Ingeschreven sinds 23 juli 2008
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Zinema. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
maandag 27 februari, 23:24 uur
Derde dimensie.
Het nieuw leven inblazen van de ouderwetse avonturenfilms met de beroemde drie musketiers pakt wonderwel geslaagd uit. Dat komt omdat ondanks de spektakelaanpak er een behoorlijk dosis humor aan de film is toegevoegd. Niet dat alle grappen en grollen even goed werken, maar ze komen het luchtigheidsgehalte vaak wel ten goede. Een en ander resulteert in typisch popcornvermaak, met het verstand op laag.
Originaliteit is dus vaak ver te zoeken, maar in goedbedoelde pulp als dit mag dat de pret vooral niet drukken. De cast, met regisseur Andersons vrouw en vaste kracht Jovovich voorop, heeft er zichtbaar plezier in en de decors zijn vaak prachtig. Evenals de kleurrijke kostuums. Ook de actie wordt goed verzorgd in beeld gebracht en het tempo ligt hoog.
Dat The Three Musketeers in 3D zou worden uitgebracht is goed te merken. Een aantal typische filmfoefjes op het dimensionale gebied proberen iets meer toe te voegen dan de doorsnee diepte waarop men menig filmliefhebber tegenwoordig trakteert. Desondanks blijkt de derde dimensie ook hier vooral een prettige bijkomstigheid in plaats van hoofdzaak te zijn.
De bluray komt, naast de DVD en digitale kopie, in twee optionele versies: 3D of gewoon. Tevens bevat de fraai uitgevoerde, in kartonnen case gestoken, release een waar arsenaal aan extra’s en interviews.
Met dank aan MVSP & DFW voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 23:21 uur
Bijzondere blinden.
Een ontroerende documentaire over blinde verstotelingen in Tibet, die hartverwarmend worden bemoederd door een eveneens blinde vrouw uit Duitsland. Ze zoekt contact met een blinde bergbeklimmer die haar en de kinderen naar een van de toppen van de Mount Everest zal gaan begeleiden. Een verhaal waarvan je je afraagt wie zoiets verzint, totdat blijkt dat dit waargebeurd is. Met deze documentaire als gevolg.
Het zijn vooral de beelden van de kinderen, waarbij enige achtergrond wordt geven over hun handicap en levenswandel tot dan toe, die hartverscheurend zijn. Gepaard met veel optimisme beginnen zij aan de barre tocht. Hun eigen grenzen nog verder oprekkend.
De documentaire is vanwege dit tranentrekkende onderwerp erg bijzonder, maar het feelgood-gehalte moest schijnbaar hoog blijven. Wanneer crewleden onderling woorden krijgen mag dit liever niet, of slechts ten dele op camera worden vastgelegd. Desondanks zijn de spanningen duidelijk merkbaar door het scherm heen. Een gemiste kans, ondanks de waarschijnlijke goede reden van het ontbreken ervan: het dienen van een ‘hoger doel’.
Ook de zoektocht naar een van de jongens zijn ouders voelt een beetje halfjes aan. Wanneer de blije jongen na de hereniging de leugens van zijn ouders, die hem ‘verkochten’, niet meer trekt, wordt er plotseling met een soort van verborgen camera gefilmd. Vervolgens wordt dit zomaar opgestarte zijplotje afgekapt zonder verdere uitleg. Van de hak op de tak vertellen is deze evengoed indringende film dan ook niet vreemd.
De DVD bevat een bijzondere extra audio-optie voor blinden en slechtzienden: Engelstalige audiodescriptie.
Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 23:13 uur
Beroemde biermagnaat.
Een van de meest aantrekkelijke filmtitels van de laatste tijd, met Rutger Hauer nota bene als Freddy Heineken, kan helaas alle verwachtingen niet waarmaken. Het lijkt zelfs of de acteur maar wat doet en de regie voelt eveneens rommelig aan. Hauer trekt de aandacht naar zich toe, maar is hier niet geloofwaardig als de beroemde biermagnaat. Het verhaal lijkt een beetje op een soort van ontspoorde reconstructie, die op een gegeven moment zo kinderlijk en ongeloofwaardig wordt dat het haast wel allemaal verzonnen moet zijn.
Dat Reinout Scholten van Aschat nog het beste uit de verf komt heeft niet alleen te maken met het feit dat de focus nagenoeg op hem wordt gericht. De zoon van acteerkanon Gijs speelt het op Holleeder gebaseerde karakter Rem. De uiterlijke gelijkenis met de crimineel is griezelig groot en doet het contrast met het ontbreken van Hauers make-up nog pijnlijker uit de verf komen.
De film komt vrijwel nergens echt van de grond en lijkt, ondanks het hoge fantasiegehalte, teveel op een feitjeskabinet. Ook is er veel aandacht besteed aan de mise-en-scène, maar desondanks bevat de jaren ’80 setting veel fouten. Het bekende rode Heineken bierviltje is er één van. Gelukkig kent de film naast een aantal aardige grappen en dialogen, een onderhoudend verloop, maar hier had veel meer ingezeten.
Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.
Onvoldoende.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 23:13 uur
Boeiende bende.
Een vermakelijk misdaaddrama dat schijnbaar op waargebeurde feiten berust. Feit is dat de film behoorlijk weet te entertainen met dank aan een aantal boeiende karakters. Er wordt uitstekend geacteerd en de dialogen zijn vaak erg komisch. Wanneer zo tegen het einde het drama-gehalte al meer de overhand neemt, inclusief een vreemd smakend zijplotje met de zus van Hoeks, is dat jammer maar desondanks valt er hier vooral veel te genieten.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 23:10 uur
Vermakelijk vervolg.
Het vervolg op de succesfilm uit 1984 is minstens zo leuk. Ook in dit deel voert gelukkig humor de boventoon bij een vermakelijk verhaal over op hol slaande geesten. Wederom voorzien van een heerlijke soundtrack met flink wat rap en swingbeat ditmaal. Het schijnt dat Reitman, vader van de inmiddels eveneens succesvolle Jason, druk doende bezig is met de voorbereidingen van een deel 3. Gelijk heeft hij.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Ghostbusters, maandag 27 februari, 23:08 uur
Machtige Murray.
Het herzien van een van de grootste filmhits uit de jaren tachtig leert dat een en ander nog steeds uitstekend werkt. Het is met name de humor die zeer goed bewaard is gebleven. Met dank aan de machtige Murray en de onderlinge chemie van de spokenvangers. Wanneer zo tegen het einde de film ontaard in chaos en spektakel, is dat niet het sterkste punt van de film. Gelukkig blijft humor de boventoon voeren.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 23:08 uur
Goedkope gore.
Door de vernieuwde invalshoek en het telkens op het verkeerde been willen zetten van de kijker, verdienen de makers van dit derde deel uit de martelhorror-reeks een klein applaus. Met de nadruk op klein want, ondanks dat dit waarschijnlijk het beste deel tot nog toe is ,blijft er ook bij deze aflevering genoeg te zeuren over. Zo blijft een en ander, ondanks de verwoede pogingen, toch nog voorspelbaar. De gore is niet geweldig en oogt goedkoop.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:59 uur
Sprookjesachtig Spaans.
De bewonderenswaardige regisseur Del Toro laat met dit debuut in een klap zien waar hij goed in is: een fantasiewereld met de criminele realiteit doen samengaan. De boef is de latere ‘Hellboy’ Perlman in dit sprookjesachtige en Spaanstalige werkje, dat geheel terecht de weg vrijmaakte naar een knappe carrière voor de regisseur. Hier weet hij op vermakelijke wijze, met behulp van goed camerawerk en bakken vol sfeer, de kijker te entertainen met een griezelverhaal over onsterfelijkheid.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:55 uur
Liefdesbetuiging.
Dat regisseur Brian De Palma een groot Hitchcock-fan is moge duidelijk zijn. Dit is niets minder dan een openlijke en dik aangezette liefdesbetuiging aan de meester en zijn werken als Rear Window en Vertigo. Zo sterk als die werkjes wordt het allemaal niet en een oplettende kijker kan de synopsis al snel voorspellen, maar deze sfeervolle thriller weet desondanks prima te vermaken. Hoogtepunt is een videoclip met Frankie Goes to Hollywood, die plotseling in de film voorbijkomt.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:54 uur
Mysterieuze moraal.
Dit al weer meer dan zeventig jaar oude werkje van de meester der suspense is nog steeds de moeite waard. Er wordt goed geacteerd en de mysterieuze ondertoon die onder dit romantische verhaaltje broeit wordt, des Hitchcocks, door een prima spanningsopbouw naar boven gevoerd. Het zij naar een ietwat teleurstellende finale met dubbele moraal, maar een en ander werkt wel en is met vakmanschap vervaardigd.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:51 uur
Zonder Spielberg.
Een uiterst vermakelijke en actierijke avonturenfilm over een gewone man die superheld wordt. Maar dit maal met een origineler invalshoek dan doorsnee film met dit thema. Een prettige dosis humor en bakken vol sfeer doen denken aan bemoeienis van Spielberg, maar niets is minder waar. Indiana Jones is desondanks een naam die onvermijdelijk naar boven schiet.
Zeer goed
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:49 uur
Gemakkelijk gekozen.
Echt diep gaat dit drama, over een aan een sekte ontsnapt meisje, niet. Met behulp van een rustig tempo wordt een prima sfeer neergezet, maar enige uitdieping ontbreekt grotendeels. Het aanschurken tegen het genre’ thriller’ werkt nog het beste, maar al met al maakt de film geen stabiele indruk en blijft een en ander voortkabbelen aan de enigszins dreigende oppervlakte. Het gemakkelijk gekozen einde draagt daar aan bij. Waar aan het begin het gebrek aan achtergrond intrigeert, zakt dit verderop weg. Zonder dat het echt stoort, gelukkig.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:46 uur
Kleurende karakters.
Een mooi gefilmde en knap in elkaar gestoken ‘remake’ met een hoog aantal steracteurs. Oldman wordt na zijn pensioen opgetrommeld om een mol te ontmaskeren binnen de Britse geheime dienst MI6. De bijzondere karakters geven extra kleur aan deze spionagethriller die zelf ook in de jaren zeventig lijkt te zijn vervaardigd. Door niets voor te kauwen tijdens het verhaal, wordt vanzelf enige oplettendheid afgedwongen en daardoor de betrokkenheid van de kijker verhoogd.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Frank en Frey, maandag 27 februari, 22:45 uur
Vosje met vervolg.
Een mooie animatiefilm uit de beroemde koker van Walt Disney. In Nederland vooral bekend onder de naam Frank en Frey. Het verhaal over een lief vosje dat vrienden wordt met een jachthond is niet alleen schitterend vormgegeven, maar weet ook zo nu en dan op een traantje op te wekken. De classic zou 25 jaar later een vervolg krijgen.
Goed.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:41 uur
Brakke Saw.
Hoe ontzettend leuk en origineel het gegeven ook is, er wordt een hoop ‘geleend’ van films als Saw. Dat zou op zich nog niet zoveel uitmaken als de uitwerking sterk was, maar dat is die geenszins. Vooral de tegenvallende acteerprestaties en brakke regie vallen op in deze goedkoop ogende griezelfilm, waarbij een viertal twintigers wordt geconfronteerd met een psychopaat die ze onderwerpt aan een sadistisch spelletje.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:39 uur
Pracht en praal.
Dat Spielberg zich aan dit project vertild heeft, blijkt onder andere uit de vernietigende kritieken destijds. Hier zou de beroemde regisseur na het tegenvallende ‘Always’ zich opnieuw op ‘zijn’ genre avontuur werpen, maar zonder de gewenste resultaten. Toch valt dit sprookjesachtige verhaaltje best goed te pruimen, maar kent het verder ondanks alle pracht en praal en de cast weinig memorabele momenten.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
maandag 27 februari, 22:37 uur
Ongeloofwaardige goudroof.
Een actievolle, humoristische oorlogsklassieker met sterrencast, die nog steeds weet te vermaken. Dat zit hem niet zo zeer in het simpele verhaaltje omtrent een allesbehalve geloofwaardige goudroof ten tijde van WO2, die veel avontuur en spektakel oplevert, maar meer in de cast met Sutherland als gesjeesde tankcommandant voorop.
Goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 22 februari, 22:07 uur
Dubbelklasse droomdebuut.
Hunger is een keiharde film over de laatste weken van IRA-kopstuk Bobby Sands. Fassbender doet method-acting een absurde impuls geven, zelfs na films als Raging Bull en The Machinist. Expliciet en breed uitgemeten geweld wordt prettig gepauzeerd door een zeer scherpe dialoog. Een van de hoogtepunten. Een en ander wordt op indringende wijze in beeld gebracht tijdens dit droomdebuut van regisseur McQueen, waarbij hij de kijker een langzaam buiten zichzelf tredende Sands klinisch laat waarnemen.
En zo krijgt het publiek een pijnlijke geschiedenis voorgeschoteld. Met dank aan lange shots die menig mens ongemerkt naar binnen zuigen. Ze ondersteunen het ongemakkelijke gevoel dat je vanzelf begint te bekruipen tijdens de heftige geweldsscènes. Deze arthouse aanpak van dit gevangenisdrama werkt wonderwel. Ondanks dat de gemiddelde kijker enig empathisch vermogen ontbeert vanwege het ontbreken van de voorgeschiedenis. Dubbelklasse dus.
Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.
Geweldig.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: The Pink Floyd & Syd Barrett Story, vrijdag 17 februari, 23:05 uur
Relativerende reconstructie.
Het is triest om deze enigszins relativerende reconstructie van Barretts ondergang te aanschouwen. De muzikant was het muzikale brein achter Pink Floyd, totdat hij dat brein opblies met overdoses drugs. Met name LSD was een van zijn favoriete geestessnoepjes. Helaas. Ten tijde van deze documentaire durven zijn muziekvrienden van de beroemde psychedelische band dan ook geen contact meer met hem te hebben: ‘Het zou Syd alleen maar verontrusten..’ En frontman Waters misschien nog wel meer. Het verdriet valt van Waters zijn gezicht af te lezen. Zo bleek een onverwacht bezoekje van Barrett aan de studio, waarin op dat moment de band stomtoevallig een muzikaal eerbetoon aan hem opnam, al verschrikkelijk genoeg.
Pink Floyd zou haar grootste successen behalen zonder, maar met eerbetuigingen aan, Syd. Zo imiteert Bob Geldof de man in 'The Wall' en draait het album 'Wish You Were Here' om zijn rise en fall. Het moge duidelijk zijn, The Pink Floyd & Syd Barrett Story draait eigenlijk grotendeels om de geniale gek die, zonder drugs wellicht, zoveel meer had kunnen bereiken. Een interview met Barrett komt niet voor in de documentaire, hetgeen nog meer bijdraagt aan het mysterie rond zijn tegenwoordige ‘zijn’. Meewerken hieraan zat er hoogstwaarschijnlijk sowieso niet in. Hij had al lang geleden afscheid genomen van de band en van zichzelf. Drie jaar later zou hij sterven.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
donderdag 16 februari, 22:40 uur
Gamegeest.
Voor de gameliefhebbers zal dit nog een klein feest der herkenning zijn, maar ondanks de bemoeienis van Namco zullen ook onder die groep kritische geluiden worden gehoord. Dat komt omdat de basis van het spel, elkaar stevig in de pan hakken, gebaseerd is op button bashende actie. Iets wat Tekken: Blood Vengeance niet helemaal weerspiegelt.
Toch zijn de animaties goed en geheel in de geest van de beroemde gamereeks. Er wordt zelfs een beetje erotisch geknipoogd door zwierende camera's langs korte rokjes. De dames in deze film, waaronder een sexy robot, zien er sowieso zinnenprikkelend uit. Hentai-achtige taferelen blijven de kijker gelukkig bespaard. Maar die andere actie, knokken tot er iemand bij neervalt, is te summier gezaaid. Een coole eindbaas ten spijt.
Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
woensdag 15 februari, 22:19 uur
ADHighDefinition.
Of deze filmmaker een hyperactief brein heeft en zijn natte racedroom probeert te verwezenlijken op het filmdoek, kun je jezelf afvragen. Evenals of het ontsnapte vocht afkomstig is uit blije gedachten of een iets teveel aan Red Bull. Niet dat regisseur Takeshi Koike het gelijk verdient in een hokje te worden geplaatst, maar een kleine ontwikkelingsstoornis kan hem haast niet vreemd zijn. Hij weet misschien wel als enige het overzicht te bewaren in deze chaos. Want hoe prettig ook, er gebeurt erg veel en tot in de details. Dit werk komt dan ook het best tot zijn recht op de blauwe schijf. ADHD in HD SVP.
Er is hier wel degelijk sprake van een soort van oersituatie ontstaan uit overdoses energie. Creatieve energie welteverstaan. Gelukkig maar. En zo krijgt de kijker een bombardement aan beeldschone animaties, doorspekt met gekkigheid, voor de figuurlijke kiezen. Alhoewel, de bek gaat er vanzelf bij openstaan. Zoveel pracht en praal verdient eigenlijk een minder moordend tempo, want je zou er zo maar eens in kunnen stikken. Daarom dient dit explosieve werkje uitgeslapen te worden ingenomen. Anders ontstaan er vanzelf stoornissen.
Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.
Geweldig.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:24 uur
Modern = Multitasken.
Het leuke aan ‘I Don’t Know How She Does It’ is het bekende hedendaagse fenomeen van multitasken. Veel werkende ouders zullen zich herkennen in het hectische huwelijk waarin Parker en Kinnear zich bevinden. Het moderne gezinsleven behoeft nu eenmaal een strakke planning in combinatie met een flexibele geest. En er moet zoveel mogelijk tegelijk worden gedaan. Weinig tijd voor romantiek dus en deze film weet daarin ook de juiste snaar te raken.
Parker blijkt goed geschikt voor deze rol en Brosnan, als een eventueel liefdesvuur doen oprakelende tegenspeler, zorgt voor een prettig kalm romantisch ondertoontje. Waar je de clichématige wending bijna op je af ziet stormen, blijft alles netjes binnen de lijnen maar toch nog een klein beetje origineel. Men weet de kijker zelfs nog een ouderwetse moraal te verkopen. Laat het Carrie uit Sex & The City maar niet horen.
Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:19 uur
Hilarisch huiveringwekkend.
Na het tegenvallende Red slaat McKee keihard terug met deze meesterlijke horrorfilm. Het knappe aan dit niet geheel originele gegeven is de enorm sterke invalshoek van een disfunctioneel gezin, dat middels een uit elke porie dreiging uitademende goedlachse vader. Iets wat nog maar eens bevestigd wordt door de eveneens sterk acterende familie, waarbij de angst van de gezichten valt af te lezen.
Het bizarre en bloederige avontuur waar men vervolgens in terecht komt, wordt uitstekend in beeld gebracht en voorzien van 'n puike soundtrack. Het verhaal wordt ondersteunt door een luchtige, maar vermakelijke basis doorspekt met humor. Dat Bridgers, die nota bene in Nell acteerde, daar bijna geheel verantwoordelijk voor is moge duidelijk zijn. Maar ook het script is even hilarisch als huiveringwekkend.
Meesterwerk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Tim Burton's Corpse Bride, dinsdag 14 februari, 23:16 uur
Sprookje slijten.
Burton en zijn vriend Depp duiken tijdens hun voorliefde voor duistere sprookjes in een prachtig vormgegeven stopmotion avontuur, waarbij de levende wereld kleurloos en de dode wereld gekleurd is. Een flauw trucje dat slechts ten dele werkt, evenals een aantal makkelijke woordgrappen en de niet altijd bijster sterke liedjes. Toch zijn een aantal knipoogjes en de liefde voor het genre voldoende om de tijd op een originele manier te slijten.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: De Kronieken van Narnia: Prins Caspian, dinsdag 14 februari, 23:16 uur
Narnia 2
Dit vervolg op de avontuurlijke fantasyfilm gooit het iets meer over de spektakelboeg, hetgeen de film niet altijd even slecht uitkomt maar wel een andere feel geeft. Toch blijkt het grootste manco nog steeds de niet-boeiende hoofdpersonages te zijn en de verder weinig bijzondere verhaallijn. Het sprookjespad van deel 1 had misschien beter kunnen worden vervolgd, want nu wil de film een te breed publiek bedienen. Iets wat slechts ten dele lukt.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:15 uur
Rasta-roadmovie.
Hoogstwaarschijnlijk zullen voornamelijk reggaeliefhebbers genieten van dit vreemde komische Jamaicaanse werkje. Met name door de continu klinkende klanken van de in de titel genoemde rootsmuziek, alsmede door de Cheech & Chong-achtige humor en het realistische eilandkarakter dat een ‘Rockers’ ook al zo veel goeds deed.
Deze komische rasta-roadmovie lijkt echter onaf, hetgeen te maken moet hebben met het overlijden van de hoofdrolspeler. Toch kan er voor het teleurstellende einde nog genoeg gelachen worden door een ieder die ervoor open staat. Toaster ‘Jah Bull’ stierf voor het uitbrengen van de film, hetgeen inderdaad doet vermoeden dat er nog opnamen met hem moesten worden gemaakt.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:14 uur
Barbaar zonder knipoog.
Deze overbodige remake van de beroemde avonturenfilm mist vooral de knipoog waar Schwarzenegger zo beroemd mee werd. Niet dat het origineel zo luchtig was, maar hier wordt de boel wel erg serieus genomen. Gelukkig biedt de 3D-bril positieve uitkomst in dit verder platte maar onderhoudende spektakel, omtrent een barbaar op wraaktocht.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:13 uur
Haaienhelden.
Zelf met de 3D-bril op de neus valt er weinig te genieten van dit zoveelste haaienfilmpje. Dat komt vooral omdat de film, in tegenstelling tot een Piranha 3D, zichzelf te serieus neemt. Tevens hangt het belachelijke verhaaltje van de ene idiote wending met plakband aan de andere flauwe gebeurtenis.
Op het laatst hoopt de kijker vanzelf op geen enkele overlevende en krijgen de lelijk vormgegeven haaien de voorkeur boven de irritante helden en schurken. In 2D moet dit helemaal een marteling zijn, al moet gezegd dat het 3D hier erg weinig toevoegt.
Twee sterretjes.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:12 uur
Magistraal manipulatief.
Door middel van vele flashbacks krijgt de kijker een intiem inkijkje in een gezin waarbij niet iedereen even zuiver functioneert. Met name de onmacht van de labiele moeder Swinton wordt op zeer sterke wijze door de actrice neergezet. Sowieso is de gehele cast bijzonder goed, met de twee duivelse Kevins voorop. Waar dit soort onderwerpen in bijvoorbeeld The Good Son en Orphan of The Omen op Hollywoodiaanse wijze worden aangepakt, beleeft de verhaalvertelling hier een meer dramatischer en daardoor ingrijpender invalshoek.
Het einde zit er vanaf mijlenver aan te komen, maar de spanning zit hem dan ook met name in de aparte opbouw en de subtiliteit van de gruwelijke gezichtsuitdrukkingen van mams en de magistrale manipulatieve spelletjes van zoonlief. Vaak vergezeld van een onuitstaanbare blik. Dit valt en staat met de acteurs die, nogmaals, meer dan goed zijn. Een naar, maar aangrijpend realistisch aanvoelend werk dat een vies smaakje in de mond achterlaat.
Geweldig.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Justice, dinsdag 14 februari, 23:11 uur
Zonder suspense.
Cage duikt weer eens op in een standaard clichéwerkje, waarbij hij ditmaal belandt in een Hitchcockiaans verhaaltje. De meester van de suspense wordt echter met node gemist, want enige spanningsopbouw is ver te zoeken.
Wanneer de platgetreden paden al rap met standaard actiescènes worden bevestigd, is het verder gewoon een voorspelbare actie-thriller uitzitten. Met het verstand uitgeschakeld valt hier echter best doorheen te komen, maar een en ander voelt nogal zielloos aan.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:10 uur
Teleurstellende twist.
Met als co-producent een ‘nieuwe’ maatschappij uit miljonairsland Abu Dhabi, zal het vast wel snor hebben gezeten met het salaris van Gere, maar je vraagt je af wat naast een royale honorering een acteur met zoveel ervaring nog meer heeft doen besluiten mee te werken aan dit broddelwerkje.
Een en ander begint nog best aardig met het aloude gegeven van de jonge agent die samen met de oude en door de wol geverfde cynicus op jacht mag. Wanneer de ridicule twist al snel wordt vrijgegeven gaat het vanaf dat teleurstellende punt bergafwaarts. Ten eerste werkt de wending totaal niet en slaat het vervolg bijna nergens meer op qua logica en ontwikkelingen.
Matig.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:06 uur
Vunzige fondue.
Na twee griezelige eerste delen kwam het tenenkrommend slechte derde deel. Die trend wordt hier helaas doorgezet met dit onnodige vierde deel, dat nog steeds lijkt te teren op het succes van de eerste titel.
Van enige spanning is weinig sprake en dus moet de kracht in de goorheid worden gezocht. Op dat gebied stelt de film, ondanks de goedkoop ogende en typische CGI-gore, gelukkig niet helemaal teleur. Hoogtepunt op het smerigheidgebied is een zeer vunzig uitgevoerde fondue.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:05 uur
Griezelig glimlachend.
Een sfeervolle sciencefiction, verpakt in een westernjasje. Het is met name de dreiging die veertig jaar later wat minder goed overkomt. Er is in die tijd natuurlijk ook veel gebeurd. Toch is het originele gegeven van een kunstmatige omgeving nog steeds de belangrijkste trekker en weet Brynner als griezelig glimlachende cowboy nog steeds menige robot doen verbleken.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 23:04 uur
Zwijgzame zwerver.
Origineel is het allemaal niet tijdens deze zoveelste zombie-, pardon, vampierenfilm, maar de acteurs en het tempo maken een hoop goed. Het postapocalyptische sfeertje werkt en de bonte verzameling ‘helden’ zorgt voor een prettige scheut betrokkenheid bij de kijker, maar ook hier geldt: alles is al eens eerder gedaan.
Van originaliteit moet deze horrorflick het dan ook niet hebben, des te knapper dat de film desondanks weet te onderhouden. Dat zit hem o.a. in een goed neergezet, grotendeels zwijgzaam rondzwervend, hoofdpersonage dat korte metten maakt met het bloedzuigende ongedierte.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 22:48 uur
Vervroegd pensioen.
Deze favoriet van tovenaar Tarantino is dat hoogstwaarschijnlijk niet alleen vanwege de snedige en doldwaze dialogen, die hijzelf ook graag in zijn films verwerkt. Het verschuiven tussen de genres werkt ook wonderwel, wanneer dit griezelig beginnende werk na een goede spanningsopbouw wat luchtiger vermaak begint te bieden. Volgens regisseur Smith zelf is dit zijn voorlaatste film, voor hij vervroegd met pensioen gaat. Dit doet echter smaken naar meer..
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 22:47 uur
Bruckheimer & Bay.
Dit actiewerk uit de koker van Sena is er eentje om het verstand bij op nul te zetten. Flitsend gefilmd, voorzien van een vermakelijke cast en een hoop explosies. Lekker weghappend dankzij een hoog tempo, een dosis spanning en goed in beeld gebrachte actiescènes.
De regisseur zou na een steengoed debuut, een aardige opvolger en dit puike derde werkje helaas verzanden in minder ‘eigener’ filmwerkjes. Hier wordt nog duidelijk de lijn van Bruckheimer en Bay gevolgd, met een snufje Scott.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 22:42 uur
Beroepsdeformatie.
Het idee van deze sciencefiction met Timberlake is origineel en sterk. De filmische uitwerking is dat echter een stuk minder. Het script houdt de logica soms een beetje te ver uit de buurt van de kijker en zelfs diegene die dit graag wegspoelt met popcorn en cola zal af en toe vraagtekens boven zijn hoofd zien verschijnen.
Dat zou allemaal niet zo erg zijn, ware het niet dat de regisseur al heeft bewezen veel beter te kunnen binnen het genre en dit werkje iets te vaak afgeraffeld en slordig aandoet. Alsof de makers zelf, geheel in stijl van beroepsdeformatie, de tijd zagen wegtikken en ontaardden in een haastklus.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 22:41 uur
Beeldschone Bosworth.
Een overbodige remake van Peckinpah’s filmklassieker met Hoffman. Waar dat werkje destijds behoorlijk wat kippenvel en onrust wist te genereren en dat zelfs tegenwoordig nog doet, is dit vooral een hedendaags clichéthriller geworden, die nergens echt in weet uit te blinken. De dreiging van het origineel is bijvoorbeeld ver te zoeken. Een op dreef zijnde Woods en de beeldschone Bosworth ten spijt. Deze cast had overduidelijk een beter script verdiend.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 22:40 uur
Kwijtrakende kluts.
Een aardig en redelijk luchtig blijvend romantisch drama. De kijker kan makkelijk halverwege de kluts kwijtraken omtrent enige zoek rakende logica, die schijnbaar inherent is aan het filmgegoochel met tijdslijnen. Toch biedt juist dit een originele invulling aan de romantische verwikkelingen tussen Bullock en Reeves. Met, extra leuk, Van Ammelrooy die moeders speelt. Het zoetige einde lijkt er echter met de haren bijgesleept om een ieder te pleasen. Iets wat niet per se nodig was geweest.
Goed.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 22:39 uur
Kinder-Rocky.
Het lijkt erop dat werkelijk alle clichés uit de kast zijn getrokken door misschien wel Spielberg zelf, toen hij de opdracht gaf aan tijdelijk verlengstuk Levy. De film ademt regelmatig de beroemde regisseur, maar kan zich nergens meten met zelfs maar het minste werk van de over de houdbaarheidsdatum gerakende filmtovenaar. Een speciaal ingehuurde Sugar Ray die de boksscènes realistisch moet doen ogen, verandert daar niets aan in deze slappe kindervariant op Rocky.
Doorsnee.
filmdetails permalink reageer
dinsdag 14 februari, 22:37 uur
Filmvloek.
De afsluiter van de beroemde griezeltrilogie begint alleraardigst, om tegen het einde nogal te ontsporen in chaos en een teleurstellende finale. Het script blijkt te zijn afgeraffeld en dat is jammer, want zo slecht als vaak beweerd wordt is Poltergeist 3 niet. De film wordt over een iets andere boeg gegooid wanneer O’Rourke bij haar oom en tante verblijft in een wolkenkrabber.
Het kindsterretje zet een creepy rol neer ondanks haar ziekte en de zichtbare kenmerken van de daarbij behorende behandeling. Een half jaar na de opnamen stierf ze aan de gevolgen van een hartstilstand op 12jarige leeftijd. Veel en veel te jong werd ze begraven naast haar filmzus uit het eerste deel, de door moord om het leven gekomen, Dominique Dunne. Het droeg allemaal bij aan de hype rondom een zogenaamde vloek die deze filmreeks zou hebben getroffen.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Poltergeist II: Ze Zijn Terug, dinsdag 14 februari, 22:36 uur
Shaman op de set.
Het vervolg op de beroemde horrorklassieker is eveneens goed te doen. Iets minder spannend en soms uit de bocht vliegend qua verhaaltje, is dit toch lekker sfeervol eighties-voer wat gemakkelijk bij de kijker naar binnen glijdt. Ondanks de ietwat schmierende Nelson en de vreemde eend in de bijt: indiaan John Whitecloud, die alleen in deze film zou opduiken als acteur. Hij brengt het er echter niet slecht vanaf, maar draagt met zijn eenmalige optreden bij aan het mysterie rond de horror-trilogie. Zo is het nagenoeg onbekend wat er verder met hem gebeurde.
Ook de na deel 1 overleden Dunne en Beck, die overleed na de opnamen van dit deel, deden vele vraagtekens oproepen. Helemaal toen O’Rourke op zeer jonge leeftijd overleed na deel 3, sprak men van een vloek. Feit is dat een aantal van de in de film getoonde skeletten echt waren en de crew, die daar pas halverwege het filmen achter kwam, daarom een shaman eiste. Deze had continue toegang tot de set om eventuele kwaadaardige geesten te verdrijven. Raar maar waar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Sleeping Sickness, woensdag 1 februari, 0:54 uur
Sibillijnse sfeer.
Een klein maar bijzonder drama is Schlafkrankheit wel geworden. Ondersteund door een goede internationale cast, met Neerlands hoop Bokma voorop, en omlijst door prachtige natuurbeelden van Afrika. De kracht zit hem in het realistische verhaaltje over een rechtlijnige man die het land eigenlijk de rug wil keren, dat vertroebelt naar een fladderend figuur dat toch geen afscheid kan nemen.
Dat laatste doet hij alsnog en wel heel erg resoluut. Althans, dat zou men kunnen denken want hapklare brokken blijven uit. En niet alleen het einde kent een mysterieuze ondertoon. Sowieso voelt de tweede helft aan als een zoektocht naar antwoorden, waarbij via de fenomenale Folly de betovering telkens op het punt staat te worden verbroken. Gelukkig gebeurt dat slechts ten dele, want juist in dat sibillijnse sfeertje zit hem de kracht.
Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 0:07 uur
Niet slecht, wel vreemd.
Easy Six is een onderhoudende maar ook een beetje vreemde film. Zo ontbreekt er op enkele ongepaste momenten muziek, hetgeen de invulling van sfeer volledig overlaat aan de fantasie van de kijker. Een vreemde constatering tijdens het aanschouwen, maar niet een onbekende of vervelende. Helaas werkt het niet altijd en overal.
Het verhaal omtrent een sullige en naïeve leraar die nogal close wordt met een ex-leerling, had best een tikje hilarisch gemogen. De juiste ingrediënten en personages zijn in ieder geval aanwezig. Zo ook de ietwat verdwaalde Belushi die, als sjacheraar in Vegas, de show steelt met een korte maar dolkomische monoloog over Elvis Presley.
Al met al net niet datgene wat het had kunnen zijn, ondanks dat de cast haar best doet en Towne een prachtige eye-catcher is. Daarvoor ontbreekt het iets te veel aan focus en wordt er te vaak en onevenwichtig geschommeld tussen de twee genres komedie en drama. Tevens wordt nergens de diepte opgezocht, ondanks enige heftige thematiek. Slecht wordt het gelukkig niet, een beetje vreemd dus wel.
Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
Alternatieve titel: Point Blank, woensdag 1 februari, 23:57 uur
Actie ademend.
Een ieder die van een ongecompliceerd actiefilmpje houdt, is hier op het juiste adres. Het verhaal van een verpleger die alles op alles zet om zijn ontvoerde vriendin te redden, kent verder weinig logica en hangt met enige regelmaat van toevalligheden aan elkaar. Ook hoofdrolspeler Gilles Lellouche is misschien niet de meest gelukkige keuze als de ongeloofwaardige held tegen wil en dank, toch vertegenwoordigt hij op die manier wellicht menige kijker.
Smaakmakers zijn natuurlijk Roschdy Zem en Gérard Lanvin, die als 'bad guys' genoeg vermaak weten te genereren. Het simpele verhaaltje, inclusief de verplichte maar aardige twist, rust met name op die twee acteurs en de vele actiescènes. Alsmede op het enigszins hoge tempo, dat de kijker niet zoveel momenten voor een adempauze biedt en dus ook niet de kans geeft om over enige hiaten of een beter script na te denken.
Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.
Goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 23:04 uur
Triest tintje.
Ondanks de grote klasse van de inmiddels legendarische albums die 'A Tribe Called Quest' begin jaren '90 losliet op de hiphopcommunity en de muziekwereld in het algemeen (die destijds beiden wel wat vernieuwing konden gebruiken), blijkt deze glorieuze gloed niet geheel af te stralen van deze interessante documentaire. Dat ligt met name aan de hoofdrolspelers, oftewel de bandleden zelf.
Waar een ieder van hen compositorisch, samplederwijs en zeer zeker tekstueel gezien een standbeeld verdient, lijkt enige eer tijdens de normale onderlinge communicatie zonder muziekbedje nogal ver te zoeken. Zo begint deze documentaire over de invloedrijke band ladingdekkend, wanneer frontman Q-Tip aan de interviewer moet vragen wat zijn muziekmaatjes net hebben gezegd over de eventuele voortgang van de band.
Gelukkig blijft het moddergooien bespaard tot de tweede helft van de film, wanneer blijkt dat de filmmakers simpelweg niet langer om de 'beef' tussen Q-Tip en Phife Dawg heen kunnen. Het verhaal krijgt een nog triester tintje wanneer Phife Dawg bijna het loodje legt omdat hij een niertransplantatie moet ondergaan. Als vlak voor de operatie 'Q' niet verder dan een smsje met de woorden 'good luck!' komt, barst 'Dawg' bijna in tranen uit. Je zou denken van woede, maar de ruzie blijkt iets gecompliceerder.
Gelukkig overheerst tijdens dit intrigerende portret alsnog de muziek en de weg ernaartoe. De magistrale muziek, mag men wel zeggen. De supersonische bassen genererende tegenhanger van de gangstarap en al diens aanschurkers en voorlopers. Zoals een producer zelfs durft te zeggen dat 'The Quest' zich meer profileerde als de Sgt. Peppers of hiphop. Misschien iets teveel eer, maar absoluut in de goede richting.
Met dank aan Fimfreak voor het recensie-exemplaar.
Zeer goed.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 23:00 uur
Found footage.
Deze semi-documentaire lift mee op het succes van de aloude 'found footage'-filmpjes. Geen gek idee, omdat men binnen het subgenre nog niet eerder in de ruimte was beland. Een en ander begint best aardig, maar halverwege is de rek er wel enigszins uit. Met name wanneer voorspelbaarheid de overhand neemt en de spanning, ondanks alle hysterische ontwikkelingen, bijna volledig wegebt.
Toch is de spanningsopbouw in orde en kent de film een aantal creepy momenten. Qua filtertjes en dergelijke ziet het er enigszins authentiek uit, maar de hoeveelheid camera's komen niet altijd ten goede aan het realistische karakter. Sinds debutant Cannibal Holocaust via 84C MoPic naar de bekendste, The Blair Witch Project, moeten we concluderen dat er hoogstwaarschijnlijk nog genoeg 'gevonden' zal worden.
Redelijk.
filmdetails permalink reageer
woensdag 1 februari, 22:43 uur
Pijnlijke Pinkaew.
Dat regisseur Pinkaew na twee geweldige films zonder Jaa verder moest, was vast niet zijn eigen keuze. Het mindere Chocolate was in elk geval nog een aardig matial-arts-allegaartje, al was de afwezigheid van zijn steracteur zeer zeker merkbaar en uiteindelijk een groot gemis.
Zo ook hier, want hoe matig dit product ook is, de inmiddels tot het monnikendom bekeerde vechtmachine had er vast iets moois van weten te maken. Nu moeten we het doen met de allesbehalve charismatische Hounsou, die amper knokken kan en er dus lustig op los schiet. Alsmede een compleet verdwaalde Bacon, inclusief belachelijk accent.
Het idiote en compleet misplaatste gegoochel met cijfers over mensenhandel tijdens de eindcredits doen de laatste tenen kromtrekken. Wat een moralistisch gekonkel na zo een meurend werkje. Pinkaew mag zich diep schamen voor deze belachelijke actiefilm, die nergens weet te boeien of indruk maakt. Een pijnlijke misser.
Slecht.
filmdetails permalink reageer

