aire.

Zojuist gezien.

Ik wist even niet wat ik er nou precies van moest denken, maar puur gevoelsmatig liet de film wel een fijne indruk achter. Alleen het einde deed daar (helaas) afbreuk aan. Dat soort 'spelletjes' zijn gewoon niet aan mij besteed. Als het duidelijk begint te worden dat het vooral om de zoektocht naar zichzelf gaat (het doel ondergeschikt aan de reis) dan moet Jarmush ook de focus daar op houden. Nee Jim Jarmush provoceert na de climax nog even door een jongen (misschien wel die ene zoon) duidelijk in beeld te brengen. En dat terwijl de climax zelf al, als niet heel bevredigend ervaren kan worden.

De cinematografie was niet heel bijzonder, maar wel ondersteund genoeg om de boel interessant te houden. Er zaten een aantal prachtige shots tussen. Denk aan het begin met de postbode, de eindscene, onderweg in de auto etc. Alleen de donkere scenes (in Don's huis) waren nog al lelijk kwa kleur. Misschien lag het aan de DVD, maar het was werkelijk niet om aan te zien. Alsof het perongeluk te onderbelicht was. Gelukkig waren die momentjes er niet al teveel. Over het algemeen kan ik daarom tevreden zijn wat cinematografie betreft. Daarbij komt dat de setting en lokaties / aangenaam waren.

Waar de thematiek (zoektocht naar zichzelf / we leven nu, niet in het verleden) toch wel hetgeen moeten zijn waar het in Broken Flowers écht om draait, kleurt de kurkdroge Bill Muray en de subtiele humor deze prent vooral. Don die ergens langs de weg een paar roze bloemen plukt, er noodgedwongen een boeket van maakt, maar diezelfde bloemen pal voor het huis ziet groeien. De vrij laconieke reactie van zijn ex-vrouw wanneer Don naar haar man vraagt; ''Larry exploded in a ball of flames on the track'' en haar dochter daarop reageert 'And it was even on tv!'' Misschien niet heel subtiel, maar dat soort grapjes die ik wel kan waarderen

Misschien worden het er nog wel 4 (of meer), maar met een 3,5 heeft ook déze film van Jim Jarmush weer een mooie eindscore binnen.

Mooi verwoord, The One Ring. Ik gebruik even jou bericht als opzet voor mijn recensie. If u don't mind Zoals jij het beschrijft had het moeten zijn. Dan zat ik misschien wel op een 4,5* en zou het effect werken. U raad het al; dat deed het echter niet. Zonde, want nu kom gewoon echt niet verder dan 3* (al houd ik het voorlopig op 2,5*). Daar zit dan ook het wrange in. Als dat éne trucje (niet denigrerend bedoelt) niet werkt dan dan is het verschil meteen zo groot. Al had ik ook andere zaken ook moeite. Het werd dan ook een lange zit:

- Teveel een aaneenschakeling van dezelfde soort gebeurtenissen. Te repetitief. En daardoor gewoonweg saai. De film ging een beetje als een nachtkaars uit. Zelfs de climax kon daar niks aan veranderen. Ook helemaal niet de mokerslag die ik had verwacht.

- Het proces van de cameraploeg dat langzaam medeplichtig wordt is toch wel matig in beeld gebracht. Jammer want dit is echt zo'n 'sleutelconcept'. Het maakt het of kraakt het. En dit geval kraakt het.

- En dan tevens het laatste punt; de boodschap. Puur rationaal weet ik natuurlijk dat het belachelijk is dat men van zoveel van geweld geniet op de televisie. En dat de media gewoon steeds verder gaat, enkel voor de kijkcijfers. Maar dat is puur rationeel, want emotioneel maakte de film dat gewoon niet los bij. En daardoor het werkt het dus niet. Waar veel mensen op een gegeven moment langzaam een 'schuldgevoel' krijgen heb ik daar geen last van. Ook weer zo'n 'sleutelconcept' (ik weet gewoon echt geen ander woord) dat ik ontzettend veel effect op mij zou hebben als het zou werken. Dan krijg je die spiegel voorgehouden. Dan wordt je geconfronteerd. En dan krijg je die mokerslag, waar ik zou naar opzoek was. Maar zelfs tegen het einde schoot ik af en toe nog in de lach om de absurde Benoit. Er werd niet echt naar die mokerslag toe gewerkt. Het werd voor mij ook wel een beetje een opeenstapeling van dingetjes die ik liever anders had gezien. En dat is dat ik a) Benoit gewoonweg té sympathiek vond b) het geweld niet explicitiet 'genoeg' in beeld wordt gebracht waardoor ik het niet meteen verafschuw en c) geen band had met de slachtoffers waardoor het mij koud liet.

De sympathie wekken van de moordenaar werkt dan ook averecht. Een voorbeeld: de scène waar hij dat hele gezin vermoord. Op een gegeven moment keeg je een soort achtervolging tussen dat kindje en de moordenaar en hoopte ik juist dat Ben hem te pakken kreeg. En ik denk niet dat dat de bedoeling van de film is

Daar tegenover staat wel dat ik me desondanks redelijk vermaakt heb. Denk aan de pikzwarte humor. De (vreselijk) politiek incorrecte grappen. Maar daarom niet minder leuk natuurlijk De cinematografie was ook zeker niet onaardig. Vond het zwart/wit op zich niet meteen iets toevoegen, maar vooral het camerawerk was netjes. Momenten dat de camera lekker op en neer zwiepte en op de juiste momenten weer tot rust kwam. Werd lekker mee gespeeld. Ook nergens irritant ofzo. En vooral een dikke pluim voor het uitgangspunt natuurlijk. Het is gewoon ontzettend jammer dat daar zo weinig wordt uitgehaald.

Frappant trouwens dat niemand van de film-studenten zich hierna nog aan een film gewaagt heeft. En heeft iemand enige idee hoe die Rémy Belvaux om het leven heeft gekomen?

Tsja, eens even denken.. leuk opzich. Ja toch wel een geinig filmpje. Maar veel meer ook niet. Het is vooral teleurstelling dat het meest overheerst. Gemiste kans, want meestal kan ik dit soort kleine (schattige) indie filmpjes erg waarderen.

Nu was het toch allemaal een stuk minder. Een beetje been there, done that. Had vooral het gevoel het allemaal al eens gezien te hebben, maar dan beter uitgewerkt. Waar een American Splendor of een Punch-Drunk Love veel frisser ogen, voelt het hier allemaal wat gewoontjes aan. Ik zou het zelfs wat conventioneel durven te noemen.

Hoop awkward situaties, wat droogkloot humor, snappy dialogen en een stel verwijzingen naar de pop cultuur (filmclassics met de niro, the shins, dat gamecube grapje? etc.) Kan allemaal erg leuk zijn, hier echter niet. Tenminste, een stuk minder. Het kwam allemaal wat 'verplicht' over. Muziek moest ook weer zo 'hip' zijn weet je wel. Visueel wel wat aardig dingetjes. Toch ook weer wat gewoontjes. Daarbij komt dat de lokaties / setting niet bijster interessant waren. De film mist toch vooral een eigen smoel.

Het einde deed me ook niet zo veel. Vond het zelfs vervelend. Had er misschien ook mee te maken ik de romance wel heel simpel vond uitgewerkt. Doe dat dan niet en leg de nadruk wat meer op dat vader / moeder gebeuren. Mag best wat meer naar drama neigen hoor. De humor werkte wel (diploma aan plafond grap was geniaal) maar maakt deze prent ook weer wat gewoontjes. Wel een pluspunt voor de hoofdpersoon. Vond hem wel leuk als ongeïnteresseerde droogkloot.

Het is dat dit soort filmpjes het bijna nooit slecht kunnen doen bij mij, maar ik ben zeker een beetje teleurgesteld. Niet zo scherp als ik verwachte. Ik hou 't voorlopig op een 3*.