij mij een hoop sympathie opwekten (ondanks een hoop tekortkomingen als geestesziektes of drugsverslavingen) en tegelijkertijd absurd vanwege enkele absurde wendingen en beslissingen. Het moment dat Ricki Marina's huis binnendringt en haar een kopstoot geeft die hem tegelijkertijd ook gigantische hoofdpijn bezorgd of de veelbesproken sexscene die eigenlijk gewoon droogkomisch is zijn voornamelijk grappig in plaats van shockerend. Het hele verhaal met de regisseur deed me dan persoonlijk weer niets.

De eindscene waar Ricki met Marina en haar zus al zingend in de auto wegrijdt is heel vreemd en bijna musical-achtig, maar werkt wel uitstekend en is een leuk einde van een vreemde film. Ik kan me prima voorstellen dat mensen hier niets aan zouden vinden, maar ik heb toch bijzonder genoten.

Stompzinnige, maar oh zo vermakelijke film. Wat mij betreft doet Hanks het beter in dit soort films dan in serieuze drama's, hij heeft duidelijk komisch talent. Het script laat Murphy's Law prima in werking zien en scoort echt punten met pijnlijke situaties en erg grappige typetjes. De ontknoping vond ik persoonlijk ook wat minder, maar alles bij elkaar was deze film vele malen beter dan ik had verwacht!

Emmerich's hoogtijdagen blijven voor mij toch rond Universal Soldier/Stargate/Independence Day: films waarin goeie actie werd afgewisseld met humor, spanning en een klein vleugje drama. De laatste jaren is het echter vooral mierzoet drama en/of eco-boodschappen die in zijn films naar boven komen en dat vind ik alles bij elkaar toch wat jammer. Je ziet de kwaliteit, maar tegelijkertijd is het allemaal zo zoet dat het een vervelend smaakje heeft.

Zo ook 10,000 B.C.: de acteurs zijn fijn gecast en lijken 'realistisch' genoeg om niet teveel te zeuren. Enkele actiescenes zijn best aardig (de mammoetjacht, ondanks de matige sfx), maar het script lijdt onder een gebrek aan originaliteit (het grootste gedeelte lijkt echt gejat van Apocalypto), over-dramatische cliché scenes (standaard aanmoedigings-speeches als hoogtepunt) en een zeer onevenwichtige opbouw (leuk begin, saai vanaf het middenstuk). Dat het verhaal weinig historisch-verantwoord en meer fantasy is maakt me niet zo veel uit, maar het is toch zeer jammer dat dit na het begin niet zorgt voor echt spectaculaire battles. Het eindgevecht gaat, maar was met wat meer bloed toch echt een stuk interessanter geweest.

Een misser, maar ook weer niet zo'n grote dat ik echt spijt heb van het kijken. Vermakelijk is het allemaal uiteindelijk wel.

Toch echt de ergste Asylum film die de afgelopen maand op tv is uitgezonden. In het begin had ik met de introductie van een behoorlijk goed acterende Michael Gross nog een kleine hoop op een matig product, maar de uiteindelijke film is weer eens uitzonderlijk slecht en bovenal saai. Iedere keer vraag ik me weer af hoe moeilijk het kan zijn om met hele slechte special effects en matige acteurs in ieder geval nog een leuke film te maken. Kom op mensen, laat de acteurs af en toe knipogen en foute dingen citeren! En zorg al helemaal voor een soundtrack die niet de hele tijd pseudo episch en verdomd aanwezig over de dialoog heen valt!

Goed, ik ben er weer ingetrapt en heb ook eigenlijk alleen mezelf om boos op te zijn, maar ik kan nu echt met grote duidelijkheid zeggen dat The Asylum films in den regel gewoon niet leuk zijn. Het slechte acteerwerk en de special effects maken me nog geeneens iets uit, ik wil gewoon die knipoog zien zodat ik nog iets ervan kan genieten. Roger Corman maakte vroeger ook een hoop troep, maar die films zijn zo pulp dat er nog om te lachen valt, na het zien van dit soort films voel ik me alleen maar depressief.

Ik verwachtte een keiharde actiefilm, maar kreeg een emotioneel drama met actiemomenten. Persoonlijk heeft het me geen moment gestoord, Mos Def heeft dan wel een irritante stem, maar zijn personage kwam heel natuurlijk over. Bruce Willis acteerde zoals verwacht prima, al had hij wat mij betreft iets meer one-liners mogen strooien.

Prima acteerwerk, goed verhaal en in tegenstelling tot wat velen hierboven beweren een hoop diepgang. 4 sterren

Een bijna onkijkbare kul(t)film die door slecht acteerwerk, matige actiechoreografie, een onzinnig script, een grote stroperige saus nichterigheid en een gebrek aan zelfspot alleen met grote hoeveelheden alcohol enigszins gewaardeerd zou kunnen worden. Ik had of niet genoeg van dit laatste, of het lukte me zelfs met niet goed genoeg om er echt om te kunnen lachen. Rampzalig.

Nee.

Stompzinnig acteerwerk, saaie dialogen, onovertuigende gore. Un petit peu vermakelijk, maar niet meer.

Ik mis de tijd dat Emmerich nog goede films maakte. Niet dat Universal Soldier, Stargate of Independence Day nu echt fantastische verhalen hadden, maar de personages deden me allemaal een stuk meer en zaten niet continu vol met melodramatische momenten waar de gemiddelde RTL4 'waargebeurde verhalen' films zich voor zouden schamen. Ja, 2012 ziet er fantastisch uit, maar door al het gezeik er omheen en het feit dat geen enkel personage me ook maar een moment sympathie voor hem/haar laat voelen, maakt de film toch een lange zit. Ja, Woody Harrelson had een leuke rol waarin hij zichzelf weer lekker kon uitleven als idioot, maar zelfs zijn personage deed me helemaal niets.

Maar ach, het was allemaal vanzelfsprekend wel uit te zitten door de wijde shots van een zich afspelende Armageddon, maar who cares uiteindelijk als het me niets uitmaakt of de hoofdpersonen het wel of niet overleven. Emmerich maakte deze fout ook al in The Day After Tomorrow en 10.000 BC en doet het hier weer. Zelfs als groot liefhebber van domme actiefilms met Steven Seagal of Jean-Claude van Damme kan ik niet vaak genoeg zeggen dat een film ook personages nodig heeft waar je iets mee voelt. In dat opzicht is 2012 niets meer dan een duur drama.

Begon goed en interessant, maar vervalt uiteindelijk weer in een standaard Hollywood formule die van de kijker toch een hoop slikken vraagt. Grootste minpunt is toch eigenlijk wel de behoorlijk matig acterende cast met wie ik toch geen moment enige voeling had. Sturgess is prima als sulletje, maar faalt als hij arrogant probeert te doen, Spacey en Fishburn zijn hopeloos ondergebruikt en Bosworth doet eigenlijk ook niet meer dan wat decolleté showen.

Voor een film die pretendeert waargebeurd te zijn is het allemaal behoorlijk onrealistisch in ieder geval. Ik ga nog mee met het idee dat het systeem te snappen is, maar dat mensen in elkaar geslagen worden en vervolgens nog deals kunnen sluiten en dit ook doen gaat er bij mij niet in. Of de hoofdpersoon is gewoon in het echt een ongelooflijke klootzak.

Het verveelt allemaal gelukkig niet. De soundtrack is niet mijn muziek, maar ondersteunt de vlotte beelden op perfecte wijze en eigenlijk intrigeren gok films toch wel. Het had echter toch een stukje beter gekund.

Ik moet Josh Hartnett complimenteren: dit is de eerste keer dat hij naar mijn smaak een zeer overtuigende rol neerzette! Ik verwachte een soort Underworld ripoff, maar was toch aangenaam verrast door de sfeer, het acteerwerk, de prachtige shots en de vette geluidseffecten. Enige minpuntje is dat de film iets minder lang had hoeven duren, het werd op een gegeven moment ietwat saai.

Intrigerende film. Ondanks het soms wat matige acteerwerk (vooral van de vrouwen) een goede film over een belangrijk punt in de Griekse geschiedenis. ****

Als ze de film met een half uur hadden ingekort hadden we een behoorlijk goede actiefilm met licht komisch tintje gehad, nu is het voornamelijk een goed geschoten film met leuk acteerwerk, die echter op sommige momenten wat inkakt. De pluspunten zijn echter ruimschoots voldoende om de film een dikke aanrader te maken, Kostner en Russel waren zelden zo op dreef.

De eerste film was absoluut niet goed, maar was door de grote hoeveelheden humor en de actie weldegelijk erg vermakelijk. Deze tweede film heeft het allemaal net wat minder. Minder grappen, minder actie en een minder script zorgen allemaal toch voor een eindproduct wat zeker minder te noemen is dan het origineel.

Gelukkig is het geen gigantische ramp, omdat 4: Rise Of The Silver Surfer nog steeds lekker lichtvoetig is en qua drama niet zo erg is als het had kunnen zijn (hiermee refereer ik aan de relatie van Mr. Fantastic en Invisible Woman). Het simplistische verhaal valt ook doorheen te prikken, al moet ik toegeven dat ik de reden waarom The Silver Surfer ineens besloot de mensheid te redden heel erg slecht uitgewerkt vind.

Als er een derde deel komt mag het ietsjes beter geschreven zijn, dan ben ik nog steeds tevreden.

Mmm, na een aantal meerdere keren gekeken te hebben moet ik toch toegeven dat deze film iets aan kracht heeft ingeboet. In vergelijking met films als Snatch, Layer Cake en Lock, Stock & Two Smoking Barrels (om maar even een vergelijking te trekken) is het allemaal toch wat minder gevat en de vaart zit er toch net iets minder in. Nog steeds een leuke film, maar het kan zo veel keer beter allemaal.

Een leuk filmpje voor tussendoor, iets wat jammer is omdat het script potentie had iets veel beters te leveren dan het eindproduct wat ik hier heb gezien. Vreemd genoeg deed Schwarzenegger me nog het minste en heb ik voornamelijk geintrigeerd gekeken naar de scenes met Robert Duvall en zijn zieke vrouw.

De film snijdt enkele interessante onderwerpen aan, maar gaat nooit veel dieper dan het aansnijden. De actie is daarnaast niet bijster spectaculair, de humor is wat flauwtjes en de helft van de cast is zeer matig. Er gebeurt voldoende om je niet te vervelen, maar voor een film met Mister Universe 1970 had ik het liever cheezier of harder gehad.

Ghehe.

Toch beduidend interessanter dan de Mega Shark vs. Huge Random Monster films. Niet alleen heeft deze film interessantere locaties, de regisseur lijkt af en toe gewoon moeite te doen om een actiescene vlot te laten verlopen en op een juiste manier slow motion te gebruiken. Ook het kleurenfilter en de belichting ogen veel minder amateuristisch dan de twee Asylum films waar we afgelopen maand op getrakteerd werden.

Patrick Muldoon (die we natuurlijk allemaal kennen uit Starship Troopers) speelt op zo'n manier dat je net niet kan zien of hij zijn best probeert te doen, of dat hij 'in on the joke' is, wat zijn prestatie eigenlijk alleen maar grappiger maakt (helemaal op momenten dat hij schaars geklede vrouwen neersteekt, terwijl hij 'Stick around!' zegt). De rest van de cast is met uitzondering van Bo Svenson weinig verheffend, zoals we in de tussentijd gewoon zijn van The Asylum. Het absurde verhaal is vanzelfsprekend van het type 'poepen we uit tijdens lunchpauze', maar komt op de een of andere manier zo serieus over door de manier hoe men in de film loopt te acteren, hoe de regisseur schiet en hoe de muziek de beelden vergezeld. Probeerde men nu echt een serieuze film te maken? Het is zo absurd, maar er zijn dermate weinig knipogen en het acteerwerk is zo serieus, dat het gewoon lijkt alsof die vreemde milieuboodschap mensen nog aan het denken zou moeten zetten.

Maar goed, afgezien van het laatste half uur waar de film behoorlijk inkakt, was het stiekem best grappig om al die vreemde fantasy creaturen in slechte CGI, belachelijke dingen te zien doen. Uiteindelijk blijft het een slechte film die me nog steeds te bloedeloos is om echt van te kunnen genieten, maar in al zijn absurditeit was hij vele malen leuker dan Mega Shark vs Whatever. Crap met een klein vermakelijkheidsgehalte.

Na de meeste DTV's van actiehelden Van Damme, Seagal, Lundgren en Daniels wel gehad te hebben waag ik me nu maar eens aan low-budget films van de toch beduidend succesvollere Wesley Snipes. 7 Seconds voldeed voor mij als nonchalante, lichtvoetige actiefilm prima: leuke achtervolgingen, shoot-outs, explosies en Snipes die zijn martial arts skills lekker gebruikt. Er mocht wat meer van dit alles in zitten, want bij vlagen probeerde men toch net teveel plotwending er in te stoppen ten koste van de actie, maar al met al heb ik het vele malen slechter gezien.

Snipes blijft zelf een zeer charismatisch acteur die hier voor mij in ieder geval geinteresseerd over kwam. Tamzin Outhwaite was een leuke verschijning, maar kwam met haar Britse accent temidden van de Amerikanen en ongeinspireerde Oost-Europese slechteriken soms wat vreemd over. De verdere cast was redelijk, maar het Spanky personage zie ik liever niet nog eens in een film voorbij komen.

Het script blijft echter een heikel puntje, maar bij dit soort DTV films ben ik geneigd eerder te letten op onderhoudendheid dan op consistentie. Als de andere Snipesfilms even leuk/beter zijn, ga ik nog een lekkere tijd tegemoet.

Een slechte film, maar laten we eerlijk zijn, zoveel slechter dan de meeste tienerhorrorfilms is deze film ook weer niet. We hebben een slechte cast met afgrijselijke stereotypes (hippe afro-amerikanen, whiggers, dikke nerds, vrouwelijke personages die vrijwel allemaal de slet uithangen, een van de meest afgrijselijke weergaven van wat een homoseksueel persoon moet voorstellen en vanzelfsprekend een blanke hoofdrolspeler en hoofdrolspeelster die net iets sympathieker dan de rest van de cast over komen), een vervelende hiphop/screamo soundtrack en veel te weinig gore of naakt om over te komen als een bewust foute film.

Ik moet toegeven dat deze film met het '75' spelletje wel een klein stukje originaliteit in het script heeft, waardoor het ook weer niet als een complete kopie van Scream of I Know What You Did Last Summer over komt. Wat er dan echter weer niet in zit is een stukje goede humor om ervoor te zorgen dat het in ieder niet lijkt alsof de film zichzelf zo serieus neemt. Goed, enkele scenes zijn grappig (het begin is weergaloos), maar over het algemeen had het toch echt wel iets zelfbewust lijper. En als je dan probeert de boel serieus te houden, zorg dan voor een klein beetje continuiteit, want je gaat mij toch echt niet vertellen dat er geen bloed in een zwembad achterblijft nadat de moordenaar twee van zijn aan stukjes gehakte slachtoffers even snel in een oogwenk uit het water haalt.

Aan de andere kant moet ik toch toegeven dat de film tegen het einde langzaamaan ergens op begint te lijken. Onlogische, maar toch leuke twist en het eindgevecht is zelfs behoorlijk gechoreografeerd. En laat ik eerlijk zijn, ik heb liever een einde als in deze film, dan zo'n standaard Hollywood einde. Absoluut niet goed, maar toch beter dan ik had verwacht en zoals ik al eerder zei: echt niet slechter dan het gros van de tienerhorrorfilms. Dat deze film de bioscoop niet heeft gehaald heeft ook meer te maken met het gemis aan grote namen dan aan het script of de regie.

Behoorlijk spannende film met een goed uitgewerkt verhaal. Al Pacino laat zien dat hij nog steeds een uitstekend acteur is, iets wat ik helaas niet van alle acteurs kon zeggen helaas. Hoe leuk Alicia Witt er ook uitziet, een echt acteertalent zou ik haar nog niet willen noemen.

Ik heb me echter gedurende de complete film geen moment verveeld en genoten van de vakkundig geschoten beelden en plotwisselingen. Een goede aanrader.

Niet veel van verwacht, dus in dat opzicht zou je kunnen zeggen dat het niet erg tegenviel. Jammer dat het wel voldeed aan mijn verwachtingen: Aeon Flux is namelijk een vrij saaie en doods geacteerde sciencefiction film met een aantal leuke ideeen, maar een zeer matige uitwerking. Het ziet er allemaal verzorgd uit, maar tegelijkertijd zijn de personages zielloos weergegeven, is er een gigantische hoop aan gegevenheden die niet worden uitgelegd (dingen als genetische modificaties of technische snufjes die compleet nergens op lijken te slaan) en interesseert het verhaal door het matige tempo eigenlijk ook niet echt. Het is niet dat ik me heb verveeld, maar echt geintrigeerd raakte ik ook, niet wat er uiteindelijk voor zorgde dat de film ondanks de korte speelduur me ietwat tegen begon te staan.

En dan de actie... ik haat Hollywood in dit soort films zo hard. Matige slow motion, maar op het moment dat Flux haar 'martial arts' mag uitvoeren wordt het weer dermate onduidelijk in beeld gebracht dat het logisch is te concluderen dat de regisseur niet weet hoe hij actie moet schieten of de actrice compleet onbekwaam is in het uitbeelden van een actiescene. Zeer jammer.

Goed, ik wil ook weer niet te veel zeuren, de film probeerde een aardig sfeertje neer te zetten, maar sloeg gewoon door in haar eigen serieusheid. Met een kleinere knipoog en iets intenser acteerwerk had het best nog ergens op kunnen lijken, nu is het gewoon wat... jammer.