Sjoerdow

Goeie film met uitstekend acteerwerk van Franco.

Het camerawerk is fantastisch, de omgeving word goed opgenomen voor de kijker en tegelijkertijd wordt je met je neus op Aron gedrukt, alsof je vlak achter hem loopt.

Verder een mooi gemonteerd geheel, helaas zakt dat het laatste half uur een beetje weg, ik denk bewust, omdat Aron in een bepaalde staat (hallicunatie, uitdroging etc.) zit, die Boyle het publiek wil mee laten voelen.

Al met al een sterke film, maar ik verwacht geen prominente rol voor 127 hours tijdens de oscaruitreiking morgen.

Begint heel goed, maar halverwege wordt het een stuk minder. Hill en Tatum zijn geinig naast elkaar, net als de bijrollen van een paar bekende gezichten.

Ice cube vond ik vervelend en voegt niet zoveel toe en wanneer de hoofdrolspelers gedwongen worden om daadwerkelijk actie te ondernemen, wordt het allemaal wat minder grappig.

Leuk dat Depp en DeLuise nog even ten tonele verschenen, ik vraag me af wat Depp voor die paar seconden gevangen heeft.

Vermakelijk in het begin, zeker wanneer de agenten drugs gebruiken en de gevolgen in fasen na het innemen getoond worden. Erg lollig hoe de gymleraar verandert van vogel naar ijshoorntje etc. maar daarna wordt het een redelijke actiefilm met een duo dat best lekker op elkaar is ingespeeld, maar met een vrij fantasieloos script moet werken. Vreemd, want dat script was nog best aardig in het begin.

30 Days of night: Dark Days.

Weg sfeer, weg fraaie setting, weg goed acteerwerk, weg leuk plot.

De vampieren zijn niet zo genadeloos en hondsdol als in deel 1 en dat is ronduit kloten. Het gekrijs van de vampieren, de creepy bewegingen en het inhumane gedrag wordt totaal niet meer toegepast in deze film. Bovendien is de hele sfeer verdwenen, omdat men voor een andere locatie heeft gekozen, dan het plaatsje Barrow.

Een vervolg is het hierdoor nauwelijks te noemen, omdat 30 days of night juist zo goed was door al deze punten.

Stella is een wandelend cliché geworden met die slaappillen en vuurwapen op het nachtkastje, plus het continue wakker worden.

De make-up is slecht, sommige vampieren praten Engels en er is vast nog meer doms wat ik over het hoofd gezien heb.

Echter zie ik zo nu en dan hele aardige montage in de film, helaas wordt dat afgewisseld met waardeloos camerawerk in de actiescenes. Een beetje een dubbel gevoel dus.

Na ruim een half uur raakt het verhaal helemaal ontspoort als de rollen letterlijk worden omgedraaid.
De zogenaamde vampierjagers bakken er niks van en de terughoudende Stella verandert in een meedogenloze moordmachine, terwijl die andere bad-ass chick maar huilend tegen een muur aanleunt. Hoe suf is dat?

Als een hoofdpersonage iets drinkt, dan is het alcohol. Stella slaat een fles Jack Daniels achterover, terwijl Amber een bidon wodka soldaat maakt. Je wil natuurlijk niet op een nuchtere maag op vampierjacht! Tijdens de seks houden we de BH aan, etc. Het zijn geen fouten, maar de logica is gewoon erg ver te zoeken in de film.

Niet best.

Wat een zwartgallige film is À Ma Sœur!.

Het sterke aan deze film vind ik de dialogen tussen Fernando en Elena. Dat kat-en-muisspel was boeiend om te volgen en bovenal akelig realistisch.

Het einde gaf mij een hoop na te denken. Ik denk dat Anaïs zei dat ze niet verkracht was, omdat haar zusje Elena dat gevoel ook niet had bij Fernando, terwijl de twee zich overduidelijk met elkaar verbonden voelden en Anaïs huilde tijdens die scene. Het voelde bijna aan als een soort gerechtigheid. Bijna welteverstaan, want het was nogal bruut hoe Elena en haar moeder aan hun einde kwamen. Dit is echter wat ik eruit opmaak, ik denk dat de film nogal voor verschillende interpretaties vatbaar is.

Eigenlijk maakt dat deze film bijzonder doordacht en sterk. Al hangt het allemaal nog van toevalligheden aan elkaar.

Ruime voldoende voor deze Franse flick!